بریده‌هایی از کتاب والدینی ناکامل اما به اندازه کافی خوب

غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند. ما می‌توانیم با فرزندان کمتری کنار بیاییم؛ آنچه ما بیش از هر چیز به آن نیاز داریم این است که والدین به‌اندازهٔ کافی عشق را با وظایف خود همراه کنند.

کودکان نیاز دارند تا والدینشان به آن‌ها عشق بورزند و به‌اندازه کافی توجه کنند تا درنهایت، به بزرگ‌سالانی بخشنده، همدرد و خودکفا تبدیل بشوند.

دنیا هرگز به خاطر کودکانی که هنوز به دنیا نیامده‌اند ناراحت و اندوهگین نیست. غم و اندوه مختص کودکانی است که بدون آنکه کسی به‌اندازهٔ کافی آن‌ها را دوست داشته باشد و از آن‌ها محافظت کند، روی کرهٔ زمین قرار گرفته‌اند.

غم و اندوه یک ناهنجاری نیست؛ پاسخی درخور و مناسب به تراژدی زنده بودن است.

عاقلانه‌ترین راه برای اطمینان از اینکه مردم ازدواج‌های موفقی دارند، منفی‌نگری در مورد دوران مجردی نیست.

به طرز عجیب و نسبتاً ناخوشایندی، این‌گونه به نظر می‌رسد که هیچ انسانی نمی‌تواند کاملاً سنجیده و متعادل رشد کند، مگر اینکه در سال‌های نخستین زندگی کسی او را عمیقاً دوست داشته باشد.

برخی از کسانی که بیشترین نیاز به آرامش را دارند افراد خشمگین، سرکش و پرخاشگر هستند؛ به نظر می‌رسد که آرامش آخرین چیزی است که به ذهن آن‌ها می‌رسد

ممکن است بعضی از افراد هم از آرامش دادن بیش‌ازحد به کودک نگران باشند، ازاین‌رو که خطر تبدیل شدن آن‌ها به جلب‌توجه‌کنندگانی متمارض را به همراه دارد. ممکن است پاسخ دهیم که جلب‌توجه‌کنندگان هرگز افرادی نیستند که بیش‌ازحد به آن‌ها توجه شده باشد؛ آن‌ها افرادی هستند که جهان به شکل غم‌انگیزی وجودشان را فراموش کرده است. کسی که دائم و به‌درستی آرام شده باشد، زندگی بزرگ‌سالی خود را در تلاش‌های ناامیدانه برای موردتوجه قرار گرفتن، سپری نمی‌کند؛