بریده‌هایی از کتاب ده هزار در رو به جنیوری

برخی اوقات هم آن‌قدر تنها بودم که خیال می‌کردم ممکن بود چنان پژمرده و پوسیده شوم که با نسیم گذرای بعدی در هوا متلاشی شوم.

«اگر داستان‌ها را محوطه‌ای باستان‌شناسی در نظر بگیریم و با دقت ریزبینانه‌ای گردوخاک را از لایه‌هایش پاک کنیم، به‌جایی می‌رسیم که می‌فهمیم همیشه یک دری هم وجود دارد. نقطهٔ جداکنندهٔ بین اینجاوآنجا، ما و آن‌ها، دنیای معمولی و جادو. در همین لحظه، هنگامی وقایع بین دنیاها جریان پیدا می‌کند و زمانی داستان‌ها اتفاق می‌افتند که درها باز باشند.»