کتاب سوال ها و چالش های تربیتی والدین

نا داشتن در مسیر تربیت و ارتباط با کودک، دیگر مسئله‌ای مهم است. کودک انرژی مادرانه می‌خواهد؛ یعنی اگر مادر نا نداشته باشد، نمی‌تواند در تربیت موفق عمل کند. "نا" یعنی این‌که توان داشته باشیم با کودک بازی کنیم و خیلی با او حرف بزنیم. هرچه با کودک بیشتر بازی کنیم و بیشنر حرف بزنیم در تربیت موفق‌تریم.

با کودک بودن مهم‌تر از برای کودک بودن یا دربارهٔ کودک بودن است.

تا دوسالگی بهتر است سراغ محدودیت‌های جداسازی کودک از خود نروید. بلکه عمده وظیفه والدین "تا دوسالگی" کودک در دو حیطه است: - محبت‌کردن به کودک - فرصت‌دادن به کودک

- به کودک کم محلی کنیم. - واکنشی برخورد کنیم. مثلاً اگر کودک داد زد ماهم داد بزنیم، اگر بهانه‌گیری کرد ماهم او را سرزنش کنیم. - به کودک جواب دهیم و با او منطقی برخورد کنیم. مثلاً به‌طور منطقی به او بفهمانیم که برخی از نیازهایش را باید بعداً برآورده کنیم و... - کودک هیچ‌کدام از سه مورد ذکر شده را نمی‌خواهد! کودک "پاسخ" می‌خواهد. پس پا فراموش نشود. منظور از پاسخ یعنی در وهلهٔ اول دیدن کودک؛ نه دیدن خواسته‌های ذهنی خودمان. دیدن کودکی که تجربیاتی مثل ما ندارد. پاسخ یعنی همراهی، همگامی و کودک‌شدن (از نگاه کودک به جهان نگریستن). بنابراین بهتر است پاسخ‌دادن به کودک را بیاموزیم و تمرین کنیم.

ها گفتن با خود دیگر مورد مهم در مسیر والدینی است. هروقت مشکلی مانند ناخن‌جویدن، پرخاشگری و...در کودک مشاهده کردید، بهتر است به خودتان بگویید: "ها" احتمالاً فاصلهٔ ما از هم زیاد شده پس فاصله را کم کنیم، و سعی کنیم تا مدتی کودک را زیاد بغل کنیم، زیاد ببوسیم، زیاد با او بازی کنیم، تلاش کنیم او را مورد سرزنش قرار ندهیم و حتی رابطه‌مان با کودک را خصوصی کنیم؛ یعنی فقط ما باشیم و او و در یک رابطهٔ خصوصی و خلوتی که داریم به او بگوییم: تو را خیلی دوست دارم. این مداخله باعث می‌شود مشکلات کودک برطرف شود و اگر نشد شاید لازم باشد با یک مشاور یا روان‌پزشک مشورت کنیم.