کتاب والدینی ناکامل اما به اندازه کافی خوب

غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند. ما می‌توانیم با فرزندان کمتری کنار بیاییم؛ آنچه ما بیش از هر چیز به آن نیاز داریم این است که والدین به‌اندازهٔ کافی عشق را با وظایف خود همراه کنند.

دنیا هرگز به خاطر کودکانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند ناراحت و اندوهگین نیست. غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند.

کودکان نیاز دارند تا والدینشان به آن‌ها عشق بورزند و به‌اندازه کافی توجه کنند تا درنهایت، به بزرگ‌سالانی بخشنده، همدرد و خودکفا تبدیل بشوند.

دنیا هرگز به خاطر کودکانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند ناراحت و اندوهگین نیست. غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند.

غم و اندوه یک ناهنجاری نیست؛ پاسخی درخور و مناسب به تراژدی زنده بودن است.

راه رسیدن به قدرت درونی فرار از اضطراب نیست؛ این است که چراغ اتاق ترس را روشن کنیم و ببینیم محتوای واقعی چیست.

حتی توانمندترین افراد هم در خطر نابودی زندگی قرار دارند و هیچ‌چیز شرم‌آوری در مورد کمک خواستن وجود ندارد.

جلب‌توجه‌کنندگان هرگز افرادی نیستند که بیش‌ازحد به آن‌ها توجه شده باشد؛ آن‌ها افرادی هستند که جهان به شکل غم‌انگیزی وجودشان را فراموش کرده است. کسی که دائم و به‌درستی آرام شده باشد، زندگی بزرگ‌سالی خود را در تلاش‌های ناامیدانه برای موردتوجه قرار گرفتن، سپری نمی‌کند

همهٔ ما این تجربه را داشته‌ایم، وقتی با کسی روبه‌رو می‌شویم که به ما گوش نمی‌دهد، آنچه را می‌گوییم بالا می‌بریم چه از نظر صدا، چه اصرار و پافشاری یا شدت. هرچه بیشتر گوش کنیم آن‌ها آرام‌تر می‌شوند.

عاقلانه‌ترین راه برای اطمینان از اینکه مردم ازدواج‌های موفقی دارند، منفی‌نگری در مورد دوران مجردی نیست.

ممکن است بعضی از افراد هم از آرامش دادن بیش‌ازحد به کودک نگران باشند، ازاین‌رو که خطر تبدیل شدن آن‌ها به جلب‌توجه‌کنندگانی متمارض را به همراه دارد. ممکن است پاسخ دهیم که جلب‌توجه‌کنندگان هرگز افرادی نیستند که بیش‌ازحد به آن‌ها توجه شده باشد؛ آن‌ها افرادی هستند که جهان به شکل غم‌انگیزی وجودشان را فراموش کرده است. کسی که دائم و به‌درستی آرام شده باشد، زندگی بزرگ‌سالی خود را در تلاش‌های ناامیدانه برای موردتوجه قرار گرفتن، سپری نمی‌کند؛

هیچ انسانی نمی‌تواند کاملاً سنجیده و متعادل رشد کند، مگر اینکه در سال‌های نخستین زندگی کسی او را عمیقاً دوست داشته باشد

این باید امتیاز ویژهٔ هر کودک باشد که مجبور نباشد پدر و مادر خود را با جزئیات کامل بشناسد.

این مصیبت بشریت است که با دوران بلوغ طولانی و حساسی که به‌کندی پیش می‌رود همراه شده است. یک کره‌اسب سی دقیقه بعد از تولد می‌تواند روی پای خود بایستد، یک جوجه عقاب طلایی طی دوازده هفته بزرگ می‌شود، یک شامپانزه در نه‌سالگی بالغ می‌شود، اما ممکن است بیست سال طول بکشد تا یک انسان بستر مناسب زندگی خود را بسازد و با زندگی روبه‌رو شود.

تمام اکتشافات علمی و آثار هنریِ بزرگ را افرادی خلق کرده‌اند که به‌سادگی و بی‌ریاییِ کودکان به مسائل نگاه می‌کردند؛ از سوی دیگر، تمام بیزاری از زندگی نیز نتیجهٔ ده‌ها سال تلاش انسان‌های سالخورده‌ای بوده است که اجازه داده‌اند عادت کردن مانع از شگفتی شود.

غم و اندوه یک ناهنجاری نیست؛ پاسخی درخور و مناسب به تراژدی زنده بودن است.

انسان‌ها به‌گونه‌ای ساخته نشده‌اند که مستقیماً بهترین علایق بلندمدت خود را تشخیص دهند؛ و نیز قدرت استدلال آن‌ها دائماً تحت تأثیر آرزوها و امیال قدرتمند و بسیار نامعلوم قرار می‌گیرد.

«برای یافتن آرامش تصور نکن که چه اتفاقی خواهد افتاد، تصور کن چه اتفاقی می‌تواند بیفتد»؛ به‌عبارت‌دیگر، بدترین‌ها را تصویرسازی کنید، نگرانی‌های خود را به بیشترین حد خود برسانید، ببینید چه شکلی خواهد بود؛ ممکن است زیبا نباشد اما شاید در مسیر خود خوب باشد.

