بریده‌هایی از کتاب کتابخانه تپش ها

برای یافتن آنچه گم کرده‌ای باید به ندای قلبت گوش کنی

«چون آدم‌بزرگا به معانی نیاز دارن، درسته؟» «گمونم همین‌طوره.» «این موضوع برای بچه‌ها فرق داره. اونا معنا رو در کارهایی که انجام می‌دن پیدا می‌کنن، نه قبل یا بعدش.»

(«دنیا بزرگه، شوئیچی، سفر کن! ببین چقدر فضا روی این سیاره‌ست! یادت باشه وقتی یه جایی برات خیلی کوچیکه، همیشه می‌تونی بری. رفتن الزاماً کار بدی نیست.»)

«ولی لبخند نتیجهٔ یه سفر طولانیه. چهره‌های ما نتیجهٔ همهٔ اون وقت‌هاییه که صرف ساختن و حفظ اون لبخند کردیم. اصلاً موضوع ساده‌ای نیست.»

پس درست بود؛ خاطرات می‌توانستند تا سال‌ها بی‌سروصدا سر جای خود بنشینند و بعد، همگی هم‌زمان و با هم بالا بیایند، مثل گیاهان بامبویی که از یک مادر جدا می‌شوند: هر جای دنیا هم که کاشته شده باشند، همگی در یک روز گل می‌دهند.