کتاب از تمرین در مسیر لذت ببر

گل، هر کجا که باشد و آن لحظه در هر مرحله از رشدش که باشد، کامل است. زمانی که دانه است و در خاک قرار می‌گیرد، کامل است. در آن لحظه از زمان، دقیقاً همان چیزی است که باید باشد: یک دانه. نداشتن شکوفه‌های رنگی و روشن بدان معنا نیست که دانهٔ گلِ خوبی نیست. وقتی که برای اولین‌بار از میان خاک جوانه می‌زند، فقط سبزرنگ است و این دلیلی بر ناکامل بودنش نیست. در هر مرحله از رشد، از زمانِ دانه بودن تا گلی کامل و پس از آن، گل در گل بودنِ خود در آن لحظهٔ خاص از زندگی‌اش کامل است. گل باید مسیرش را از دانه بودن آغاز کند و بدونِ تغذیه از آب، خاک، خورشید و همچنین زمان، حتی یک میلی‌متر به سمتِ عظمت و شکوهِ بالقوه‌اش حرکت نمی‌کند. زمان لازم است تا تمام این عوامل کنار یکدیگر کار کنند تا گل خلق شود.

به خیالتان دانهٔ گل درون خاک می‌نشید و این جملات را با خودش می‌گوید: «این راه تا ابد طول می‌کشد. باید تمام این خاک را کنار بزنم تا فقط راه خودم را به سطحِ زمین باز کنم و خورشید را ببینم. هر وقت باران می‌گیرد یا فردی به من آب می‌دهد، خیس می‌شوم و اطرافم گِل می‌شود. کِی قرار است شکوفه بدهم؟ آن وقت است که خوشحال خواهم بود؛ آن وقت است که همه تحت‌تأثیر من قرار می‌گیرند. امیدوارم ارکیده شوم، نه یک گلِ وحشی که توجه هیچ فردی را جلب نمی‌کند. ارکیده همه‌چیز دارد... نه، صبر کن؛ می‌خواهم درختِ بلوط شوم. آن‌ها در جنگل از همه بلندترند و بیشتر هم عمر می‌کنند.» تک‌گوییِ گل احتمالاً احمقانه باشد، اما این دقیقاً همان کاری است که هر روز و به هر شیوه‌ای انجامش می‌دهیم.