بریده‌هایی از کتاب اسرار روانشناسی تاریک

وقتی نمی‌دانید که چه کسی هستید، باور کردن هر دروغی در مورد خودتان بسیار آسان است.

هر وقت در جامعه‌ای جرم یا قتلی اتفاق می‌افتد، اغلب شاهد این هستیم که یکی از اعضای جامعه در مورد مجرم می‌گوید: «مرد خیلی خوبی بود، همه در شهر دوستش داشتند. هرگز تصور نمی‌کردیم چنین کار وحشتناکی مرتکب شود.»

یک روان‌پریش بهترین لباسش را می‌پوشد، بهترین لبخند را می‌زند و هر چیزی را که دوست دارید بشنوید، به شما می‌گوید. شما هرگز نمی‌توانید حدس بزنید که این حرف‌ها از جانب یک روان‌پریش است. اگرچه روان‌پریشان نمی‌توانند مانند دیگران احساس کنند، اما به‌اندازهٔ کافی باهوش هستند تا بدانند مردم انتظار چه رفتاری دارند؛

با قاطعیت می‌توان گفت که انسان‌ها در بسیاری از جهات، به شکارچیانی حیله‌گرتر و خطرناک‌تر از حیوانات وحشی تبدیل شده‌اند.

قدیمی‌ها هم گفته‌اند که «اگر چیزی زیادی خوب به نظر می‌رسد، احتمالاً واقعی نیست». اگر کسی بی‌عیب و نقص جلوه می‌کند، به‌احتمال‌زیاد ماسکی به چهره زده است.

اسکار وایلد زمانی گفت: «همه‌چیز در زندگی انسان درواقع دربارهٔ رابطه است، به‌جز خود رابطه. رابطه دربارهٔ قدرت است.»

همهٔ ما روزهای بدی را تجربه می‌کنیم که ممکن است تصمیمات اشتباهی بگیریم؛ اما فردی که دچار اختلال شخصیت است، هرروز را به‌عنوان یک روز بد سپری می‌کند.

«اگر چیزی زیادی خوب به نظر می‌رسد، احتمالاً واقعی نیست»

ماکیاولیست‌های افراطی واقعاً دوست پیدا نمی‌کنند، آن‌ها صرفاً مهره و ابزار برای استفاده در آینده جمع‌آوری می‌کنند.

برای یک روان‌پریش، کشتن دیگران امری عادی است و می‌تواند بلافاصله پس از آن، بدون هیچ احساس گناهی، به کافه موردعلاقه‌اش برود و صبحانه بخورد.

حقیقت را می‌توان به حدی آراست که به یک دروغ آشکار تبدیل شود. رسانه‌ها به‌طور ویژه در این مورد مجرم هستند. فردی حکیم گفته است که خبر زمانی است که یک مرد یک سگ را گاز بگیرد، نه زمانی که یک سگ یک مرد را گاز بگیرد.

به دام این فکر نیفتید که می‌توانید یک روان‌پریش، جامعه‌ستیز یا خودشیفته را به آدمی بهتر تبدیل کنید. نه‌تنها این وظیفهٔ شما نیست، بلکه عملاً غیرممکن است.

افرادی که دائماً به دنبال تأیید و اعتبارسنجی از سوی دیگران هستند، در برابر فریبکاران مانند بره هستند.

از نظر آن‌ها، چون خود را برتر و عاری از هر خطایی می‌دانند، پس هر مشکلی که پیش بیاید تقصیر فرد دیگری است.

افراد معمولی به‌راحتی می‌توانند مرزها را در زندگی روزمره‌شان تشخیص دهند؛ اما افراد خودشیفته هیچ احترامی برای چنین «تفکرات بیهوده‌ای» قائل نیستند. آن‌ها بدون هیچ مشکلی وارد حریم شخصی شما می‌شوند، چراکه معتقدند حق حضور در آنجا را دارند. زیر پا گذاشتن عرف و قوانین اجتماعی به آن‌ها احساس قدرت و سرخوشی می‌دهد. از دید آن‌ها، این قوانین برای آن‌ها صدق نمی‌کند و هیچ‌کس نمی‌تواند کنترلشان کند، چراکه به‌هرحال از همه برتر هستند.

این اصطلاح بعدها توسط متخصصان روانشناسی برای توصیف یک ویژگی شخصیتی به عاریت گرفته شد که با فقدان احساسات و تمایل به رسیدن به موفقیت به هر قیمتی، حتی با فریب، دستکاری یا زیر پا گذاشتن قوانین عرفیِ شرافت و اخلاق، مشخص می‌شود. به عبارت ساده، فردی که ویژگی‌های ماکیاولیستی را نشان می‌دهد، حاضر است تقریباً هر کاری را برای رسیدن به پیروزی انجام دهد. نیکولو ماکیاولی دلیلی است بر وجود عبارت «هدف وسیله را توجیه می‌کند.»

