کتاب ضد نور

زیبایی، یکی از همون نقاط ضعفیه که می‌تونه هر زنی رو به زانو دربیاره. زن اگرچه مظهر زیبایی و لطافته، اما میلی تموم نشدنی به شنیدن این واقعیت داره و با هربار شنیدنش، مثل روز اول احساس شادی می‌کنه.

آدم وقت تنهایی، سختی و ناراحتیایی که داره، همراه می‌خواد؛ نه کسی که به جای کارهای نکرده، فقط متاسفه.

شاید عاشق‌ها تنها آدمایی باشن که ارزش انتظار رو می‌دونن و هیچ‌وقت ازش خسته نمی‌شن.

امروز هرجا کم آوردم، به تو نگاه کردم. هرجا هول شدم، دست تو رو گرفتم. هر جا ترسیدم، تو پشتم بودی... من اینا رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم... هیچ‌وقت.

امید دقیقا همون حسی هست که وقت جازدن به کمک‌مون میاد، لباس‌های ما رو به تن رویاهامون می‌کنه و با ساختن تصویری از ما توی ایده‌آل‌های ذهنی‌مون، تعلق خاطرمون نسبت به اون‌ها رو اون‌قدر زیاد می‌کنه، که توی واقعیت منتظرشون می‌مونیم و این انتظار، چه قدرتایی که به ما نمی‌ده

تحمل رفتار ناشایست آدم‌ها از یه‌جایی به بعد، نه تنها کار محترمانه‌ای نیست بلکه اسمش حماقته.

وقتی می‌فهمی راهی غلطه، باید دور بزنی؛ وگرنه یه جایی گیر می‌کنی، جایی که هیچ دوربرگردونی نیست و مجبوری تا تهش بری و تا ته هر راهی رفتن، غلط‌ترین غلطه

این‌که می‌گن با تلاش می‌شه به همه چیز رسید، یه دروغ بزرگ و ناجوانمردانه‌س. یه دروغ که آدم‌هایی مثل ما رو سرگرم می‌کنه تا از دور خارج بشیم. موفقیت یه فرمول ساده و در عین حال سخت داره. کافیه پول رو با ارتباط جمع کنی و در مواقع لزوم اون رو منهای وجدان کنی تا به دست بیاد.

کی گفته یادگرفتن آسونه؟ آدم‌ها برای یادگرفتن باید خیلی بها بدن. باید چندین‌بار اشتباه کنن و اون‌قدر پشت دست‌شون رو داغ بذارن تا با یه نگاه درست رو از غلط تشخیص بدن و سراغ اشتباه نرن.

هیچ چیزی توی این دنیا مفت به دست نمیاد باده. مامانم همیشه می‌گه این دنیا دوتا چیز ازت می‌گیره، یکی بهت می‌ده. خیلی بپا چی داری می‌دی و در ازاش چی می‌گیری.

"مرد زندگیت اونیه که وقتی توی چشماش نگاه می‌کنی خودت رو ببینی."

تغییر جزئی در شرایط اولیه، می‌تونه نتایج وسیع و غیرقابل پیش‌بینی به همراه داشته باشه.

دهخدا عشق رو به معنی افراط در دوست داشتن می‌دونه.

شاید بهتر باشه فردا عینک سرور رو قرض بگیرم و از دریچهٔ نگاه خونسرد اون به ماجرا نگاه کنم و به خودم بگم که چرا نتونم؟

وقتی دروغ می‌گی، احساس قدرت داری، خیال می‌کنی از دست تلخی حقیقت و عواقب بعدش فرار کردی، حس می‌کنی حالا هرطور بخوای داستانت رو جلو می‌بری و به بقیه نشون می‌دی، اما یهو به خودت میای و می‌بینی اسیر شدی، اسیر چیزی که خیال می‌کردی کنترلش دست خودت هست ولی حالا همه چیز برعکس شده و تویی که داری به ساز دروغت می‌رقصی و هر لحظه در برابرش ضعیف‌تر می‌شی.

نمی‌دونم آدما دردشون چیه که به جای حرف زدن مستقیم، هزارتا راه غیرمستقیم رو انتخاب می‌کنن و خودشون و بقیه رو تحت‌فشار می‌ذارن!