بریده‌هایی از کتاب والدینی ناکامل اما به اندازه کافی خوب

غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند. ما می‌توانیم با فرزندان کمتری کنار بیاییم؛ آنچه ما بیش از هر چیز به آن نیاز داریم این است که والدین به‌اندازهٔ کافی عشق را با وظایف خود همراه کنند.

دنیا هرگز به خاطر کودکانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند ناراحت و اندوهگین نیست. غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند.

کودکان نیاز دارند تا والدینشان به آن‌ها عشق بورزند و به‌اندازه کافی توجه کنند تا درنهایت، به بزرگ‌سالانی بخشنده، همدرد و خودکفا تبدیل بشوند.

غم و اندوه یک ناهنجاری نیست؛ پاسخی درخور و مناسب به تراژدی زنده بودن است.

عاقلانه‌ترین راه برای اطمینان از اینکه مردم ازدواج‌های موفقی دارند، منفی‌نگری در مورد دوران مجردی نیست.

ممکن است بعضی از افراد هم از آرامش دادن بیش‌ازحد به کودک نگران باشند، ازاین‌رو که خطر تبدیل شدن آن‌ها به جلب‌توجه‌کنندگانی متمارض را به همراه دارد. ممکن است پاسخ دهیم که جلب‌توجه‌کنندگان هرگز افرادی نیستند که بیش‌ازحد به آن‌ها توجه شده باشد؛ آن‌ها افرادی هستند که جهان به شکل غم‌انگیزی وجودشان را فراموش کرده است. کسی که دائم و به‌درستی آرام شده باشد، زندگی بزرگ‌سالی خود را در تلاش‌های ناامیدانه برای موردتوجه قرار گرفتن، سپری نمی‌کند؛

به طرز عجیب و نسبتاً ناخوشایندی، این‌گونه به نظر می‌رسد که هیچ انسانی نمی‌تواند کاملاً سنجیده و متعادل رشد کند، مگر اینکه در سال‌های نخستین زندگی کسی او را عمیقاً دوست داشته باشد.

برخی از کسانی که بیشترین نیاز به آرامش را دارند افراد خشمگین، سرکش و پرخاشگر هستند؛ به نظر می‌رسد که آرامش آخرین چیزی است که به ذهن آن‌ها می‌رسد

فشار آوردن به کسی برای راضی و خوشحال بودن، زمانی که دلیل درست و موثقی برای آن وجود ندارد، مهربانی نیست. نوعی اجبار خیرخواهانه است که کودک را مجبور می‌کند ارتباطش را با واقعیت خود از دست بدهد و خودش را از یک رابطهٔ صادقانه با کسی که واقعاً هست دور کند. مراقبت واقعی از کودک باید به این معنا باشد که به او اجازه دهیم احساسات خود را داشته باشد. این‌ها ممکن است شامل قهقهه و شادی از ته دل باشد، از طرفی می‌تواند رنجش، بدخلقی، ناامیدی، غم و اندوه و افسردگی را نیز شامل شود (تمام واکنش‌های درست و منطقی به جهان، همان‌طور که هست). نباید نگران کودکی بود که گاهی غمگین است؛ باید نگران کودکی بود که هیچ گزینه‌ای به‌جز لبخند زدن به او داده نشده است.