کتاب سوگند اژدها

«دوروبرت رو با کسانی پر کن که همیشه دوستت دارن، حتی وقتی اشتباه می‌کنی و به‌غلط قدمی برمی‌داری. خونواده‌ای بساز که هرروز تو رو زیباتر از قبل ببینن، حتی وقتی‌که موهات با گذر سن سفید می‌شه. نوری باش که فانوس کسی رو روشن می‌کنه.»

«قلب تو خونهٔ توئه... و تا وقتی اینو درک نکنی به هیچ جا تعلق نداری.»

«قول بوسه‌ای روی باد نیست که همین‌جوری و بی‌فکر به کسی نثارش کنی. بخشی از وجودته که به اون فرد می‌سپری و تا وقتی‌که به عهدت وفا نکردی نمی‌تونی تیکهٔ وجودت رو پس بگیری.»

مگر آشوب چه بود جز چاقویی که الیاف سرنوشت را می‌برید؟

برای همهٔ ما پیش می‌آید که گاهی خود را درگیر شرایطی چنان وحشتناک حس می‌کنیم که گویی از دست کسی هیچ کمکی برنخواهد آمد و گرچه دورمان پر از آدم است؛ اما حس تنهایی گریبانمان را می‌گیرد.

نیاز به چیزی داشتم که به من یادآوری کند برای چه چیزهایی می‌جنگم؛ که برای چه کسی می‌جنگم.

قلب تو خونهٔ توئه. تا وقتی‌که اینو درک نکنی به هیچ جایی تعلق نداری.»

قلب تو خونهٔ توئه. تا وقتی‌که اینو درک نکنی به هیچ جایی تعلق نداری

پرسید: «به چی فکر می‌کنی؟» ‫به بوسیدن تو.

قلب اون خونهٔ منه و...» تاکان هم‌زمان با من گفت: «هر جا که تو باشی جاییه که من بهش تعلق دارم.»

در قلبش چیزی که واقعاً و بیش از داشتن چهره‌ای خوب می‌خواست، این بود که کسی دوستش بدارد؛ که کسی به چشمانش نگاه کند و حتی گرچه زیبا نیست، به او حس زیبایی ببخشد؛ که کسی تنهایی نقش شده بر قلبش را کنار بزند تا بتواند بدون چشیدن طعم تلخی که پس از پایان خنده بر روی زبانش می‌نشست، قهقهه سر دهد. می‌خواست نور فانوس کسی باشد.

قلب اون خونهٔ منه و...» تاکان هم‌زمان با من گفت: «هر جا که تو باشی جاییه که من بهش تعلق دارم.»