بریده‌هایی از کتاب فراکسیون اقلیت

امام حسین به زیبایی فرمودند: «الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِم؛ دین بازیچه و لق لقه دهان عده‌ای است.» این بیان نشان می‌دهد که برای برخی افراد، دین تنها در کلام و ظاهرشان وجود دارد و به عمق قلب و عملشان نرسیده است.

«باطل بالانشین است، بسیار پر سروصدا، اما در واقع توخالی است.» این نکته را باید همیشه به خاطر داشته باشیم که هر کس پر سروصداتر باشد و جایگاه ظاهری‌اش بالاتر به نظر برسد، لزوماً حامل حق نیست. رسم باطل و اهل باطل این است که با ایجاد ظاهری پرزرق و برق و به‌راه‌انداختن غوغاسالاری، خود را برجسته جلوه دهند. یکی از مهم‌ترین ترفندهای جنگ روانی این است که به‌قدری شلوغ کنند و اوضاع را در هم برهم جلوه دهند که مردم توان فکر کردن و اتخاذ تصمیم درست را از دست بدهند. این شلوغی و اغتشاش ظاهری، همانند یک حجاب است که بر روی واقعیت کشیده می‌شود تا از دیده شدن حق جلوگیری کند.

فضیلت زیارت امام حسین و شرکت در مجالس عزای حسینی در این است که باعث تقویت ارتباط معنوی با خدا و درک عمیق‌تری از معارف دینی می‌شود. این زیارت باید با نیت خالصانه و شناخت واقعی انجام شود تا اثرات آن در زندگی نمایان گردد. همان‌طور که دانش بدون بصیرت ممکن است به گمراهی منجر شود، مراسمات ظاهری بدون درک عمق فرهنگ حسینی نیز می‌تواند سطحی و بی‌اثر باشد. بنابراین، لازم است به جای تمرکز بر جنبه‌های ظاهری، به تقویت معرفت و بصیرت در این مسیر بپردازیم.

دنیا را می‌توان به عنوان بازاری تصور کرد که در آن همه مردم عمر، توان، و استعدادهای خود را عرضه می‌کنند. در این بازار، فروش و مبادله به نوعی اجبار است. انسان‌ها به طور دائم در حال معامله هستند و انتخاب‌هایشان در این بازار نشان‌دهنده ارزش‌هایشان خواهد بود.

به طور کامل بیان شد که وقتی در رأس جامعه هستیم و قدرت، قوه مجریه، قوه مقننه و تمام قوای مهم و مفید جامعه در ید قدرت ماست، باید برخورد ما با فراکسیون اقلیت چگونه باشد؟ آیا فقط با له کردن، کوبیدن، بدنام کردن، ترور شخصیت، سانسور و ایجاد خوف در دل اهالی فراکسیون اقلیت می‌توانیم مدعی حاکمیت سالم و صالح دینی باشیم؟

یک رهبر یا لیدر حزب باید توجه داشته باشد که: - اولاً: با مسکوت گذاشتن وقایع اتفاقیه و سانسور حقایق موجود، یا حتی حقایق لاحق، نمی‌توان ذهن و روح همراهان را تسخیر کرده و به حرکت ادامه داد. تلاش برای پنهان کردن واقعیت‌ها یا سرپوش گذاشتن بر مسائل مهم نه تنها اعتماد و احترام یاران را از بین می‌برد، بلکه موجب بی‌اعتمادی و تزلزل در عزم و اراده آنها می‌شود. - ثانیاً: اگر حق انتخاب که ابتدایی‌ترین و اساسی‌ترین حق انسان‌هاست از آنها سلب شود و به جای آن، تعارفات و فشارهای اجتماعی حاکم گردد، نمی‌توان انتظار شهامت و ایثار از آنان داشت. در چنین شرایطی، افراد تنها به ظاهر عمل خواهند کرد و از درون دچار سردرگمی و عدم انگیزه خواهند شد.

حتی اگر در اقلیت جامعه هم باشیم، باید اخلاق را تا لحظه آخر فراموش نکنیم. مبارزه کردن اما اخلاق را رعایت نکردن، جایگاه دینی و اسلامی ندارد. بنابراین، باید در همه مراحل زندگی، به ویژه در مبارزه و جهاد، اصول اخلاقی را رعایت کنیم و رفتارمان را با ارزش‌های اسلامی هماهنگ سازیم.

در فرهنگ شیعی حسینی که کاملاً منطبق با قرآن و سیره جد، پدر، مادر و برادر گرامی ایشان است، «سکوت در برابر مسئولیت» حرام است و انسان همان‌قدر در برابر اجتماعش مسئول است که در برابر خانواده‌اش و حتی بیشتر، چرا که قوام و صلاح نظام و معاش مردم در پرتو «اصلاح دینی جامعه» است.