درحالی‌که اکثر مردم تلاش می‌کنند با دیگران با مهربانی رفتار کنند، روان‌پریشان مشکلی با بدرفتاری و بی‌ادبی ندارند.

روانشناسی تاریک تلاش می‌کند تا بفهمد چرا به نظر می‌رسد برخی از انسان‌ها برای رسیدن به خواسته‌هایشان، بدون هیچ عذاب وجدانی به دیگران آسیب می‌زنند.

سیاستمداران و رهبران مذهبی نیز از عوامل اصلی شستشوی مغزی هستند. بسیاری از سیاستمداران به دنبال منافع شخصی خود هستند و برای رسیدن به قدرت از هر کاری استفاده می‌کنند. آن‌ها با مهارت زیادی مردم را فریب می‌دهند تا از آن‌ها حمایت کنند، زیرا هر چه تعداد هواداران بیشتر باشد، قدرت آن‌ها نیز بیشتر می‌شود. این هواداران معمولاً بی‌چون‌وچرا از رهبران خود حمایت می‌کنند و از آن‌ها سؤال نمی‌پرسند. به همین دلیل، بسیاری از رهبران سیاسی توانسته‌اند پیروان خود را برای انجام کارهای غیرانسانی و جنایتکارانه تحریک کنند.

رهبران کیش‌ها و فرقه‌ها به دنبال ایجاد یک گروه همگن و مطیع هستند که در آن، همهٔ افراد باورها و ارزش‌های مشترکی داشته باشند. آن‌ها از هرگونه تفکر انتقادی و پرسشگری پرهیز می‌کنند و به دنبال ایجاد یک محیط بسته و کنترل‌شده هستند؛ به عبارت دیگر، آن‌ها ترجیح می‌دهند جماعتی مطیع داشته باشند که هر طور به آن‌ها گفته شود عمل کنند نه جمعیتی صریح و رک که موعظه‌های آن‌ها را زیر سؤال ببرند.

داشتن جدیدترین مدل هر محصولی ایرادی ندارد، اما اگر خود را مجبور به داشتن جدیدترین مدل هر چیزی بدانید، با مشکل بزرگی مواجه هستید. با انتخاب ماندگاری به‌جای مد روز، می‌توانید از افتادن بیشتر در این دام خودداری کنید.

ذهن ناخودآگاهتان می‌تواند به‌سرعت خطر را قبل از ذهنِ آگاهتان تشخیص دهد. اگر کسی ایده‌ای را به شما می‌فروشد که احساس خوبی به شما نمی‌دهد، به حس درونی‌تان گوش دهید. ذهن ناخودآگاهتان در آن لحظه سیگنال‌هایی را دریافت کرده است که درست نیستند و برای نجاتتان به شما هشدار می‌دهد.

اگر همیشه و هر زمان که به شما نیاز دارند در دسترس همه باشید، به‌سرعت ارزش و اعتبار خود را از دست خواهید داد. برای حفظ هاله‌ای از رمزآلودگی و نفوذ در اطرافتان، باید هنر دردسترس‌نبودن را بیاموزید. این به معنای گوشه‌نشینی کامل نیست، بلکه به معنای مدیریت هوشمندانهٔ دسترسی‌پذیری است.

اگر نسبت به‌ظاهر خود یا توانایی‌هایتان در موضوع خاصی احساس ناامنی می‌کنید، لازم نیست کسی از این موضوع باخبر شود. به ناامنی‌های خود اجازه ندهید که خودشان را نشان دهند. در عوض، موهبتی به نام «حفظ ظاهر» را تمرین کنید.

یک فرد حکیم گفته است: «می‌توانی همهٔ مردم را بعضی مواقع فریب دهی، بعضی از مردم را همیشه فریب دهی، اما نمی‌توانی همهٔ مردم را همیشه فریب دهی.»

کارشناسان، جامعه‌ستیزی را اختلالی خفیف‌تر از روان‌پریشی در نظر می‌گیرند.

افسانهٔ شمارهٔ ۲: روان‌پریشان به‌مرورزمان به این اختلال دچار می‌شوند و با این اختلال زاده نشده‌اند. حقیقت: روان‌پریشان تا حد زیادی با این ویژگی متولد می‌شوند

افسانه شمارهٔ ۳: جامعه‌ستیزان با این اختلال زاده می‌شوند. حقیقت: جامعه‌ستیزان عمدتاً محصول محیط خود هستند.

آن‌ها معتقدند که انتخاب شدن توسط آن‌ها، یک افتخار بزرگ برای دیگران است و تصور می‌کنند که دیگران باید به خاطر بودن در زندگی آن‌ها خوشحال باشند.

نیکولو ماکیاولی دلیلی است بر وجود عبارت «هدف وسیله را توجیه می‌کند.»