بریده‌هایی از کتاب خواب عموجان

استبداد عادتی است که به نیاز تبدیل می شود.

مصیبت هیچ وقت به تنهایی نمی آید

اگر سرنوشت یک بار بر سر کسی مصیبت نازل کند، ضربات آن پایانی نخواهند داشت. این حقیقت از دیرباز ثابت شده است.

هر شهرستانی گویی در زیر سرپوشی شیشه ای زندگی می کند. مطلقاً امکان ندارد بتوانی رازی را از همشهری های محترم پنهان کنی. شما را از بَرند، چیزهایی از شما می دانند که حتی خودتان هم نمی دانید. شهرستانی ها به خاطر غریزه و طبیعتشان باید روان شناس و اظهارکنندهٔ روح می شدند. دقیقاً برای همین بعضی وقت ها صمیمانه تعجب می کردم وقتی که بیش تر اوقات در شهرستان ها به جای روان شناس و روح شناس با الاغ های خیلی زیاد روبرو می شدم.

ماریا آلکساندرووْنا نمی توانست بر روحیهٔ همیشه برتری جو و اقتدارطلب خود مسلط شود. احتیاج داشت مدام خشم و غضب خود را سر آفاناسی مات ویه ئیچ خالی کند زیرا استبداد عادتی است که به نیاز تبدیل می شود.

لباس هایم چرک است. راستش خیلی وقت است به کل از خودم دست کشیده ام. خیلی وقت است که دیگر هیچ آرزویی ندارم و رؤیاپردازی نمی کنم.

مصیبت هیچ وقت به تنهایی نمی آید...

فرشتهٔ من! وقتی من بمیرم، از من یاد می کنی؟ می دانم که یادم می کنی، اما با گذر زمان قلبت سرد می شود، سرما فرامی رسد، زمستان به جانت می افتد و تو فراموشم می کنی