بریده‌هایی از کتاب آدیا کلبارا و نسل فراموش شده شمن ها

«تبر فراموش می‌کنه، ولی درخت هرگز.»

فرقی نداره تو چه قرنی باشیم، یه چیزهایی هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنه.

اگه اون‌قدری پول‌دار باشی که آخرسر موفق بشی یه تاج پادشاهی روی سرت بذاری، دیگه حتی بچه‌های لوس پایتخت هم فکر می‌کنن تو خدایی.

من همیشه به خودم می‌گم حتی اگه همه‌چی افتضاح به نظر برسه، حتماً یه دلیلی پشتشه. با اتفاق‌های بده که پیشرفت می‌کنیم و عاقبت، همه‌چی عالی پیش می‌ره.

این فقط قدرته... تویی که انتخاب می‌کنی چه‌شکلی ازش استفاده کنی؛

«هیچی. ولی اگه بخوای راستش رو بگی، لو میری. وقتی نمی‌خوای واقعاً به حرف‌هاشون گوش بدی، این روش مناسبی واسه ساکت کردنشونه.

پذیرفتن اینکه فقط موجودی اهریمنی توانسته بود تمام آن کارهای بد را انجام بدهد برایش بیشتر تسلی‌بخش بود تا اینکه بپذیرد آدمی معمولی شبیه خودشان مرتکب آن کارها شده باشد.

شاید اگر همه اُلارک را وحشتناک صدا نمی‌کردند، او هم سعی می‌کرد موجود دیگری بشود.