به طرز عجیب و نسبتاً ناخوشایندی، این‌گونه به نظر می‌رسد که هیچ انسانی نمی‌تواند کاملاً سنجیده و متعادل رشد کند، مگر اینکه در سال‌های نخستین زندگی کسی او را عمیقاً دوست داشته باشد.

برخی از کسانی که بیشترین نیاز به آرامش را دارند افراد خشمگین، سرکش و پرخاشگر هستند؛ به نظر می‌رسد که آرامش آخرین چیزی است که به ذهن آن‌ها می‌رسد

فشار آوردن به کسی برای راضی و خوشحال بودن، زمانی که دلیل درست و موثقی برای آن وجود ندارد، مهربانی نیست. نوعی اجبار خیرخواهانه است که کودک را مجبور می‌کند ارتباطش را با واقعیت خود از دست بدهد و خودش را از یک رابطهٔ صادقانه با کسی که واقعاً هست دور کند. مراقبت واقعی از کودک باید به این معنا باشد که به او اجازه دهیم احساسات خود را داشته باشد. این‌ها ممکن است شامل قهقهه و شادی از ته دل باشد، از طرفی می‌تواند رنجش، بدخلقی، ناامیدی، غم و اندوه و افسردگی را نیز شامل شود (تمام واکنش‌های درست و منطقی به جهان، همان‌طور که هست). نباید نگران کودکی بود که گاهی غمگین است؛ باید نگران کودکی بود که هیچ گزینه‌ای به‌جز لبخند زدن به او داده نشده است.

تمایز بین بزرگ‌سالان و نوزادان، به‌طور گیج‌کننده‌ای، تنها با سن مشخص نمی‌شود. حتی نمی‌توان آن را به‌سادگی و با نگاه کردن به چهره و بدن یک فرد مشخص کرد، چه رسد به اینکه بخواهیم با مشاهدهٔ وضعیت ظاهری یا شغل او این موضوع را بفهمیم. چه بسیار صدساله‌هایی که در زمینه‌های احساسی هنوز به‌مانند کودک نوپایی دست‌وپا می‌زنند و چه بسیار نه‌ساله‌هایی که در پاسخ به فراز و نشیب‌های زندگی با بسیاری از به‌اصطلاح بزرگ‌سال‌ها برابری می‌کنند.

تنها امتیاز واقعی برای یک کودک این است که بداند اطرافیانش عمیقاً او را می‌خواهند.

غم و اندوه یک ناهنجاری نیست؛ پاسخی درخور و مناسب به تراژدی زنده بودن است. کسی نباید نگران ناراحت بودن فردی باشد؛ بلکه عکس آن صادق است و اگر گه‌گاهی نمی‌دانستند چگونه غمگین باشند، باید نگران شوند.

فشار آوردن به کسی برای راضی و خوشحال بودن، زمانی که دلیل درست و موثقی برای آن وجود ندارد، مهربانی نیست. نوعی اجبار خیرخواهانه است که کودک را مجبور می‌کند ارتباطش را با واقعیت خود از دست بدهد و خودش را از یک رابطهٔ صادقانه با کسی که واقعاً هست دور کند. مراقبت واقعی از کودک باید به این معنا باشد که به او اجازه دهیم احساسات خود را داشته باشد.

هیچ راهی از فرزندپروری وجود ندارد که به‌نوعی آسیب روانی به کودکان وارد نکند. روان‌درمان‌شده‌ترین فرد جهان هم نمی‌تواند از ایجاد روانِ رنجور اجتناب کند؛ چیزی به نام والدین بی‌عیب وجود ندارد. در بالای درب مهدکودک، بالغ‌ترین والدین از نظر عاطفی هم باید چنین علامتی آویزان کنند: «من دوستت دارم اما مشکلاتم را برای تو به ارث خواهم گذاشت.»

بزرگ‌ترین شکل موجودِ سلامت عقلْ نداشتن مشکلات نیست؛ این است که مایل به درک کردن و پذیرش آن‌ها باشیم. هرچه فرد بیشتر آن‌ها را بشناسد، کمتر مجبور می‌شود با آن‌ها کلنجار برود.

یک آرامش‌دهندهٔ خوب برای آرامش دادن به‌طور زیرکانه‌ای «نرمال»، محترمانه و موقرانه عمل می‌کند. او می‌داند که حتی توانمندترین افراد هم در خطر نابودی زندگی قرار دارند و هیچ‌چیز شرم‌آوری در مورد کمک خواستن وجود ندارد. ناتوانایی در انجام دادن آن نیز مستلزم تأیید خاصی نیست؛ همچنین نیاز نیست که مشکل خیلی بزرگ باشد. ممکن است فردی به یک آرامش ساده نیاز داشته باشد، فقط به دلیل اینکه در یک غروب یکشنبهٔ سرد و تاریک، احساس غم‌انگیزی دارد. والدین آرامش‌دهندهٔ خوب به کودک می‌آموزند که از ضعف‌های خود احساس شرمساری نکند، این کمک می‌کند که کودک فشار ناشی از تظاهر به قوی بودن را سرکوب کند؛ فشاری که مطلقاً منجر می‌شود فرد ضعیف‌تر و کوچک‌تر از چیزی بشود که باید باشد.

ما تصور می‌کنیم که والدینِ شایسته بودنْ موضوعی است که به آن علاقه داریم، نه چیزی که بتوانیم برای آن آموزش ببینیم؛