کتاب کتابخانه تپش ها

«تمام ماجراهای خوب از دل تاریکی شروع می‌شه.»

برای یافتن آنچه گم کرده‌ای باید به ندای قلبت گوش کنی

«پس حقیقت داره که ممکنه آدم از عشق بمیره. ممکنه که آدم از یه قلب شکسته بمیره.»

«چون آدم‌بزرگا به معانی نیاز دارن، درسته؟» «گمونم همین‌طوره.» «این موضوع برای بچه‌ها فرق داره. اونا معنا رو در کارهایی که انجام می‌دن پیدا می‌کنن، نه قبل یا بعدش.»

(«دنیا بزرگه، شوئیچی، سفر کن! ببین چقدر فضا روی این سیاره‌ست! یادت باشه وقتی یه جایی برات خیلی کوچیکه، همیشه می‌تونی بری. رفتن الزاماً کار بدی نیست.»)

«ولی لبخند نتیجهٔ یه سفر طولانیه. چهره‌های ما نتیجهٔ همهٔ اون وقت‌هاییه که صرف ساختن و حفظ اون لبخند کردیم. اصلاً موضوع ساده‌ای نیست.»

پس درست بود؛ خاطرات می‌توانستند تا سال‌ها بی‌سروصدا سر جای خود بنشینند و بعد، همگی هم‌زمان و با هم بالا بیایند، مثل گیاهان بامبویی که از یک مادر جدا می‌شوند: هر جای دنیا هم که کاشته شده باشند، همگی در یک روز گل می‌دهند.

«مامانم می‌گه که خوشبختی این‌طوری کار می‌کنه: وقتی اتفاق می‌افته که از کمترین چیزها، بیشترین استفاده رو می‌کنی.»

وقتی گریه می‌کنیم، خودمون رو کمی نجات می‌دیم.»

اگر از درد چشم‌پوشی می‌کرد، لذت و شادی نیز به همراه آن ته می‌کشید.

آدم‌بزرگا در مورد بچه‌ها آرمان‌سازی می‌کنن. فکر می‌کنیم اون‌ها کوچیک و خوب و ساده‌ان. اما بچه‌ها پیچیده‌تر و افسرده‌احوال‌تر از چیزی هستن که ما آدم‌بزرگا فکر می‌کنیم. ممکنه افکارشون تیره‌وتار باشه و درست مثل ما با شرایط خیلی بدی مواجه باشن، تنها با این تفاوت که اونا ابزار کمتری برای مواجهه دارن. و اون ابزار شگفت‌انگیزی که دارن ‒ بی‌منطقی، تخیل بی‌حدومرز، توانایی خندیدن به احمقانه‌ترین چیزها و تکرار بی‌پایان یه لطیفه ‒ ابزاری که می‌تونه به اون‌ها برتری واقعی بده، از طرف ما آدم‌بزرگا پذیرفته نیست. درباره‌ش فکر کن: بچه‌ها رو فقط وقتی جدی می‌گیرن که منطقی و شفاف حرف بزنن و نظرشون رو خوب توضیح بدن... یعنی اساساً وقتی که دیگه بچه نیستن