کتاب جنبش های مدنی

از ۱۹۰۰ به این سو، از هر چهار کارزار بدون‌خشونت یکی از آن‌ها شکستی تمام‌عیار بوده است. مختصر این‌که کمپین‌های بدون‌خشونت در صورت ناتوانی در غلبه بر چالش جلب مشارکت مردمی در رسیدن به اهداف خود ناکام خواهند ماند و این زمانی رخ می‌دهد که آن‌ها نتوانند عضوگیری متنوع، گسترده و مستمری داشته باشند و به این ترتیب قادر شوند پایگاه قدرت دشمن را فرسوده کنند و امکان تاب‌آوری و انعطاف جنبش در برابر سرکوب دشمن را افزایش دهند.

از ۱۹۰۰ به این سو، از هر چهار کارزار بدون‌خشونت یکی از آن‌ها شکستی تمام‌عیار بوده است. مختصر این‌که کمپین‌های بدون‌خشونت در صورت ناتوانی در غلبه بر چالش جلب مشارکت مردمی در رسیدن به اهداف خود ناکام خواهند ماند و این زمانی رخ می‌دهد که آن‌ها نتوانند عضوگیری متنوع، گسترده و مستمری داشته باشند و به این ترتیب قادر شوند پایگاه قدرت دشمن را فرسوده کنند و امکان تاب‌آوری و انعطاف جنبش در برابر سرکوب دشمن را افزایش دهند.

کارزارهای خشونت‌آمیز و بدون‌خشونت هر دو به دنبال قبضهٔ قدرت از طریق اعمال زورند؛ گرچه روش‌های این اعمال زور در میان این دو گونه با یکدیگر تفاوت دارد.

بعاد روانی‌‌اجتماعی شرکت در درگیری‌های مسلحانه نیز مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. معروف است که فرانتس فانون آشکارا از مقاومت مسلحانه دفاع می‌کرد؛ با این توجیه که این نوع مبارزات، از طریق مبارزهٔ فعالانه علیه بی‌عدالتی و نیز برانگیختن شوق مرگ برای هدفی بزرگ‌تر از خود، نوعی احساس همبستگی جمعی را [در میان مردم] به وجود می‌آورد.(۴) خشونت می‌تواند جذابیت‌های خاص خود را به ویژه برای جوانان داشته باشد و افسون آن از طریق منابع فرهنگی و دفاع مذهبی از شهادت ادامه یابد.(۵)

تلویزیون‌های ماهواره‌ای و اینترنت به گروه‌های مقاومت مسلح در مخابره و ارائهٔ اهداف خود، جذب نیروهای جدید و بزرگ‌نمایی تعداد اعضایشان کمک رسانده است. البته این امر در مورد مبارزات مقاومت مدنی نیز صدق می‌کند

متیو کوچر و استاتیس کالیواس(۲۰۰۷) استدلال می‌کنند که وقتی رژیم با خشونتی بی‌رویه در مقابل شورش‌ها عکس‌العمل نشان می‌دهد، انگیزهٔ پیوستن به این قبیل مبارزات یا حمایت از آن‌ها افزایش می‌یابد. با وجود این، آن‌ها تفاوت این انگیزه‌ها در مبارزات مدنی و خشونت‌آمیز را با یکدیگر مقایسه نمی‌کنند.

ما اولین کسانی نیستیم که چنین تبینی را انجام می‌دهند. مطالعه‌ای تازه نشان داده است که برخلاف آنچه ممکن است تصور شود، عواملی مانند نوع رژیم، سطح توسعهٔ اقتصادی، میزان سواد یا تقسیم‌بندی جامعه در امتداد شکاف‌های قومی، زبانی و مذهبی از نظر آماری تأثیر مهمی بر توانایی یک جنبش مدنی برای دست‌یابی به موفقیت از طریق مبارزات مدنی نداشته است.

به همین دلایل، هزینه‌های داخلی و خارجی سرکوب کمپین‌های بدون‌خشونت ممکن است بیش‌تر از هزینه‌های سرکوب کمپین‌های خشونت‌آمیز باشد که در آن‌ها رژیم‌ها می‌توانند ملاحظاتی مربوط به دفاع شخصی و امنیت عمومی را در توجیه سرکوبگری‌های خود ارائه دهند. بنابراین استدلال نهایی ما این است که وقتی کارزاری، به رغم سرکوب، همچنان بدون‌خشونت باقی مانده و تعهد خود به ابزار و روش‌های بدون‌خشونت را به مخاطبان داخلی و خارجی‌اش اعلام می‌کند خشونت اعمال‌شده از سوی حریفش به احتمال فراوان نتیجه‌ای معکوس می‌دهد و به خودش باز خواهد گشت.

حقیقت مشکل‌سازتر از نگاه رژیم این بود که سربازان و پلیس شاه توانایی کافی برای ادارهٔ سازمان‌ها و مؤسساتی که به تصرف درآورده بودند نداشتند. هنگامی که ارتش تلاش کرد تلویزیون دولتی را مجبور به پخش برنامه‌هایی در حمایت از شاه کند، مسئولان تلویزیون هشدار دادند که اگر کارمندانشان این برنامه‌ها را بینند، سر کار حاضر نخواهند شد.

Backfire: در اصطلاح به معنای خروج صدای بلند در نتیجهٔ عملکرد ناکارآمد موتور خودرو یا سایر خودروهای احتراق داخلی است، اما در معنای سیاسی آن واکنش خشم‌آلود همگانی و عظیم به رویدادی عمومی‌شده (در این‌جا سرکوب دولتی) است که شهروندان آن را ناعادلانه تلقی می‌کنند و در نتیجه به کسانی که مسئول این اتفاق تلقی می‌شوند واکنشی خشم‌آلود نشان می‌دهند.

«فالنتیل نماد ارزشمند مقاومت برای ما بود و حضورشان در کوهستان‌ها به مردم دلگرمی می‌داد، اما در نهایت این مبارزهٔ بدون‌خشونت بود که ما را به موفقیت رساند. تمام جمعیت کشور و حتی برخی از اندونزیایی‌ها برای استقلال تیمور مبارزه کردند و در نهایت این حضور همگانی مردم بود که سرنوشتمان را رقم زد».