کتاب زوج جدید در آپارتمان 5B

در نهایت، زندگی ما همین است؛ داستان‌هایی که ما برای خودمان و یکدیگر تعریف می‌کنیم و این داستان‌ها تمام چیزی است که پس از رفتن ما باقی می‌ماند.

هیچ‌کس هرگز فکر نمی‌کند به یک وکیل نیاز دارد، اما همه به وکیل نیاز دارند.

اما برای دکتر آن را کم‌اهمیت جلوه می‌دهم. بالاخره ازدواج یک توافق پنهانی است که برای دو نفر درگیر خصوصی تلقی می‌شود. اگر شروع به بیرون ریختن تمام زندگی خصوصی خودت کنی، جهان را به حباب خودت دعوت می‌کنی.

دکتر بلک ادامه می‌دهد: «حتی اگه ویندرمیر تاریخچهٔ تاریکی داشته باشه، تو این شهر معنای خیلی کمی داره. اتفاقات بد همه جا و همیشه رخ می‌ده. این زندگیه، متأسفانه. اما یادت باشه، اتفاقات خوب هم هر وقت و همه‌جا اتفاق می‌افته. و تو به‌خاطر لذت‌بردن از اونها مجازات نخواهی شد.» ‫حق با اوست؛ من این ترس را با خودم حمل می‌کنم که چیزهای بد بعد از چیزهای خوب می‌آید که لذت‌بردن از زندگی، موفقیت، شادی‌های غیرمنتظره راهی برای آسیب‌پذیرکردن خودت در برابر چشم بد و ویرانگر و نیرویی است که می‌خواهد همه چیزهای طلایی را در هم بکوبد و ویران کند.

فقط به این دلیل که در گذشته تاریکی وجود داشته، به این معنی نیست که باید همیشه وجود داشته باشه.

شاید فقط قصد دارد از او شیطان‌سازی کند؛ چون برای دختر کوچک رهاشدهٔ مردی که نمی‌توانست او را دوست داشته باشد تنفر راحت‌تر از غصه خوردن است.

دوست ندارم اعتراف کنم که در اعماق وجودم، پدرم را دوست داشتم، حتی با تمام عیب‌هایش، با تمام دروغ‌هایش.

«مطمئن شو که از خودت مراقبت می‌کنی. یادت باشه که خوب بخوری، خوب بخوابی، ورزش کنی و استراحت کافی داشته باشی. این چیزها شالودهٔ سلامتی هستن. وقتی این چیزها لغزش پیدا کنن، برای هر کسی، همه چی متزلزل می‌شه. اختلال اضطراب پس از سانحه و اضطراب دلشون می‌خواد که راهشون رو توی شکاف‌های پایه و اساس ما پیدا کنن.»

اما من به شانس ‒ خوب یا بد ‒ اعتقاد ندارم. زندگی فقط اتفاق می‌افتد. یک ترن هوایی است که روی آن محکم معلق می‌شوی و می‌روی.

فکر می‌کنم چه‌قدر طول می‌کشد تا این‌قدر در زندگی مستقر و ایمن شد. تا به آنچه که قصد انجام آن را داری دست پیدا کنی، تا سلیقهٔ خودت را مشخص کنی، تا خواسته‌ها و ناخواسته‌هایت را اصلاح کنی، تا با احترام و افتخار پول به دست بیاوری.

تعامل، حتی زمانی که فوق‌العاده و مثبت باشد، تمام قدرت و انرژی‌ام را از من می‌گیرد

مادرم می‌گفت هر چه می‌درخشد طلا نیست.

ما خودمان را در معرض همدیگر قرار داده‌ایم و همه‌جوره خود را خالی کرده‌ایم.

یکی دیگر از کابوس‌های یک درونگرا، که روزانه در مورد رفت و آمدت از تو پرسیده شود، که غریبه‌ها دنبال چیزهایی باشند که به آنها مربوط نیست.

این زندگی یک جهان چندگانه است. تو به یک نمای زیبای تغییرپذیر نگاه می‌کنی، وجوه همیشه در حال تغییر هستند، هر لحظه بر لحظه‌ای که در پی خواهد آمد تأثیر می‌گذارد. تو احتمالات را می‌بینی.

نامه‌ای از او هست که هرگز نخواهد خواند.

رابطهٔ من با او با صدای بلند و به هم کوبیدن در تعریف می‌شد، آن حس خشم و اشک ناشی از سوءتفاهم، شکوه از خواسته‌ها و انتظاراتش.

شاید بعضی از آدم‌ها نباید پدر و مادر بشن.

تاریکی دعوت به تاریکی می‌کند.

من او را با قلب و روح می‌شناسم.

من او را با قلب و روح می‌شناسم.

اولیویا. پس آنها مستقل از ما صحبت می‌کنند. موجی از احساسی ناخوشایند را در درونم حس می‌کنم؛ حس زمانی که دوستتان با دوست دیگری وقت می‌گذراند. حسادت؟ مالکیت؟

مردها می‌توانند هم مشاغل و هم خانوادهٔ خودشان را داشته باشند؛ اما به نظر می‌رسد زن‌ها باید یکی را انتخاب کنند.

در آینه، آراسته و جمع‌وجور به نظر می‌رسم. از داخل درهم‌شکسته و متلاشی، تکه‌تکه،

خواهرها. چگونه آنها حرف دل و اسرار تو را می‌دانند. تمام نقاب‌هایی که گذاشته‌ای برای اینکه خودت را شجاع‌تر کنی. فاصلهٔ زمانی از پیوند نمی‌کاهد، حتی اگر آن را نخواهی.

دین توسط انسان برای انسان ایجاد شده است. خودت را آنچه می‌خواهی بخوان. به نام عیسی دعا کن یا بودا یا الله یا هرکس دیگری. تنها نام خدا عشق است. آسمان نقاشی دیواری ماست. ستاره‌ها و فرشتگانمان به پایین نگاه می‌کنند.

«ما همیشه می‌خوایم باور کنیم کسانی که دوستشون داریم همون‌هایی هستند که ما فکر می‌کنیم.»