کتاب از اتم تا بی نهایت

همیشه می‌گفت آن‌ها رفتند تا ما بمانیم و کشور را آباد کنیم. اگر ما تنبلی کنیم و برای پیشرفت کشور تلاش نکنیم، مدیون شهدا و رزمنده‌ها می‌شویم.

دنیادنیا هزینه و زحمت باید به یک کشور تحمیل شود تا علیمحمدی‌های دیگری رشد کنند، تازه اگر رشد کنند.

همیشه دنبال ترکیب تخصص و تعهد بود و این نسخه را تنها راه موفقیت مسئولین می‌دانست.

همه می‌دانستیم روزهای عزای اهل‌بیت (ع) موسیقی بی موسیقی!

دنیا تماماً فانی است و هیچ‌چیزِ آن قابل دل بستن نیست. و تنها چیزی که در این جهان ماندنی است علم و ایمان است.

حواسمان باشد آدم‌ها را قضاوت نکنیم.

مسعود در جواب گفته بود: «ببینید، علیمحمدی یک میز در دانشگاه در دفترش دارد؛ روزیِ من هم وابسته به اینجا نیست که نگران باشم. هروقت دقیق شرایط معلوم شد، من این کار را می‌پذیرم و این پژوهشکده را از لحاظ علمی ارتقا می‌دهم، وگرنه مسئولیتی قبول نمی‌کنم که اجازهٔ لازم را نداشته باشم و بعد از چند سال، هیچ کاری را عملاً پیش نبرده باشم.» اهل کارهای ماشاءاللّه  انشاءاللّهی نبود.

از مسعود یک چیزی را خوب یاد گرفتم و آن، کتاب خواندن بود. مسعود از آن اهل کتاب‌ها بود که امروزه بهشان می‌گویند «کتاب‌خوار».

همه برایمان دعا می‌کردند به پای هم پیر بشویم؛ نمی‌دانستم به پای هم نه، ولی از غم مسعود پیر می‌شوم.

مسعود همهٔ علاقه‌اش همین درس خواندن و تحقیق و پژوهش بود.

می‌گفت اگر بخواهیم به کشور پیشرفت واقعی هدیه دهیم و جبران عقب‌افتادگی سال‌های قبل را داشته باشیم، چاره‌ای نیست جز این‌که شبانه‌روز کار کنیم.

می‌گفت: «چرا مایی که ابوریحان بیرونی و رازی و ابوعلی سیناها رو داشتیم تو تاریخ کشورمون، پهلَوی کاری کرده که الآن این‌قدر از لحاظ پایهٔ علمی عقب‌افتاده شدیم؟ ما باید به اوج برگردیم.»

جملهٔ مسعود مدام در ذهنم با صدای خودش می‌چرخید: «منصوره، یک چیزی ساخته‌ایم که فقط آمریکا دارد. اگر بفهمند، دق می‌کنند.»

ماجرای تلویزیون در خانهٔ ما فرق می‌کرد؛ پدر تلویزیون نمی‌خرید. می‌گفت برنامهٔ درست‌وحسابی پخش نمی‌کند که بخرم.

حتی معلم دینی‌مان هم بی‌حجاب بود و با دیگر معلم‌ها فقط یک فرق داشت؛ همیشه بلوز یقه‌اسکی تنش می‌کرد که مثلاً پوشیده باشد، درحالی‌که عقایدش اصلاً اسلامی نبود.

یادم نمی‌آید تظاهراتی باشد و نرفته باشیم.

مبارزه همچنان ادامه داشت تا بتوانیم مملکت را کاملاً از شَر رژیم پهلوی نجات بدهیم.

کجای اسلام آمده که جوانانی مثل شما تیره بپوشند؟ باید رنگ شاد بپوشید.

یک بار رفتیم نزدیک اتاق یک مجروح و دیدم چند پرستار، خوشحال و سرحال ایستاده‌اند و با هم حرف می‌زنند. چشمان پرسش‌گرِ ما را که دیدند گفتند مجروح تختِ فلان، دستشویی کرده. ما را می‌گویی، خنده‌مان بند نمی‌آمد که برای چه خوشحالید؟ در جواب گفتند این نشانه‌ای از علائم حیاتی است و امیدوار شده‌ایم که زنده می‌ماند.

خاطرات روزهای دفاع مقدس همه غم و غصه و نگرانی نبود؛ وقتی در عملیات پیروز می‌شدند، خبرش دهان‌به‌دهان می‌چرخید و همه خوشحال می‌شدند. مخصوصاً وقتی سوم خرداد خرمشهر آزاد شد، دیگر فرقی نداشت خرمشهر هستی یا تهران

من از سیگار کشیدن خیلی بدم می‌آمد و او پشتِ‌هم سیگار می‌کشید.

اگر عزمش را جزم می‌کرد محال بود از تصمیمش برگردد.

مادرم گفته بود حواست باشد این آقایان بزرگ‌اند و بزرگوار. هم‌سن تو نیستند که یک بار بخواهی بروی گل بیاوری و دفعهٔ دیگر گلاب. همان بار اول، وکالت را می‌دهی و تمام. من هم چَشمی گفتم و طبق قولم دفعهٔ اول، بله را دادم. بعدها مسعود می‌خندید و می‌گفت تو خیلی عجله داشتی؛ همان اول، بله را دادی که مرغ از قفس نپرد.

مسعود بود و دنیای کتاب‌هایش، دنیایی که عمیقاً دوست می‌داشتشان.

مسعود در اوج فعالیت‌های علمی‌اش، عادت به مطالعه را ترک نکرد.

می‌گفت حیف است انسان فقط در یک زمینه مطالعه کند.

مطالعات گسترده‌اش او را بسیار توانمند کرده بود.

دست خودش نبود که؛ عجیب به درس خواندن اعتقاد داشت.

همیشه با سرسری درس خواندن مخالف بود. می‌گفت وقت و عمر خودِ جوان و اساتید و پول بیت‌المال خرج بشود برای چیزی که نفعی هم نداشته باشد، اصلاً درست نیست.

ایران باید روی پای خود بایستد، نه که چشمش به کمک‌های این کشور و آن کشور باشد.