کتاب درباری از شعله های نقره ای

آمرن دستی روی قلب نستا گذاشت. «و نکته اصلی هم همینه این‌طور نیست؟ اینکه بدونی تاریکی همیشه هست؛ اما خودت بخوای باهاش روبه‌رو بشی و مهارش کنی... اینه که مهمه؛ که نذاری تو رو به چنگ خودش دربیاره؛ که روی خوبی و هر چیزی که وجودت رو غرق شگفتی می‌کنه تمرکز کنی.» بعد به ستارگانی که از کنارشان می‌گذشتند اشاره کرد. «دست‌وپنجه نرم کردن با تاریکی ارزشش رو داره تا بتونی زیبایی‌هایی مثل اینو ببینی.»

رنج برای هرکسی شکلی متفاوت به خود می‌گرفت.

هر مرگ، وزنی داشت و موجی توی دنیا در زمان ایجاد می‌کرد؛ و فراموش کردن چنین حقیقتی خیلی آسان بود.

وقتی‌که تصمیم می‌گیری برای کسایی که دوستشون داری بجنگی، چه‌کارهایی ازت برمی‌آد. چرا برای خودت همین شجاعت و وفاداری رو به خرج نمی‌دی؟

«همه لایق خوشحالی هستن. راه رسیدن به خوشحالی ساده نیست. طولانی و سخته و گاهی باید عملاً کورکورانه توش قدم برداری؛ اما باید به رفتن ادامه بدیم.»

به بدی‌ها نیاز داریم تا بتونیم قدر خوبی رو بدونیم. ممکنه بعضی روزها از بقیه سخت‌تر بگذرن؛ اما... می‌خوام تمامش رو تجربه کنم، می‌خوام همش رو زندگی کنم.

او از هر نظر دیگر در زندگی شکست خورده بود. به طرز مفتضحانه و وحشتناکی شکست خورده و بعد تمام هدفش را بر این گذاشته بود تا دیگران متوجه شکستش نشوند.

«همه لایق خوشحالی هستن. راه رسیدن به خوشحالی ساده نیست. طولانی و سخته و گاهی باید عملاً کورکورانه توش قدم برداری؛ اما باید به رفتن ادامه بدیم.»

تو توی خوبی و نیکی لرد هستی. این عنوانی نیست که کسی باهاش به دنیا بیاد، باید کسبش کرد.