کتاب تاب آوری در زندگی روزمره

درست است که تاب‌آوری منابعی درونی مانند شجاعت، استحکام و خِرد به ما می‌دهد که برای مواجهه با شرایط دشوار نیاز داریم، اما تاب‌آوری همچنین این درک را فراهم می‌آورد که نحوهٔ عملکرد ما در زندگی ارتباط کمتری با چالش‌های خاصی دارد که تجربه می‌کنیم و بیشتر به نحوهٔ واکنش ما به آن چالش‌های مربوط است.

هیچ‌کدام از ما کامل نیستیم، بااین‌حال، همهٔ ما بیشتر از آنچه تصور می‌کنیم بهتر هستیم.

تاب‌آوری نیروی تجدیدپذیری است که درون ما قرار دارد و می‌توانیم از آن استفاده کنیم تا آنچه را در مقابله با چالش‌های پیش‌آمده نیاز داریم، فراهم آوریم. من این تعریف را پیشنهاد می‌کنم: تاب‌آوری منبعی از منابع درونی است که اجازه می‌دهد مشکلات و چالش‌ها را پشت سر بگذارید بدون اینکه استرس ذهنی، هیجانی و جسمیِ اضافی تحمل کنید.

شاون آکور نویسندهٔ کتاب مزیت خوشبختی خاطرنشان می‌کند که نیمهٔ خالی یا نیمهٔ پر لیوان واقعاً مهم نیست، مهم این است که پارچی برای پر کردن آن داریم. آن پارچ چاه تاب‌آوری ما است.

ممکن است تاب‌آوری را قدرتی خارق‌العاده در نظر بگیرید که در مردان و زنانی قهرمان وجود دارد که فراتر از ما انسان‌های معمولی هستند. اما حقیقت این است که ما همه تاب‌آور هستیم و تاب‌آوری قدرتی است که ما در درون

لذت بردن مکرر از چیزهای مثبت مسیرهایی عصبی ایجاد می‌کند که به شما اجازه می‌دهد نکات مثبت بیشتری را ببینید. افزون بر این، مسیرهایی که کمتر استفاده می‌شوند، یعنی مسیرهایی که درگیر نگرانی، ترس و اضطراب هستند، کاهش می‌یابند. علم مدرن اعصاب به اهمیت تمرکز خودخواسته بر آنچه واقعاً خوب پیش می‌رود، دلالت دارد.

«تناقض عجیب این است که وقتی خودم را همان‌طور که هستم بپذیرم، تغییر می‌کنم.

با لنز خوش‌بینانه ما امکان را می‌بینیم. بنابراین، به‌طور فعال دامنهٔ گسترده‌ای از راهبردهای حل مسئله را به کار می‌گیریم و نسبت‌به نتیجه احساس امیدواری داریم.

هرچه تاب‌آورتر می‌شویم، وقتی چیزی هشدار حیاتی ما را به صدا در می‌آورد آسان‌تر فکر می‌کنیم.

با گذشت زمان، همچنان‌که فعالیت‌های تکراریْ اتصالات شبکه‌های خاص را عمیق‌تر و قوی‌تر می‌کند، آن‌ها به نوعی مسیر ذهنی تبدیل می‌شوند، مسیری برای دنبال کردن افکار و رفتار ما. افکار و رفتارهای تکراری مسیرها را عمیق‌تر می‌کند، به همین دلیل است که تغییر عادت‌های ما دشوار است.