کتاب رودی به نام زمان

ــ دیگر نمی‌خواهم از خانه بیرون بیایم. ــ آخر از چه می‌ترسی؟ ــ دنیا دیگر هیچ‌چیز قشنگی ندارد.

پدرم می‌گفت آدم باید پس از بیدار شدن قدری راه برود تا از عالم خواب به درآید.

آیا می‌دانستم چرا نمی‌خواسته خانه‌اش را ترک کند؟ آیا تصور می‌کردم از زندگی‌اش راضی نیست؟ خب، خب، کاملاً برعکس بود: اگر عمویم در به روی خود بسته و از بیرون رفتن خودداری کرده بود، علتش این نبوده که از زادگاهش خوشش نمی‌آمده، نه، چنان دوستش داشته که نمی‌خواسته شاهد مرگش باشد.

عشق، طبق معمول، چنان نرم مجازاتمان می‌کند که باورمان می‌شود نوازش است.

ــ برمی‌گردم، بابابزرگ. این خانهٔ ماست. پدربزرگ جواب داده بود: «وقتی برگردی، خانه دیگر تو را نمی‌شناسد.» ماریانوی پیر می‌دانست: وقتی جای به این کوچکی را ترک کنی، حتی وقتی برگردی، برنگشته‌ای.