کتاب گفت و گوهای بی نقاب

مقصد من رفتن است با نرسیدن خوش است هرکه به مقصد خوش است ماندهٔ بن‌بست‌هاست خونِ رگِ جاده‌ام تا نرسیدن خوشم نبضِ مدامِ قدم خاصیت هست‌هاست

و بعد این متن را از محمد یغمایی خواند: «نشسته‌ام وسط زندگی صبور، غمگین، امیدوار، خسته و ادامه‌دهنده و ادامه‌دهنده و ادامه‌دهنده...

موفقیت خوب است، اما یک بار از یکی از زیست‌شناسان شنیدم که گفت ما حتی ازنظر تکاملی هم برای موفقیت ساخته نشده‌ایم، بلکه هدف، پایداری در حرکت در مسیر بوده است. یعنی انسان زمانی در نهایت کاری را که باید بکند کرده است که توانسته باشد علی‌رغم تمام مسائلی که احتمال دارد برای یک انسان در زندگی پیش بیاید و باوجود تمام فرازونشیب‌ها به حرکت ادامه بدهد.»

«معمولی‌بودن یعنی عقب‌ماندن. باید کار خاصی انجام داد و ماندگار شد.»

«خب، چه خبر؟» نمی‌دانم اگر این جمله نبود، با چه عبارت یا جمله‌ای می‌شد سر صحبت را مخصوصاً با افرادی که نمی‌دانی در چه زمینه‌ای با آن‌ها صحبت کنی باز کرد.

یعنی وقتی از کار درست حرف می‌زنیم، گویی مزیت حاصل از درستی این کار به‌طرف مقابل ما برمی‌گردد و نفعش اول عاید همان فرد می‌شود.

جامعه‌ای ایدئال است که کار خوب و کار درست در آن یکی باشد. یعنی تو با خیال راحت بتوانی مطابق قانون رفتار کنی و هم‌زمان اخلاقیات را هم به بهترین نحو رعایت کرده باشی، از آن‌طرف کسی هم ناراضی و ناراحت نباشد.»

ماندن در مسیر همان رسیدن به هدف است.»

شاید دغدغه‌های آینده مهم باشند، اما وزنی که آدم برایشان قائل می‌شود باید به‌اندازهٔ واقعی‌شان باشد، نه بیشتر.