بریده‌هایی از کتاب فراتررفتن

«ژن‌ها رشد مغز را هدایت می‌کنند، اما تجربیات مغز را شکل می‌دهند».

«هیچ‌کس نمی‌تواند برا ی تو پلی بسازد. خودت (و فقط خودت) باید آن را برای عبور از رودخانهٔ زندگیت بسازی

امید را باید یاد گرفت؛ این نگرش که فرد می‌تواند پیش‌بینی‌ناپذیربودن محیط خود را کنترل و مهار کند

«هیچ‌کس نمی‌تواند برا ی تو پلی بسازد. خودت (و فقط خودت) باید آن را برای عبور از رودخانهٔ زندگیت بسازی. ممکن است مسیرها و پل‌ها و نیمه‌خدایان بی‌شماری باشند که با کمال میل بخواهند تو را به آن‌سوی پل برسانند، اما تنها به قیمت گروگذاشتن و چشم‌پوشیدن از خودت. مسیری منحصربه‌فرد در این دنیا هست که کسی جز تو نمی‌تواند از آن بگذرد. این راه به کجا می‌رسد؟ مپرس، گام بردار!» کاوش مستقیمِ درون و یافتن ژرفای حقیقت خویش مسئولیتی رنج‌آور و خطیر است. فریدریش نیچه، شوپنهاور به‌مثابهٔ آموزگار (۱۸۷۴)

واکنش‌های ترس، خودبه‌خود، با مرور زمان از بین نمی‌روند. طبق علوم مغزی، فرایندهای شرطی‌سازی ترس و غلبه بر ترس بسیار با هم متفاوت‌اند. روان‌شناسان رشد کودک، نیتن فاکس و جک شانکاف، توضیح می‌دهند: «ترس‌ها با مرور زمان از یاد نمی‌روند؛ آن‌ها باید آگاهانه کنار گذاشته شوند»

تنهایی ما را موقتاً بیمار نمی‌کند، بلکه به معنای واقعی کلمه، ما را می‌کشد [۴۹]. در مطالعه‌ای نشان داده شد که احساس تنهایی ۲۶ درصد، انزوای اجتماعی ۲۹ درصد و تنها زندگی‌کردن ۳۲ درصد خطر مرگ را افزایش می‌دهد [۵۰]. افرادی که احساس ذهنی تنهایی و جدایی عینی از دیگران دارند، در معرض بزرگ‌ترین خطر مرگ هستند. تنهایی به اندازهٔ سیگارکشیدن و دوبرابر مرض چاقی، خطر مرگ دارد و افراد مسن و کسانی که تعامل اجتماعی کافی ندارند، دوبرابر بیشتر در معرض خطر مرگ زودهنگام هستند [۵۱].

مزلو هم بر این باور بود که انسان‌ها در اصل خوب هستند، اما فشارها و سرخوردگی‌های زندگی کاری می‌کند که طور دیگری به نظر برسند [۱۵].

ثابت شده که تنهایی تهدیدی جدی برای سلامت عمومی است [۴۶]. تحقیقات نشان می‌دهد که انزوای اجتماعی عملکرد سیستم ایمنی را معیوب می‌کند و موجب افزایش التهاب فرایندهای بسیاری از مشکلات سلامتی می‌شود، ازجمله ناراحتی قلبی و دیابت [۴۷].

دست آخر، در بالاترین نقطهٔ سلسله‌مراتب نیازها، نیاز به تعالی وجود دارد که فراتر از رشد فردی (و حتی سلامت و شادی) است و امکان دستیابی به بالاترین سطح از وحدت و هماهنگی را از درون و با دنیا می‌دهد. تعالی، که بر پایه‌ای محکم از امنیت و رشد استوار است، منظری است که در آن می‌توانیم با پذیرش و خِرد و احساس پیوند با بقیهٔ بشریت، تمام وجود خود را از چشم‌اندازهای برتر ببینیم.

هانس مورگنتا، متخصص علوم سیاسی، استدلال می‌کند که عشق و قدرت حقیقتاً در انگیزه‌ای مشترک یکی می‌شوند: تقلای فرار از تنهایی.

هیمن شاکتل واقعاً به رازی پی برده بود که گفت: «خوشبختی نه در داشتن آنچه می‌خواهید، بلکه خواستن آنچه دارید است».

راه دستیابی به عزت‌نفسی سالم پرورش روابط و مهارت‌ها و شایستگی‌های حقیقی و اصیل است تا بتوانید غروری سالم برای دستاوردهایتان داشته باشید.

