کتاب بهره وری آهسته

انجام‌دادن کارهای طولانی که فوراً و به‌وضوح اثرات تلاشش دیده نمی‌شود، به یکی از عوامل اضطراب تبدیل شده است.

هرچه بیشتر بتوانید از تعهدات کوچکی که حواستان را پرت می‌کند کم کنید، به‌شکلی پایدارتر و مؤثرتر می‌توانید روی چیزهای مهم تمرکز کنید.

وقتی هیچ معیار پیچیده‌ای برای کارآمدبودن وجود ندارد، از تلاش‌های عمیق هم دور می‌شویم و بیشتر به سراغ انجام‌دادن کارهای سطحی‌تر و مشخص‌تری می‌رویم که با سهولت بیشتر می‌توان آن‌ها را در فهرست وظایف قرار داد و بعداز انجام علامت زد.

آخرین مقاله‌ای که نوشتی، هیچ‌وقت نمی‌تونه مقالهٔ بعدی رو برات بنویسه.»

وقتی روی چیزهای کمتری کار کنید، برعکس می‌توانید در بلندمدت ارزش بیشتری تولید کنید.

وقتی عجله نداریم، مغزمان بهتر کار می‌کند.

اینکه اول کار احساس کنی اعتمادبه‌نفس کافی نداری، منطقیه. حتی دیگه کارهای موفقی که قبلاً انجام دادی هم اهمیتی نداره.

اگر کارهای کمتری انجام دهیم، کارمان را بهتر انجام می‌دهیم و این بهتربودن، هم ازلحاظ روانی و هم اقتصادی و خلاقیت احساس می‌شود.

وقتی بحث متمرکزکردن تلاش‌ها روی نوآوری‌های مهم‌تر و بزرگ‌تر پیش می‌آید، باید فقط روی یک هدف در روز تمرکز کنید.

بهره‌وری آهسته یعنی تعیین جهت مجدد کارها به‌طرفی که به‌جای غرق‌کردن فرد زیر بار شدید کار، منبعی معنادار ایجاد کند و در عین حال توانایی تولید محصولی ارزشمند حفظ شود.

در سازوکاری که فعال‌بودن نشان‌دهندهٔ بهره‌وری‌داشتن در نظر گرفته می‌شد، ابزارهایی مانند ایمیل و بعداً نرم‌افزار اسلک معرفی شده بود که به افراد اجازه می‌داد سیگنال‌هایی مشهود از مشغول‌بودن خود بفرستند و حتی برای این کار، به زحمت زیادی هم نیاز نبود.

ما از زمان‌بندی‌هایی که به‌شدت بلندپروازانه در نظر گرفته شده است و بار کاریِ بدمدیریت‌شده رنج می‌کشیم

رایانه‌ها و شبکه‌ها فرصت‌های بسیار زیادی ایجاد کرده‌اند؛ اما در ترکیب با بهره‌وری کاذب، سبب لبریزشدن حس بار کاری بیش از حد و حواس‌پرتی‌مان شده‌اند و ما را با سرعتی زیاد وارد مسیر بحران فرسودگی کرده‌اند که تا امروز هم برایمان مشکل‌ساز است.

به نظر می‌رسد مزایای فناوری سبب ایجاد نوعی توانایی شده که بار بیشتری به روزها و برنامه‌های ما اضافه می‌کند و این بار هم بیشتر از ظرفیت ماست. در عین حال مجبوریم این بار اضافه را نیز با حفظ سطح کیفی بپذیریم تا کارها ارزش انجام‌دادن داشته باشد... فکر می‌کنم اینجاست که فرسودگی واقعاً آزارمان می‌دهد. می‌خواهیم به چیزی واقعاً اهمیت بدهیم؛ اما ظرفیت لازم برای انجام کارها یا حداقل انجام درست آن‌ها و همچنین اجرای آن‌ها با اشتیاق و توجه و خلاقیت کامل از ما گرفته می‌شود؛ چون از ما انتظار می‌رود کارهای بسیار دیگری را نیز هم‌زمان انجام دهیم.

