کتاب ذهن و فکر شاد و سالم

پدرومادر می‌خواهند شما زندگی بهتری نسبت به آن‌ها داشته باشید.

چیزی که والدین فراموش می‌کنند این است که احساسات شما، مخصوصاً احساسات ناخوشایند، بهتر خواهند شد اگر آن‌ها به‌درستی به شما گوش بدهند. اگر وقتی می‌گویید چقدر از معلم‌هایتان متنفر هستید پدرومادرتان بادقت گوش بدهند، ممکن است دیگر نخواهید در مدرسه گستاخانه رفتار کنید.

به کودک ۳ ساله‌ای فکر کنید که با آجر یک برج می‌سازد (او بسیار راضی است که برجْ چهار آجر ارتفاع دارد). اما کودک دیگری می‌پرد، به آجرها می‌خورد و برج می‌ریزد. برج‌سازِ ۳ ساله ناراحت می‌شود و ممکن است فریاد بزند: «ازت بدم میاد، برجم رو خراب کردی!». اگر بخواهید آن کودک را آرام کنید، چه می‌گویید؟ شاید سعی کنید به او مفهوم «اتفاق» را یاد بدهید؛ یک اتفاق بد می‌تواند رخ دهد اما فرد مقابل آن کار را از قصد انجام نداده است. فهمیدنِ این که چیزی می‌تواند اتفاق باشد ایده‌ای مهم و مفید است.

ما زمانی آشفته می‌شویم که افراد روی تردیدهای ما نسبت به خودمان دست می‌گذارند (فقط شما نیستید؛ بزرگ‌ترها هم همین‌طور هستند). اما اگر بتوانیم دربارهٔ خودمان مطمئن باشیم، واکنش‌های دیگران ما را زیاد اذیت نمی‌کنند.

چیزی که والدین فراموش می‌کنند این است که احساسات شما، مخصوصاً احساسات ناخوشایند، بهتر خواهند شد اگر آن‌ها به‌درستی به شما گوش بدهند. اگر وقتی می‌گویید چقدر از معلم‌هایتان متنفر هستید پدرومادرتان بادقت گوش بدهند، ممکن است دیگر نخواهید در مدرسه گستاخانه رفتار کنید. اگر به شما اجازه داده بودند کمی بیشتر دربارهٔ رفتن به خانهٔ مادربزرگ گریه‌وزاری کنید، دیگر زیاده‌روی نمی‌کردید. احساسات به محضِ بیان شدن ضعیف‌تر می‌شوند نه قوی‌تر. ما به این دلیل که کسی گوش نمی‌دهد گریه‌وزاری می‌کنیم، نه چون آن‌ها زیاد توجه می‌کنند. وقتی می‌خواهید چیزی به پدرومادرتان بگویید انتظار دارید آن‌ها فقط یک چیز بگویند: «عجب! درباره‌ش بیشتر بهم بگو...» اگر پدر یا مادر شدید، می‌توانید این را به یاد داشته باشید.

ما نمی‌گوییم این موضوع منطقی است؛ فقط به نظر می‌رسد همان طوری است که باید باشد. بهتر است آن را بپذیرید، همان‌گونه که یک روز بارانی را می‌پذیرید.

والدین معمولاً نمی‌خواهند شما مثل آن‌ها بشوید.

بعضی اوقات، بهترین کار برای کسی که دوستش دارید این است که از او انتظار زیادی نداشته باشید. شاید بتوانید او را دوست بدارید و قبول کنید که همیشه چیزهای زیادی در مورد او وجود خواهد داشت که ایده‌آل نیستند. این که فکر کنید کسی کاملاً عالی و بی‌نقص است، چاپلوسی به نظر می‌آید اما دستورالعمل مشکلات همین است.

پدرومادرتان هم انسان هستند. آن‌ها می‌توانند با والدین دیگران خیلی متفاوت باشند. این‌که بزرگ‌ترهای شما چگونه هستند، تفاوت عظیمی در زندگی شما ایجاد می‌کند. اگر پدرومادر دیگری داشتید، روال زندگی شما کاملاً متفاوت می‌شد: حتی شاید شبیه به خودتان نمی‌بودید (که بسیار گیج‌کننده است).

والدین ایراد می‌گیرند چون برای مدت طولانی مجبور به ایرادگیری بوده‌اند. در دوران کودکی، ضعیف بودید و آن‌ها مجبور بودند همیشه نگران باشند. اگر سردتان می‌شد، ممکن بود گریه کنید یا مریض شوید. اگر کنار پله می‌رفتید، احتمالاً پایین می‌افتادید. اگر خوراکی‌های مناسب نمی‌خوردید، خوب رشد نمی‌کردید

دو راه برای رسیدن به آرامش ذهنی وجود دارد: مطمئن شوید که هیچ‌کس هیچ‌وقت حرف نادرستی دربارهٔ شما نخواهد گفت یا تلاش کنید در اعماق وجودتان به احساس اطمینان از چیزهایی برسید که می‌دانید درست هستند. گزینهٔ دوم راحت‌ترین و عاقلانه‌ترین روش است.

علاوه بر آن، چون پدرومادر راجع به آیندهٔ شما بسیار نگران هستند (نباید نگران باشند اما احساس مسئولیت می‌کنند)، ترجیح می‌دهند در مقابل اطلاعاتی که از احتمالِ آینده‌ای سخت برای شما خبر می‌دهند گوش‌هایشان را ببندند.

بهترین کار برای کسی که دوستش دارید این است که از او انتظار زیادی نداشته باشید.

شایعه‌پراکنی در مورد چیزهایی برای ما مهم است که خودمان هم در موردشان مطمئن نیستیم. برای مثال، وقتی نگران این باشیم که در ورزش خوب نیستیم یا بینی‌مان خیلی بزرگ است، اگر کسی در مورد این موضوعات شایعه‌پراکنی کند، احساس می‌کنیم زخم خورده‌ایم. شایعات وارد ترک‌هایی می‌شوند که خودمان با شک‌هایمان آن‌ها را ساخته‌ایم. بنابراین راهی مهم برای محافظت در برابر شایعات این است که: خودمان را بیشتر و جلوتر از دیگران بشناسیم.

ما زمانی آشفته می‌شویم که افراد روی تردیدهای ما نسبت به خودمان دست می‌گذارند (فقط شما نیستید؛ بزرگ‌ترها هم همین‌طور هستند). اما اگر بتوانیم دربارهٔ خودمان مطمئن باشیم، واکنش‌های دیگران ما را زیاد اذیت نمی‌کنند.