بریده‌هایی از کتاب گوزنی درون سینه ام دست و پا می زند

چشم‌های تو زنده‌ترین خورشیدهای کهکشان است چشم‌های تو ری‌را چشم‌های تو تا انتهای جهان خواهد خندید و آن کسی که فرمان شلیک داد خودش می‌داند سال‌هاست مرده است

گفته بودی نشان انتظار یک چراغ روشن است به خانه می‌رسم چراغ را خاموش می‌کنم

می‌دانی؟ ما به موشک ما به مرگ ما به خطاهای بی‌حساب انسانی خو کرده بودیم