کتاب کاوننت (کتاب سوم، خدایان)

«احساسات اجباری، همیشه به مصیبتی غم‌انگیز ختم می‌شن.»

«چون من دوستت دارم، مشکلاتمون رو باهم تقسیم می‌کنیم. وقتی لازم باشه بجنگیم، باهم می‌جنگیم. من همه‌جوره کنارتم، چه دوست داشته باشی چه دوست نداشته باشی. عشق همینه، الکس. دیگه لازم نیست تنهایی با چیزی روبه‌رو بشی...

عشقی که طبیعی نباشه، خطرناک و غم‌انگیزه.

«تو امید داشتی، الکس. هیچ‌وقت کسی به خاطر امید داشتن مقصر نیست.»

«احساسات اجباری، همیشه به مصیبتی غم‌انگیز ختم می‌شن.»

ما اگر لازم بود، من او را حتی در ظلمت هم پیدا می‌کردم.

ناامیدی آن یک‌ذره آرامشی که در وجودم مانده بود را هم از بین برد.

کلمات هم سلاح نابودگری‌اند؛ آن‌ها با خود منطق و واقعیت را وارد بازی می‌کنند