بریده‌هایی از کتاب فراکسیون اقلیت

امام حسین به زیبایی فرمودند: «الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم؛ دین بازیچه و لق لقه دهان عده‌ای است.» این بیان نشان می‌دهد که برای برخی افراد، دین تنها در کلام و ظاهرشان وجود دارد و به عمق قلب و عملشان نرسیده است.

فضیلت زیارت امام حسین و شرکت در مجالس عزای حسینی در این است که باعث تقویت ارتباط معنوی با خدا و درک عمیق‌تری از معارف دینی می‌شود. این زیارت باید با نیت خالصانه و شناخت واقعی انجام شود تا اثرات آن در زندگی نمایان گردد. همان‌طور که دانش بدون بصیرت ممکن است به گمراهی منجر شود، مراسمات ظاهری بدون درک عمق فرهنگ حسینی نیز می‌تواند سطحی و بی‌اثر باشد. بنابراین، لازم است به جای تمرکز بر جنبه‌های ظاهری، به تقویت معرفت و بصیرت در این مسیر بپردازیم.

«باطل بالانشین است، بسیار پر سروصدا، اما در واقع توخالی است.» این نکته را باید همیشه به خاطر داشته باشیم که هر کس پر سروصداتر باشد و جایگاه ظاهری‌اش بالاتر به نظر برسد، لزوماً حامل حق نیست. رسم باطل و اهل باطل این است که با ایجاد ظاهری پرزرق و برق و به‌راه‌انداختن غوغاسالاری، خود را برجسته جلوه دهند. یکی از مهم‌ترین ترفندهای جنگ روانی این است که به‌قدری شلوغ کنند و اوضاع را در هم برهم جلوه دهند که مردم توان فکر کردن و اتخاذ تصمیم درست را از دست بدهند. این شلوغی و اغتشاش ظاهری، همانند یک حجاب است که بر روی واقعیت کشیده می‌شود تا از دیده شدن حق جلوگیری کند.

دنیا را می‌توان به عنوان بازاری تصور کرد که در آن همه مردم عمر، توان، و استعدادهای خود را عرضه می‌کنند. در این بازار، فروش و مبادله به نوعی اجبار است. انسان‌ها به طور دائم در حال معامله هستند و انتخاب‌هایشان در این بازار نشان‌دهنده ارزش‌هایشان خواهد بود.

در فرهنگ شیعی حسینی که کاملاً منطبق با قرآن و سیره جد، پدر، مادر و برادر گرامی ایشان است، «سکوت در برابر مسئولیت» حرام است و انسان همان‌قدر در برابر اجتماعش مسئول است که در برابر خانواده‌اش و حتی بیشتر، چرا که قوام و صلاح نظام و معاش مردم در پرتو «اصلاح دینی جامعه» است.

در شب عاشورا، امام حسین هنگام سخنرانی دستور دادند که چراغ‌ها را خاموش کنند تا اگر کسی تمایل به همراهی با ایشان ندارد، به آرامی و بدون خجالت، به راحتی برود. زمانی که چراغ‌ها روشن شدند، تعداد زیادی کفش در جای خود باقی مانده بود و نشان‌دهنده آن بود که حتی مردم کفش‌هایشان را نپوشیده و به سرعت فرار کرده بودند. این اضطراب ناشی از سایه مرگ، خود بیانگر آن است که مرگ برای برخی بسیار وحشتناک است، به ویژه وقتی که آنان در مسیر تردید و «شاید» گام برداشته باشند. بنابراین، به وضوح مشخص می‌شود که مبارزه بر مبنای تردید و پیش‌بینی‌های احتمالی نمی‌تواند به نتیجه مطلوب برسد و نیازمند عزم و یقین است.