کتاب مرگ خوش

می‌خواست آن قدر بخوابد تا همه چیز صرف شود و به انتها برسد.

می‌خواست از ارزش چیزی بکاهد که به جهان عرضه می‌داشت، می‌خواست آن قدر بخوابد تا همه چیز صرف شود و به انتها برسد.

برای طبقه بخصوصی از انسان‌ها، خوشبخت بودن امکان‌پذیره، به شرط آنکه زمان درتصاحب‌شان باشه، و این که پول داشتن، راهی است برای رهایی از پول.

من صرفا سعی می‌کنم تا جایی که ممکن است خوشبخت باشم.» «پاتریس» بدون آنکه برگردد، می‌گوید: «و عشق، تنها راه نیست.»

«مارت، آدم‌ها در سن و سال ما عاشق هم نمی‌شوند ـ بلکه به یکدیگر خوشبختی می‌بخشند، فقط همین والسلام. بعدها، وقتی که پیر و ناتوان شدی از نظر جنسی هیچ کاری ازت ساخته نیست، می‌تونی عاشق یکی بشی. امّا در سن و سال ما، آدم فقط فکر می‌کند که عاشق است. همین و بس.»

هر روز به رفتن می‌اندیشید و هر روز، اندکی بیشتر در انزوا و بی‌کسی فرو می‌رفت، و انتظارش برای خوشبختی مرتبا کم‌رنگ‌تر می‌شد.

در هر حال، تنها تجربیاتی که مرا راضی می‌کند، دقیقا همان‌هایی هستند که راهی را برای امیدواری به ما نشان می‌دهند.

من به خوبی می‌دونم که بیشتر آدمای پولدار، احساس خوشبختی نمی‌کنن. اما مسأله این نیست. پول داشتن، یعنی تصاحب وقت، یعنی داشتن زمان. جان کلام من همینه. وقت و زمان را می‌توان خرید.

هر چیزی فراموش می‌شه، حتی عشق بزرگ. آنچه در مورد زندگانی، غم‌انگیز، و شگفت‌انگیزه همینه

در این شکوفایی هوا، باروری آسمان، چنین به نظر می‌رسید که تنها وظیفهٔ انسان خوش زیستن است و زنده ماندن.

پول روی همه حرومزادگی‌ها را می‌پوشونه

اما گاهی هم زندگی کردن، بیشتر از به خود شلیک کردن، دل و جرأت می‌خواهد.»

در واقع، آنچه اهمیت داره ـ میل به خوشبختی است

او دیگر تسلیم نمی‌شد. تمامی شور و شوقش او را یاری می‌داد، و عشقش، چون هوسی خشن و شدید برای زیستن، به او می‌پیوست.

پولدار بودن یا پولدار شدن، داشتن زمان برای خوشبخت بودن است، اگر سزاوار اون باشی.

چیزهایی که در شرایطی دیگر به هیجانش می‌آوردند، اکنون برایش بی‌تفاوت شده بود و دیگر چنگی به دل نمی‌زد، زیرا بخشی از زندگی روزمره‌اش شده بودند

یک مرد همیشه با توازنی که بین احتیاجات جسمانی و خواست‌های روحیش ایجاد می‌کند، خود را مورد قضاوت قرار می‌دهد.

ما تقریبا در همهٔ موارد، زندگی خود را صرف پول درآوردن می‌کنیم، در حالی که باید پولمون را خرج کنیم تا زمان به دست بیاوریم.

هر انسانی، که احساس و اراده، و اشتیاق و آرزوی به خوشبختی را داشته باشه، سزاوار اونه، که پولدار باشه؛ اشتیاق و آرزوی خوشبختی، به نظر من شریف‌ترین چیزی است که در دل یک انسان نهفته‌اس. در نظر من، این، حقانیت هر چیزی را توجیه می‌کنه. داشتن یه دل پاک و پالوده کافیه...»

وقتی عاشق باشی، مهرورزی مفهوم بیشتری پیدا می‌کند.

من از این می‌ترسم که کسی دوستم داشته باشد، و این مرا از خوش بودن باز می‌دارد!»

«هیچ‌کس به طور نسبی خوشبخت نیست ـ شما یا خوشبخت هستی یا نیستی. والسلام. و مرگ هیچ دخلی به آن نداره ـ در این صورت، مرگ رویداد خوشبختی است.»

آرزوهای احساساتی همیشه نادرست و غلط از آب در می‌آید. ما باید برای زندگی آسان‌ترین راه زیستن را انتخاب کنیم ـنه اینکه خویشتن را تحت فشار بگذاریم.

«مرسو» گفت: «یک یکشنبهٔ دیگر هم گذشت.»

گربه‌ها، مایهٔ گریز «رز» از جهان بودند

«مرسو» آگاه و هوشیار، امّا در عین حال بی‌تفاوت و بی‌علاقه، دریافت که زندگانیش در اینجا کامل شده است، از این روی تصمیم گرفت، تمامی تلاشش، را صرف خوشبختی و رویارویی با حقیقتی بزرگ و هراس‌انگیز بکند.

در اندیشه شد: «شاید حالا بمیرم.»

می‌آید. ما باید برای زندگی آسان‌ترین راه زیستن را انتخاب کنیم ـنه اینکه خویشتن را تحت فشار بگذاریم.