کتاب وقتی حال همه خراب است

افسردگی نبود شادی نیست. فقدان زندگی و اراده است.

افسردگی برای هر شخصِ دچار آن، به‌اندازهٔ هر بیماری جسمی واقعی است. افسردگی ممکن است مانند یک بیماری قلبی ملموس نباشد اما می‌تواند به همان اندازه ناتوان‌کننده باشد.

و اگر بمیرم دلم می‌خواهد کسی برای من عزاداری نکند.

شنیده‌ام که بسیاری از مردم به افرادِ درگیر افسردگی می‌گویند فقط «خوش باش». تعجب می‌کنم که آیا آن‌ها واقعاً می‌توانند باور کنند که این کار به همین سادگی است.

روز را پشت سر می‌گذارید، می‌دانید که هر ساعت شبیه یک مبارزه خواهد بود و نمی‌دانید فردا چه احساسی خواهید داشت. دیگران از شما می‌پرسند مشکل چیست و شما صرفاً لبخند می‌زنید و می‌گویید: «هیچی، فقط خسته‌ام.» بله شما خسته‌اید. شما از اینکه هر روز بدون هیچ اراده‌ای برای زندگی واقعی در حال حرکتید، خسته شده‌اید؛ اما خیلی ساده لبخند بزنید و آن‌ها هم حتماً شما را باور خواهند کرد! به‌هرحال دروغ‌گفتن بسیار ساده‌تر است و اغلب می‌توانید با آن احساس گناه را از خود دور کنید.

افسردگی فقط غم و اندوه نیست. پوچی است، فلاکت است. درد و نیستی یک‌باره است. وقتی واقعاً افسرده‌اید، توانایی یا اراده‌ای برای شادکردن خود ندارید. هیچ‌کس فقط یک «افسردگی» ساده ندارد. شما از آن رنج می‌برید.

افسردگی سمی است. مصیبت آن قربانیان بی‌گناهی را تصور کنید که مجبور بودند در اتاق‌های گاز در اردوگاه کار اجباری آشویتس بایستند و زندگی خود و عزیزانشان را در حال فروپاشی ببینند. مهم نیست چقدر قوی و سالم یا امیدوار و سرزنده بودند، نفس‌کشیدن در گاز سمی به زندگی آن‌ها پایان می‌داد.

حاضرم به جایی بروم که کسی در اطراف نباشد. نه کسی ملودی‌های من را به اشتراک بگذارد و نه کسی به زبان من صحبت کند. می‌خواهم خانه‌ای بسازم، خانه‌ای بدون در و دیوار. خانه‌ای بدون همسایه و خانه‌ای بدون نگهبان. اگر مریض شوم می‌خواهم هیچ‌کس در اطراف مراقب من نباشد. و اگر بمیرم دلم می‌خواهد کسی برای من عزاداری نکند.

دیگران از شما می‌پرسند مشکل چیست و شما صرفاً لبخند می‌زنید و می‌گویید: «هیچی، فقط خسته‌ام.» بله شما خسته‌اید. شما از اینکه هر روز بدون هیچ اراده‌ای برای زندگی واقعی در حال حرکتید، خسته شده‌اید؛ اما خیلی ساده لبخند بزنید و آن‌ها هم حتماً شما را باور خواهند کرد! به‌هرحال دروغ‌گفتن بسیار ساده‌تر است

افسردگی یکی از ظالمانه‌ترین بیماری‌ها است.

اگر خودتان بیدار نشوید، زندگی شما را به‌سختی بیدار خواهد کرد.

آنچه اغلب دربارهٔ افسردگی اتفاق می‌افتد، این است که همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد وقتی همه‌چیز خوب نیست.

بدون امید، دیدن آینده یا دلیلی برای جنگیدن دشوار است.

سال‌ها فکر می‌کردم که زندگی واقعی در شرف وقوع است. سال‌ها فکر می‌کردم قرار است اتفاقی بزرگ در زندگی‌ام بیفتد و من ناگهان احساس خوشحالی‌ای بیشتر کنم. فکر می‌کردم آنچه دارم زندگی می‌کنم زندگی واقعی من نیست، بلکه قرار است کاری دیگر انجام دهم؛ و روزی از هر قیدوبندی رها می‌شوم، از همهٔ مشغله‌ها رها می‌شوم. سپس سفری را برای کشف خودم، شادبودن، همیشه خرسندبودن آغاز می‌کنم؛ اما همیشه یک کار ناتمام وجود داشت. صورت‌حسابی باید پرداخت می‌شد، تماسی وجود داشت و ایمیلی بود که باید به آن پاسخ داده می‌شد. همیشه در مسیر خوشبختی من مانعی وجود داشت.

افسردگی نبود شادی نیست. فقدان زندگی و اراده است.