اگرچه بسیاری از گام‌هایی که پس از آسیب روانی به رشد منتهی می‌شوند، برخلاف تمایلات ذاتی‌مان، برای اجتناب از هیجانات و افکار به‌شدت آزاردهنده است، اما تنها با کنارگذاشتن سازوکارهای دفاعی ذاتی‌مان و مستقیماً نزدیک‌شدن به ناراحتی و در نظر گرفتن همه‌چیز، به‌عنوان محرکی برای رشد، می‌توانیم تناقض‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی را بپذیریم و نگرشی متفاوت‌تر به واقعیت داشته باشیم.

انسان‌شدنِ کامل به معنای زندگی کامل است، نه اینکه دائماً شاد باشد. خوب زندگی‌کردن همیشه به معنای احساس خوب صرف نیست، بلکه شامل گنجاندن مداوم معنا و مشارکت و رشد بیشتر در زندگی فرد است. این‌ها مضامین مهم در روان‌شناسی انسان‌گرا هستند.

گرچه تجارب ناملایم و پیش‌بینی‌ناپذیر اولیهٔ زندگی تأثیری پایدار بر مغز و رفتار ما دارد، تحقیقات نشان می‌دهد که هنوز هم می‌توانیم خود را با پیشامدها و شرایط زندگی در بزرگ‌سالی وفق دهیم و مردم می‌توانند ناملایمات اولیهٔ زندگی‌شان را در طولانی‌مدت به فرصت‌هایی برای رشد تبدیل کنند

تحقیقات دیگر نشان می‌دهد که افراد با وضعیت اجتماعی ـ اقتصادی پایین، در کارهای شناختی ـ اجتماعی که نیازمند اطلاعات زمینه‌ای است، مانند خواندن حالات عاطفی دیگران، ] از دیگران [برترند

‫دانش‌آموزانی که مسیری غیرخطی را برای رسیدن به موفقیت تحصیلی طی می‌کنند و به‌روش‌های نامتعارفی نمرات خوب می‌گیرند ممکن است تفاوت ظاهری بسیاری با دانش‌آموزان موفق معمولی داشته باشند. ‫روش‌هایی برای حمایت از این نوع دانش‌آموزان وجود دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که تمرکز بر خودِ محتمل آینده روش خوبی اس

زیست‌شناسی پیوندهای باکیفیت ‫زیست‌شناسی مغز مدرن میراث تکاملی این نیاز اساسی را منعکس می‌کند. وقتی پیوند باکیفیتی داریم که ما را با انسانی دیگر همسو می‌کند، خواه فاش‌کردن نقطه‌ضعفی برای کسی، خواه غیبت‌کردن دربارهٔ دشمنی مشترک، خواه کنار هم خندیدن و شادی‌کردن، به سیستم «آرامش و پیوند» ما جان می‌دهد. این سیستم یک رشته‌واکنش زیست‌شناختی را شامل می‌شود که برای تشدید پیوندی عمیق با انسانی دیگر همکاری می‌کنند [۲۸].

روزبه‌روز بیشتر مشخص می‌شود که اکسی‌توسین «هورمون فراگیر عشق» نیست. شاید دقیق‌تر باشد که اکسی‌توسین را «هورمون عشق درون‌گروهی» در نظر بگیریم

شواهد علمی روشن است: پیوند اجتماعی صرفاً بازتاب گستردگی شبکه‌های ارتباطی ـ اجتماعی، محبوبیت شما یا تعداد افرادی که می‌شناسید نیست. نیاز به پیوند زمانی برآورده می‌شود که دست‌کم با چند نفر در زندگی خود پیوندهای ایمن و پایدار و صمیمی داشته باشیم.

اگرچه بسیاری از گام‌هایی که پس از آسیب روانی به رشد منتهی می‌شوند، برخلاف تمایلات ذاتی‌مان، برای اجتناب از هیجانات و افکار به‌شدت آزاردهنده است، اما تنها با کنارگذاشتن سازوکارهای دفاعی ذاتی‌مان و مستقیماً نزدیک‌شدن به ناراحتی و در نظر گرفتن همه‌چیز، به‌عنوان محرکی برای رشد، می‌توانیم تناقض‌های اجتناب‌ناپذیر زندگی را بپذیریم و نگرشی متفاوت‌تر به واقعیت داشته باشیم.