کتاب سامی کیز و افشای رازهای مخوف

گذر زمان حس واقعی آدم‌ها رو نشون می‌ده.

آزادی واقعی در گفتن حقیقت است.

بوی آدم موذی، مثل بوی گند پا است.

حقیقت راه خودش رو برای فاش شدن پیدا می‌کنه.

چرا دست روی دست بگذاریم و امیدوار باشیم که همه‌چیز خودبه‌خود تغییر کند یا شخص دیگری اقدامی بکند؟ می‌دانید؟ من به این نتیجه رسیده‌ام که حق با هادسون است. آب با همین قطره‌قطره ریختن می‌تواند سنگ را سوراخ کند. ممکن است زمان ببرد، ولی به امتحان کردنش می‌ارزد.

چرا بزرگ‌ترها به‌صورت خودکار فکر می‌کنند که بیشتر از بچه‌ها می‌دانند؟

برایم عجیب است که آدم چطور می‌تواند فکر کند دیگران را خیلی خوب می‌شناسد، ولی اتفاقی می‌افتد یا آن‌ها کاری می‌کنند که باعث می‌شود شما بفهمید اصلاً شناختی از آن‌ها نداشته‌اید.

«یه میلیون دلار، پول زیادیه. خودم می‌دونم. به‌خصوص وقتی که آدم جوونه. هرچند، نمی‌تونی اجازه بدی پول بنای زندگیت رو از بین ببره یا به‌خاطرش زندگیت به هیچ‌وپوچ ختم بشه.»

تپش قلبم و به گردش درآوردن خون برای اکسیژن‌رسانی، یک‌جورهایی جایش را داده بود به تپش قلب و به گردش درآوردن خون برای اضطراب‌رسانی.