فقط عشق و پذیرش می‌توانست او را شفا دهد زیرا مشکلات زندگی او در وهلهٔ اول از نبود این‌ها برآمده بود.

حاضرم به جایی بروم که کسی در اطراف نباشد.

بنابراین وقتی فراخوان خود را نادیده می‌گیرید یا در زندگی بی‌معنی اصرار می‌ورزید، دچار افسردگی می‌شوید.

بااین‌وجود، یک ویژگی مشترک در میان تمام بیماران افسردگی وجود دارد: هر چه افسردگی آن‌ها شدیدتر باشد، احساس قطع ارتباط بیشتری با دنیا دارند.

نقل‌قولی داریم که به لائوتسه نسبت داده می‌شود و برای افراد دچار افسردگی بسیار مناسب است، می‌گوید: «زندگی مجموعه‌ای از تغییرات طبیعی و خودبه‌خودی است. در مقابل آن‌ها مقاومت نکنید - این کار فقط غم و اندوه ایجاد می‌کند. بگذارید واقعیت، واقعیت باشد. بگذارید همه‌چیز به‌طور طبیعی به هر شکلی پیش برود که دوست دارد.»

شب، تاریک‌ترین زمان افسردگی است. آن‌وقت است که همه شیاطین بیرون می‌آیند، وقتی شما ضعیف‌تر می‌شوید.

«لطفاً مرا بکش، کریشنا. اجازه بده این بار مصرف بیش‌ازحد جواب بدهد. بگذار بیدار نشوم. من خسته‌ام.»

تو تصمیم می‌گیری که چگونه می‌خواهی دیده شوی: یک ترسو یا یک جنگجو،

هیچ‌چیزی مثل عشق شفا نمی‌دهد؛ و تعریف عشق از فردی به فرد دیگر متفاوت است. هر آنچه احساس می‌کنیم در زندگی کم داریم، هر وقت کسی آن را به ما می‌دهد، آن را با عشق یکسان می‌دانیم.

وقتی برای خود وقت نمی‌گذارید، نمی‌توانید نور زندگی خود را دریافت کنید. مثل این است که در یک مکان آفتابی هستید اما اتاقی در اطراف خود ساخته‌اید که هیچ پنجره یا دری ندارد. نور فراوان است اما شما نمی‌توانید از آن لذت ببرید - حتی نمی‌توانید آن را درک کنید زیرا دیوارها شما را از نور اطرافتان جدا می‌کنند.

شب، تاریک‌ترین زمان افسردگی است. آن‌وقت است که همه شیاطین بیرون می‌آیند، وقتی شما ضعیف‌تر می‌شوید. این وقت، زمانی است که به‌سادگی به خود صدمه می‌زنید تا هوس‌ها را برای چند دقیقه متوقف کنید. زمانی است که ساعت‌ها گریه یا فریادزدن را بدون هیچ دلیلی جز عذاب درونی سپری می‌کنید. می‌لرزید و احساس می‌کنید که گویی تمام بدنتان در خود فرو می‌ریزد یا منفجر می‌شود. هیچ‌کس متوجه این نخواهد شد.

بسیاری از مردم به افرادِ درگیر افسردگی می‌گویند فقط «خوش باش». تعجب می‌کنم که آیا آن‌ها واقعاً می‌توانند باور کنند که این کار به همین سادگی است. افسردگی فقط غم و اندوه نیست. پوچی است، فلاکت است. درد و نیستی یک‌باره است.

یکی دیگر از رایج‌ترین و وحشتناک‌ترین تجربه‌های افسردگی، احساس ابدی‌بودن آن است؛ اینکه ممکن است هرگز از آن خارج نشوید. تقریباً شروع به احساس سبکی خاص از زندگی می‌کنید. این فکر نهفته که «افسردگی من هرگز پایان نخواهد یافت» بیشتر بیماران را بیش از هر چیز دیگری زمین‌گیر می‌کند. گویی خودت را گم کرده‌ای، دیگر خودت را نمی‌شناسی و راهی به خودت نیست.

این افسردگی است: در ساعت ۵، ۶ یا شاید ۷ صبح از خواب بیدار می‌شوید، چنان‌که انگار تازه به خواب رفته‌اید. به‌احتمال‌زیاد افسردگی این‌طوری است. اگر مجبور نباشید جایی بروید، می‌توانید سه ساعت دیگر در رختخواب دراز بکشید. خیلی خسته و آن‌قدر درمانده و رقت‌آورید که نمی‌توانید از تختتان بیرون بیایید یا شاید تا ساعت ۱ بعدازظهر بخوابید زیرا خوابیدن در بیشتر ساعات روز بسیار راحت‌تر از زندگی واقعی است و به‌هرحال به‌طور باورنکردنی خسته‌اید.

افسردگی فقط غم و اندوه نیست. پوچی است، فلاکت است. درد و نیستی یک‌باره است.