می‌گویند نه‌گفتن سخت است؛ چه به کس دیگری باشد و چه بخواهید به بلندپروازی‌های خود نه بگویید. واقعیت این است که نه‌گفتن این‌قدرها هم بد نیست. فقط باید شواهد محکمی داشته باشید که نشان دهد پاسخ منفی تنها پاسخ منطقی ممکن است.

محدودکردن جزئیات کوچک در زندگی حرفه‌ای، فضای کافی برای شما ایجاد می‌کند تا به دنبال اهداف بزرگ‌تر بروید.

در بسیاری مواقع، عامل حواس‌پرتی اجرای عملی یک تعهد کوچک نیست؛ بلکه تلاش شناختی لازم برای به‌خاطرسپردن این تعهد، نگرانی دربارهٔ آن و در نهایت پیداکردن زمانی در برنامه‌تان برای انجام آن کار است و همین‌ها حواستان را پرت می‌کند.

برای بهره‌وری آهسته باید بتوانید خودتان را از محدودیت‌های کوچک رها سازید تا به‌شکل معنادارتری روی چیزهای بزرگ‌تر سرمایه‌گذاری کنید.

«وقتی بتوانید به جایی برسید که کارهای عادی‌تان را با کمترین میزان فکرکردن انجام دهید، می‌توانید به آن نقطهٔ دل‌نشین کم‌استرس برسید که توجهتان را به چیزهای بزرگ‌تر معطوف کنید.»

«باید کمی روی محل تلاقی کار و زندگی کار کنیم.»

برای ایجاد تغییرات پایدار باید گزینه‌هایی لذت‌بخش و روحیه‌بخش در اختیار افراد قرار داد.

سنت‌هایی که توانسته‌اند در تکامل فرهنگی به حیات خود ادامه دهند، شانس بیشتری برای رایج‌ماندن دارند.

در زندگی حرفه‌ای‌تان مشغله‌داشتن اجتناب‌ناپذیر است.

بار کار اضافه از ضروریات کارهای دانش‌ورزی نیست؛ بلکه در واقع یکی از اثرات جانبی روش‌های خامی است که با کمک آن‌ها حجم کاری خودمان را مدیریت می‌کنیم.

کارکردن با حداکثر ظرفیت ممکن سبب کاهش شدید تولید نتایج مفید می‌شود؛ چراکه این روش کار باعث افزایش شدید بار کارهای اداری و در نتیجه خفه‌شدن برنامهٔ کاری‌مان می‌شود و توجهمان را به بخش‌های بسیار کوچک تقسیم می‌کند و دیگر نمی‌توانیم به‌درستی فکر کنیم.

کمترکارکردن کلید تولید کارهای موفق است.

اگر تعداد پروژه‌های در جریانتان زیاد است، چالش پیش رویتان این است که اجازه ندهید برنامهٔ روزانه‌تان بیش از حد پر شود.

نوعی ثبات طبقه‌بندی‌شده در کارکردن روی یک نوآوری بزرگ در هر روز وجود دارد. وقتی پیشرفت واقعی اتفاق می‌افتد، اضطراب کاهش پیدا می‌کند.

به‌طور کلی، مردم اغلب به‌قدری روی مشکلاتشان تمرکز می‌کنند که اصلاً اهمیت نمی‌دهند شما از چه راهی مشکلتان را حل می‌کنید.

وقتی یک پروژهٔ جدید به‌سمت شما هل داده می‌شود، باید آن را در بخش انتظار فهرستتان قرار دهید. این مخزن انتظار شما هیچ اندازه‌ای ندارد. اما بخش فعال فهرست باید حداکثر محدود به سه پروژه باشد. هنگام برنامه‌ریزی زمان خود، باید توجهتان را فقط به پروژه‌هایی معطوف کنید که در فهرست فعال شما قرار دارند.