کتاب پرورش زنانگی

ما همان‌قدر که تحمل نداریم خطاهایمان را ببینیم، تمایل نداریم فضایلمان را ببینیم

در مرد عطش شدیدی وجود دارد که به زنانگی نزدیک باشد.

زمانی‌که زن چراغ را روشن می‌کند و خدای درون مرد را می‌بیند، مرد احساس می‌کند فراخوانده شده تا با آگاهی قوی مردانه‌اش زندگی کند و این واقعیتی رعب‌آور است. بااین‌حال، او باز هم به تصدیق زنانه از ارزش خود نیاز دارد.

زن با روشن‌کردن چراغ، ارزش مرد خود را می‌بیند و آن را به مرد هم نشان می‌دهد.

مرد به زن در مقام چراغ‌دار خانواده بسیار متکی است،

تمام بهشت‌ها نابود می‌شوند. هر بهشتی ابلیسی دارد که چیزی را می‌طلبد که با صلح و آرامش بهشت برین تضاد دارد.

تقریباً همیشه زن است که می‌گوید: «بنشینیم و درباره‌اش حرف بزنیم.» زن در بیشتر رابطه‌ها حامل رشد است؛ مرد از این موضوع می‌ترسد ولی فقدانش او را بیشتر می‌ترساند.

تماس با روشنایی یا آگاهی تجربهٔ ترسناکی است و غالباً مواجههٔ مرد با آگاهی دردناک است. بخشی از ترس مرد از زنانگی به همین دلیل است. بخش بزرگی از رفتار جنگجویانهٔ مرد تلاش بیهوده‌ای برای پنهان‌کردن ترسش از زنانگی است.

شاید تکامل می‌توانست از راه دیگری به‌دست بیاید، ولی بزنگاه‌هایی هست که فقط آفرودیت می‌تواند سبب رشد شود؛ مثلاً زنانی هستند که ممکن است رشد نکنند مگر اینکه تحت فشار مادرشوهر یا نامادری قرار گیرند.

بخش بزرگی از مراسم ازدواج ما (در غرب) درحقیقت همان تشریفات خاکسپاری است که از دوران بدویت برجای مانده است. داماد همراه ساقدوش و دوستان دیگرش وارد می‌شود که عروس را بِرُباید و ساقدوشانِ عروس نگهبانان بکارت عروس‌اند. جَنگی آیینی بین این دو گروه درمی‌گیرد و عروس می‌گرید و گریه‌اش به‌سبب مرگِ بخشی از زندگی اوست. زندگی جدیدی برایش آغاز می‌شود و جشن و سرور برای تجلیل اقتدار جدید، در جایگاه عروس و بانوی خانواده، برپا می‌شود. ما از دو جنبهٔ ازدواج به یک اندازه آگاهی نداریم و می‌کوشیم آن را فقط سپید و شاد ببینیم؛ ولی مردنِ زندگی قدیم را نیز باید گرامی بداریم وگرنه احساسات منفی در زمان نامناسبی برملا می‌شوند