کتاب عارفانه

«ذکر قلبی»، «ذکر زبانی» و «ذکر عملی». باز می‌توان گفت: ذکر خدا، یا هنگام پیش آمدن حوادث و بلایا و مصیبت‌هاست، یا هنگام مواجه شدن با صحنه‌ها و زمینه‌های معصیت و گناه، و یا در شرایط برخورداری از نعمت و حالت رفاه. در هر سه حالت، «غفلت» عامل تباهی است و «ذکر» سبب رشد و مصونیت.

آن حالتی که در نماز پیش می‌آید، باید گسترش یابد و فراگیر شود و همهٔ آیات و لحظات زندگی را فراگیرد؛ آن‌گاه، همان می‌شود که باباطاهر عریان گفت: «خوشا آنان که دائم در نمازند».

مگر می‌توان مؤمنی را یافت که به حقیقت «مؤمن» باشد و «رضای خدا» برایش مهم و مطرح نباشد؟!

چگونه می‌توان پذیرفت کسی به خدا و مرگ و قیامت و بهشت و جهنم و حساب و کتابِ روز واپسین یقین داشته باشد،‌ اما باز هم غافلانه زندگی کند و از گناه نپرهیزد و اطاعت الهی را گردن ننهد و از محرمات، پروایی نداشته باشد؟

عملِ خالص آن است که عمل‌کننده، همیشه چشم از اجرِ دو عالم پوشیده و نظرِ او به محض رضای حق ـ سبحانه ـ مقصور باشد. گدای کوی تو از هشت خلد، مستغنی است اسیر عشق تو، از هر دو عالم آزاد است