در شب عاشورا، امام حسین هنگام سخنرانی دستور دادند که چراغ‌ها را خاموش کنند تا اگر کسی تمایل به همراهی با ایشان ندارد، به آرامی و بدون خجالت، به راحتی برود. زمانی که چراغ‌ها روشن شدند، تعداد زیادی کفش در جای خود باقی مانده بود و نشان‌دهنده آن بود که حتی مردم کفش‌هایشان را نپوشیده و به سرعت فرار کرده بودند. این اضطراب ناشی از سایه مرگ، خود بیانگر آن است که مرگ برای برخی بسیار وحشتناک است، به ویژه وقتی که آنان در مسیر تردید و «شاید» گام برداشته باشند. بنابراین، به وضوح مشخص می‌شود که مبارزه بر مبنای تردید و پیش‌بینی‌های احتمالی نمی‌تواند به نتیجه مطلوب برسد و نیازمند عزم و یقین است.

با بررسی‌های تاریخی، می‌توان مشاهده کرد که دینداری‌ها به سه دسته عمده تقسیم می‌شوند و اگر اشکال دیگری نیز به ذهن بیاید، غالباً به یکی از این سه نوع برمی‌گردد: دینداری منفعت‌اندیش؛ دینداری مصلحت‌اندیش؛ دینداری معرفت‌اندیش.

طبق فرهنگ قرآن کریم، افرادی که دچار روزمرگی شده‌اند و زندگیشان معنا و مفهومی بجز گذران ندارد، زندگی بسیار کم بهایی را تجربه خواهند کرد. کسانی که مقابل امام حسین ایستادند و ایشان را شهید کردند اکثراً مسلمان و حتی شیعه بودند. نقل شده که تا صبح عاشورا نیز برخی از این افراد پشت سر امام حسین نماز خواندند. اما چرا نمازشان نجاتشان نداد؟ زیرا این افراد دچار روزمرگی شده بودند و حتی نمازهایشان را نیز به صورت عادت و بدون توجه به معانی و روح عبادات انجام می‌دادند. منطقاً کسی که با خدا و عباداتش، معامله روزمرگی می‌کند، در سایر عرصه‌های زندگی نیز به وضعیتی مشابه دچار خواهد شد.

فرهنگ امام حسین و آموزه‌های دینی، این نوع برخوردها را نمی‌پذیرند. قرآن و روایات به‌وضوح این خلط را رد کرده و تأکید می‌کنند که باید بین منتقد، مخالف و دشمن تفکیک قائل شد. ما نباید نقدهای سازنده را به‌عنوان مخالفت یا دشمنی تلقی کنیم، و نباید مخالفان را دشمن فرض کنیم. در آموزه‌های حاکمیت دینی و سیاسی، این سه مقوله به‌طور دقیق و متمایز از یکدیگر شناخته شده‌اند و باید به این اصول احترام گذاشت تا فضای نقد و گفت‌وگو در جامعه حفظ و تقویت شود.

سیدالشهدا به ما یاد داد که مؤمن هرگز نمی‌گوید زندگی به هر قیمت! کسی که می‌خواهد مبارزه کند، نمی‌گوید زندگی به هر قیمت! در مکتب امام حسین، اصالت با زندگی نیست؛ بلکه اصالت با تکلیف است.

یکی از مهم‌ترین عوامل بی‌تفاوتی در جامعه، دروغگویی مسئولان و رهبران است. وقتی مردم متوجه می‌شوند که مسئولانشان به آن‌ها دروغ می‌گویند، این بی‌اعتمادی به طور گسترده‌ای افزایش می‌یابد.

زمانی که مردم در وضعیت ابهام و عدم شفافیت قرار داشته باشند و نتوانند مواضع روشن و صریح از سران و مسئولان خود دریافت کنند، به طور طبیعی دچار شک و تردید خواهند شد. این بی‌اطمینانی و شک، زمانی که در جامعه گسترده شود، می‌تواند به افول نظام و بروز بحران‌های جدی منجر شود. در چنین شرایطی، دشمنان و مخالفان نظام از این وضعیت استفاده کرده و می‌توانند به راحتی به نفوذ و آسیب زدن به نظام بپردازند.

اگر می‌خواهیم به خط حسین و هدف حسین برسیم و شکوه و عزت خود را بازیابیم و زندگی خود را احیا کنیم باید در راه حسین حرکت کنیم. اما اگر می‌خواهی آسایش و ثروت و خوشبختی و خودخواهی و ... خود را نگه داری، در همان موقعیتی که هستی می‌مانی و به اندازه سر سوزنی تغییر نمی‌کنی. تو از بیست سال پیش تا کنون همین بوده‌ای و از امروز تا بیست سال دیگر نیز همین خواهی بود تا اینکه بمیری و همه بمیریم.

شما مسجدیان و نمازگزاران و روزه‌داران و سجده‌کنندگان و برپادارندگان شعایر الهی نسبت به دیگران مقدم هستید. شما شروع کنید. این، زندگی نیست برادران، بلکه مرگ تدریجی است. زندگی کردن با گرفتاری و خواری و کینه‌توزی و مصیبت و منتظر حرکت دیگران ماندن تا آنان سرنوشت او را تعیین کنند، این، زندگی نیست، مرگ است