کتاب کاوننت (کتاب اول، دورگه)

مُرده‌شور بهتر شدن شخصیتم را ببرند!

«چیه؟» به شکلی که انگار می‌خواست مرا به چالش بکشد چشمانش را باریک کرد. «چیزی برای گفتن نداری؟» کمی فکر کردم. «ببخشید... این‌قدر برنزه‌ای که فکر کردم یه صندلی چرمی جلوم وایساده.»

اینا همش حرفه و حرف هم هیچ اهمیتی نداره. فقط رفتاره که مهمه.

فرقی بین عشق و احتیاج هست. گاهی اوقات، چیزی که احساس می‌کنی یه حس فوری و بدون دلیل و قافیه‌ست.

من نمی‌تونم به خاطر اتفاقی که ممکنه در آینده رخ بده، دست از زندگی کردن بکشم... یا زندگیم رو تسلیم کنم. ممکنه یه چیز خیلی بدی از توش دربیاد، یا یه چیز خیلی خوب... یا شایدم هیچ‌کدوم.

هیچ‌چیز تغییرناپذیری نیست. چیزی به اسم سرنوشت مسلم وجود نداره. فقط خودت کنترل سرنوشتت رو به دست داری.

اولین عشق، همیشه قدرتمندترین است

- می‌دونم. خیلی سخت و ترسناکه؛ اما تو تنها نیستی. با همدیگه یه راهی پیدا می‌کنیم. همه چی درست می‌شه.

زیر لب گفت: «قدرت شگفت‌انگیزی از خودت نشون دادی.» و نفسش موهای دور گوشم را به حرکت درآورد. سعی کردم چشمانم را باز نگه‌دارم. «اوه... من فقط تموم این اتفاقات رو توی ذهنم ذخیره می‌کنم که بعداً مجبورشم سال‌ها به روانشناس مراجعه کنم.»

«به‌اندازه کافی به خودت اعتبار نمی‌دی. این‌همه اتفاقی که تو باهاش مواجه شدی... تو خیلی قوی هستی.»

من در مورد اینکه قوی نباشی نگران نیستم. در مورد این نگرانم که زیادی قوی باشی.»

«فقط خودت کنترل آینده‌ات رو توی دست داری الکس. فقط خودت روی چیزایی که می‌خوای کنترل داری.»

«مردم وقتی عاشق می‌شن بدترین کارها رو انجام می‌دن

روح، همیشه مطلعه... چه اون حس درست باشه و چه غلط.

-گاهی اوقات احتیاج رو با عشق اشتباه خواهی گرفت. مواظب باش. جادهٔ احتیاج، هرگز مسیر عادلانه‌ای نیست، هرگز مسیر خوبی هم نیست. بیشتر مثل جاده‌ای می‌مونه که باید راهش رو طی کنی. از اونی که به تو احتیاج داره آگاه باش.