بریده‌هایی از کتاب شش درنای سرخ (کتاب اول)

غذا شکم رو سیر می‌کنه، افکار ذهن رو؛ اما عشق قلب رو تغذیه می‌کنه...

نحوهٔ بیان نامم از زبان او را دوست داشتم. جوری بیانش می‌کرد که گویی واژهٔ آغازین ترانهٔ محبوبش بود.

به‌خوبی می‌دانستم که یک نفر چقدر ممکن است پس از فقدانی بزرگ تغییر کند.

«انسان‌ها همیشه سعی دارن دلیل پشت این چیز و اون چیز رو پیدا کنن؛ اما این دلایل چه چیزی رو تغییر می‌دن؟»

آوازهٔ یه نفر برای ایجاد وحشت کافیه؛ و وحشت و ترس سلاح بزرگی محسوب می‌شه.»

نوری رو پیدا کن که فانوس وجودت رو روشن کنه.

و به این می‌اندیشیدم که اگر می‌خواست می‌توانست مرا ببوسد. پناه‌برخدایان، می‌خواستم که مرا ببوسد.