بریده‌هایی از کتاب آنچه اتفاق افتاد

!اگر خسته‌ای، به راهت ادامه بده !اگر ترسیده‌ای، به راهت ادامه بده !اگر گرسنه‌ای، به راهت ادامه بده !اگر می‌خواهی طعم آزادی را بچشی، به راهت ادامه بده هَریِت تابمن

قرار است که دشوار باشد. اگر دشوار نبود، هرکسی می‌توانست آن را انجام دهد. دشواری همان چیزی است که کار را برجسته و چشمگیر می‌کند. لیگ خودشان

در جامعۀ ما طبقۀ متوسط واقعاً به خاک سیاه نشسته است.

«همه حق دارند نظر خودشان را داشته باشند، اما حق ندارند واقعیت خاص خودشان را داشته باشند.»

اما دیگر بعد از گذشت این‌همه سال یک نکته را به‌خوبی فهمیده‌ام. اینکه وقتی من در میان جمعی حضور ندارم، یک عده خیلی راحت هر حرف ناگوار و ناروایی که دلشان می‌خواهد پشتِ‌سرم می‌زنند، اما برایشان بسیار سخت است که بخواهند همان حرف‌ها را مقابل خودم بگویند.

تجربۀ باختن برای همه تجربه‌ای سخت است، اما باختن در رقابتی که از قبل خودت را در آن پیروز تصور می‌کردی، نابودت می‌کند.

«برای همیشه هم‌نشین ترس مباشید، و تا ابد زیر یوغ حیوانیت نروید.»

بااین‌حال هنوز هم برای حضور در آن مراسم احساس مسئولیت می‌کردم. انتقال مسالمت‌آمیز قدرت یکی از مهم‌ترین سنت‌های کشور ما است. حتی زمانی‌که وزیر امور خارجه بودم سعی می‌کردم کاری کنم که دیگر کشورها هم اهمیت مسئلۀ انتقال مسالمت‌آمیز قدرت را درک کنند. حالا اگر خودم واقعاً به این مسئله ایمان داشتم، باید احساسات را کنار می‌گذاشتم و به این مراسم می‌رفتم.

وقتی بیل وارد دفتر کار ریاست‌جمهوری یا همان دفتر بیضی‌شکل شد، دید که رئیس‌جمهور قبلی یعنی جرج ایچ دابلیو برای او نامه‌ای به‌جا گذاشته است. آن نامه یکی از زیباترین، محترمانه‌ترین و وطن‌دوستانه‌ترین متن‌هایی است که تابه‌حال در زندگی‌ام خوانده‌ام. او در آن نامه نوشته بود: «اکنون موفقیت تو، موفقیت کشور ما است، و به همین خاطر من با تمام وجود از تو حمایت می‌کنم.» هشت سال بعد هم ما تلاش کردیم که همان لطف و مهربانی را نسبت به جرج دابلیو و لارا نشان دهیم. اکنون هم سعی‌ام این بود که بار دیگر همان شیوۀ رفتار را برای رئیس‌جمهور جدید هم در خودم ایجاد کنم و بتوانم به او هم لطف و محبت نشان دهم. همان‌طورکه در سخنرانی پذیرش شکست هم بدان اشاره کردم، این حق ترامپ بود که لااقل ما با ذهنی باز با او برخورد کنیم، و به او فرصت رهبری جامعه را بدهیم.

ترامپ مدت‌های مدیدی دربارۀ محل تولد رئیس‌جمهور اوباما دروغ‌پردازی کرده بود و او را متهم می‌کرد که آمریکایی نیست. جالب اینکه با این تهمت‌ها و دروغ‌پردازی‌ها توجهات را به خودش جلب کرده و نامش را بر سر زبان‌ها انداخته بود. پیش خودم تصور کردم رئیس‌جمهور چطور با فردی که این حرف‌ها را دربارۀ او زده، در لیموزین ریاست‌جمهوری نشسته و با او به این مراسم آمده است.

آن روز صبح، هم من و هم بیل، لباس‌های بنفش‌رنگمان را پوشیدیم. بنفش ترکیب دو رنگ آبی و قرمز است که نماد احزاب دموکرات و جمهوری است. ما با به‌تن‌کردن این رنگ می‌خواستیم اعلام کنیم که موافق همکاری‌های بیناحزبی هستیم و از آن حمایت می‌کنیم.