بریده‌هایی از کتاب چگونه کلمات مناسب را پیدا کنیم

اگر از قبل آمادگی رنجیدن داشته باشیم، هیچ‌وقت بیش از حد رنجیده‌خاطر نمی‌شویم.

بی‌پرده اما مهربانانه حرف‌زدن خودْ هنر است

تلاش برای ارتباط دوستانه یا تبدیل شدن به غمخوار دیگری فقط انتخاب کسانی است که هیچ‌وقت همدیگر را آن‌طور که باید و شاید دوست نداشته‌اند.

دست از کمال‌گرایی برمی‌دارند، نه از سر ضعف بلکه با پذیرش سنجیدهٔ این نکته که برای دوام آوردن در این جهانِ از بیخ‌وبن ناکامل سازشْ نیازی است اساسی.

اگر از قبل آمادگی رنجیدن داشته باشیم، هیچ‌وقت بیش از حد رنجیده‌خاطر نمی‌شویم.

با وجود اشتیاق زیادی که به ادامهٔ رابطه داریم، قرار نیست به هر قیمتی ادامه‌اش دهیم؛

برای دوام آوردن در این جهانِ از بیخ‌وبن ناکامل سازشْ نیازی است اساسی.

دست‌کم نیمی از افراد جامعه در بند الگوی رفتاری تدافعی-کمال‌گرا گرفتارند. بدین معنی که هیچ تمایلی به پذیرش خطا ندارند و همین که مرتکب خطایی می‌شوند، به‌جای آنکه درک کنند تنها یکی از رفتارهایشان مورد انتقاد قرار گرفته، تصور می‌کنند تمام شخصیتشان زیر سؤال رفته است. بهشان گفته‌اند بهتر است حاشیهٔ این فرم‌ها را بیشتر کنی، آنها می‌شنوند: «تو لیاقت زندگی نداری.»؛ به آنها پیشنهاد می‌دهی که علامت ماه اوت کمی بالاتر قرار بگیرد، آنها فکر می‌کنند می‌خواهی سر به تنشان نباشد. پیش‌شرط عذرخواهی مناسبْ داشتن درک مناسبی از خود است. می‌شود شکست خورد و کماکان حق زندگی داشت

دیپلماسی هنر پیشبرد ایده و انگیزه است، بی‌آنکه احساساتی بیهوده برانگیخته شود یا فاجعه‌ای به بار بیاید. دیپلماسی درک جنبه‌های مختلف طبیعت انسان را شامل می‌شود، جنبه‌هایی که قادرند توافقات را از بین ببرند و آب بر آسیاب اختلافات بریزند، و نیز تعهدی است بر اینکه با دوراندیشی و بخشش از فجایع جلوگیری کنیم.

دیپلمات‌ها متوجه‌اند که زمان‌های بهتر و بدتری برای پیش کشیدن موضوعات وجود دارد. آنها سعی نمی‌کنند رسیده‌نرسیده حرفشان را بیان کنند: حسابی صبر می‌کنند تا زمان مناسب فرا برسد، زمانی که همه سراپا گوش‌اند؛

من به توصیه، دلگرمی و نگاه منحصربه‌فردت به دنیا احتیاج دارم. دوشنبه بیکاری بریم نمایشی تماشا کنیم و یه شامی هم بخوریم؟

درواقعیت، تقریباً همه‌چیز به رفتارمان در قبال طرف مقابل بستگی دارد. اغلب از منش کسی خوشمان می‌آید که از منش ما خوشش بیاید، به همین سادگی.

دوستان اسباب‌بازی یا کتاب مصور نیستند، بلکه وسیله‌ای برای پیشرفت یکدیگرند؛ چنانچه حضور مداومشان مانع رشد فردی‌مان شود، با احترام کنار گذاشته می‌شوند. قرار نیست تمایل به پایان دادن رفاقتی از دشمنی نابهنگام یا خودخواهی‌های سنگدلانه نشئت بگیرد؛ شاید قضیه خیلی ساده از درک هوشیارانهٔ این موضوع سرچشمه بگیرد که دیگر آن آدم‌های سابق نیستیم.

دیپلماسی به عبارات و کلماتی نظیر «در صورت امکان»، «شاید» و «احتمالاً» روی آورد تا فضایی برای پذیرش آزادانهٔ طرف مقابل (و نه پذیرش اجباری) ایجاد کند. تحسین را جایگزین انتقاد و پیشنهاد را جایگزین درخواست قلدرمآبانه کرد. این رفتار نتیجهٔ بزدلی یا ضعف نبود، بلکه درسی بود که با پرداخت بهایی گزاف در این راه به‌دست آمده بود

دیپلماسی مهارتی است که نخستین بار برای حل اختلاف در روابط بین کشورها به کار گرفته شد. رهبران کشورهای همسایه سر قضایای غرور ملی زیادی حساس بودند و فوری از کوره در می‌رفتند؛ اگر با هم سرشاخ می‌شدند بعید نبود کفر همدیگر را دربیاورند و جنگ خانمان‌سوزی به پا کنند. این شد که یاد گرفتند برای هم فرستادهٔ ویژه بفرستند، افرادی که بلد بودند مسائل را به روش‌هایی بیان کنند که کمتر تحریک‌آمیز باشد، افرادی که هر حرفی را به خودشان نمی‌گرفتند، افرادی صبورتر و نرم‌خوتر

دو پادشاه در قصرهایشان ممکن است مشت بر میز بکوبند و فحش و ناسزا بار رقبایشان کنند؛ درحالی‌که در تالارهای گفت‌وگوی آرام دیپلمات‌ها خواهند گفت: «اعلیحضرت کمی ناراضی‌اند...»

دیپلماسی هنر پیشبرد ایده و انگیزه است، بی‌آنکه احساساتی بیهوده برانگیخته شود یا فاجعه‌ای به بار بیاید. دیپلماسی درک جنبه‌های مختلف طبیعت انسان را شامل می‌شود، جنبه‌هایی که قادرند توافقات را از بین ببرند و آب بر آسیاب اختلافات بریزند، و نیز تعهدی است بر اینکه با دوراندیشی و بخشش از فجایع جلوگیری کنیم.

دیپلمات‌ها خوب می‌دانند که گاهی دروغی کوچک حافظ حقیقتی بزرگ است. آنها مقاومت خود در برابر حقایق محض را قدر می‌دانند و ته دلشان امیدوارند دیگران هم هرازگاهی، در موارد خاص، زحمت دروغ گفتن به آنها را به جان بخرند و هیچ‌وقت هم روحشان از حقیقت ماجرا خبردار نشود.

به‌جای پافشاریْ فضا را آرام کرد و دلگرمی داد، می‌توان از محاصره شدن شهرها و کشته شدن آدم‌ها در میدان نبرد جلوگیری کرد

ما امید واهی دادن را با مهربانی اشتباه می‌گیریم. ولی خوب بودنِ حقیقی الزاماً خوب به نظر آمدن نیست،