کتاب شاگردپروری

در نگاه الهی، شاگرد از استادش جدا نیست. اگرچه به لحاظ ظاهری دو فرد مستقل هستند، اما حقیقت چیز دیگری است. شاگردان، شأن وجودی و امتداد حقیقی وجود عالِم هستند؛ یعنی انسان با شاگردپروری امتداد و دامنهٔ وجودی پیدا می‌کند و منِ او گسترده می‌شود.

بقای انسان با شاگردپروری شاگردان یک عالِم، شأن وجودی او و فرزندان معنوی او و عامل حیات معنوی و بقای او در طول زمان و فراتر از زمان هستند و خدای متعال به ما این توان را داده است که با تعلیم دیگران و تربیت نفوس و شاگردپروری، فرازمانی شویم و عمل ما محدود و محصور به عمر ما نباشد.

در نگاه الهی، شاگرد از استادش جدا نیست. اگرچه به لحاظ ظاهری دو فرد مستقل هستند، اما حقیقت چیز دیگری است. شاگردان، شأن وجودی و امتداد حقیقی وجود عالِم هستند

جان متعلّم و شاگرد حقیقتاً پاره وجودی معلّم و شأن او می‌شود و بقای شاگرد و آثار او، بقای استاد خویش می‌شود.

«بِالتَّوَاضُعِ تُعْمَرُ الْحِکمَۀُ لَا بِالتَّکبُّرِ وَ کذَلِک فِی السَّهْلِ ینْبُتُ الزَّرْعُ لَا فِی الْجَبَل»؛ گیاه در زمین نرم می‌روید، نه در زمین سخت. در قلب ملایم و انسان متواضع، حکمت آباد می‌شود، نه در وجود انسان متکبر

عبدالله بن شریک عاملی، زرارۀ بن أعین، بُرید بن معاویه، محمد بن مسلم

یعنی انسان با توسعهٔ من به جایی می‌رسد که شاگردان را از خود می‌داند و وقت گذاشتن برای آنان را نه از روی اجبار و کراهت، بلکه با شوق و رغبت متکفّل می‌شود و رشد و کمال آنان را، رشد و کمال خود می‌یابد.