بریده‌هایی از کتاب دیار خوابگردی

کشور داشتن شبیه کاری است که تو الان می‌کنی. می‌دانی که ارزش گریه کردن را دارد.

آتش داستانی را برمی‌افروزم و بر درونم آب می‌ریزم. این یادداشت‌ها را که تمام کنم،‌ بار دیگر به سایه‌ای بی‌صدا بدل می‌شوم.

آن کس که چیزی ندارد، حسادت را جلب نمی‌کند

«نه. از آن‌هایی خوشم می‌آید که نژادی ندارند. به همین دلیل از تو خوشم می‌آمد

«بابا، دیگر نمی‌توانم تحملش کنم. چشم که می‌بندم فقط مرده می‌بینم. بین زنده‌ها مرگ می‌بینم و میان مرده‌ها مرگ.» «اگر جلا