بریده‌هایی از کتاب وقتی حال همه خراب است

جنگ تمام خواهد شد.

افسردگی نبود شادی نیست. فقدان زندگی و اراده است.

افسردگی برای هر شخصِ دچار آن، به‌اندازهٔ هر بیماری جسمی واقعی است. افسردگی ممکن است مانند یک بیماری قلبی ملموس نباشد اما می‌تواند به همان اندازه ناتوان‌کننده باشد.

شنیده‌ام که بسیاری از مردم به افرادِ درگیر افسردگی می‌گویند فقط «خوش باش». تعجب می‌کنم که آیا آن‌ها واقعاً می‌توانند باور کنند که این کار به همین سادگی است.

و اگر بمیرم دلم می‌خواهد کسی برای من عزاداری نکند.

روز را پشت سر می‌گذارید، می‌دانید که هر ساعت شبیه یک مبارزه خواهد بود و نمی‌دانید فردا چه احساسی خواهید داشت. دیگران از شما می‌پرسند مشکل چیست و شما صرفاً لبخند می‌زنید و می‌گویید: «هیچی، فقط خسته‌ام.» بله شما خسته‌اید. شما از اینکه هر روز بدون هیچ اراده‌ای برای زندگی واقعی در حال حرکتید، خسته شده‌اید؛ اما خیلی ساده لبخند بزنید و آن‌ها هم حتماً شما را باور خواهند کرد! به‌هرحال دروغ‌گفتن بسیار ساده‌تر است و اغلب می‌توانید با آن احساس گناه را از خود دور کنید.

افسردگی سمی است. مصیبت آن قربانیان بی‌گناهی را تصور کنید که مجبور بودند در اتاق‌های گاز در اردوگاه کار اجباری آشویتس بایستند و زندگی خود و عزیزانشان را در حال فروپاشی ببینند. مهم نیست چقدر قوی و سالم یا امیدوار و سرزنده بودند، نفس‌کشیدن در گاز سمی به زندگی آن‌ها پایان می‌داد.

افسردگی فقط غم و اندوه نیست. پوچی است، فلاکت است. درد و نیستی یک‌باره است. وقتی واقعاً افسرده‌اید، توانایی یا اراده‌ای برای شادکردن خود ندارید. هیچ‌کس فقط یک «افسردگی» ساده ندارد. شما از آن رنج می‌برید.

حاضرم به جایی بروم که کسی در اطراف نباشد. نه کسی ملودی‌های من را به اشتراک بگذارد و نه کسی به زبان من صحبت کند. می‌خواهم خانه‌ای بسازم، خانه‌ای بدون در و دیوار. خانه‌ای بدون همسایه و خانه‌ای بدون نگهبان. اگر مریض شوم می‌خواهم هیچ‌کس در اطراف مراقب من نباشد. و اگر بمیرم دلم می‌خواهد کسی برای من عزاداری نکند.

دیگران از شما می‌پرسند مشکل چیست و شما صرفاً لبخند می‌زنید و می‌گویید: «هیچی، فقط خسته‌ام.» بله شما خسته‌اید. شما از اینکه هر روز بدون هیچ اراده‌ای برای زندگی واقعی در حال حرکتید، خسته شده‌اید؛ اما خیلی ساده لبخند بزنید و آن‌ها هم حتماً شما را باور خواهند کرد! به‌هرحال دروغ‌گفتن بسیار ساده‌تر است

اگر خودتان بیدار نشوید، زندگی شما را به‌سختی بیدار خواهد کرد.

آنچه اغلب دربارهٔ افسردگی اتفاق می‌افتد، این است که همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد وقتی همه‌چیز خوب نیست.

بدون امید، دیدن آینده یا دلیلی برای جنگیدن دشوار است.

افسردگی یکی از ظالمانه‌ترین بیماری‌ها است.

افسردگی نبود شادی نیست. فقدان زندگی و اراده است.

بنابراین وقتی فراخوان خود را نادیده می‌گیرید یا در زندگی بی‌معنی اصرار می‌ورزید، دچار افسردگی می‌شوید.

فقط عشق و پذیرش می‌توانست او را شفا دهد زیرا مشکلات زندگی او در وهلهٔ اول از نبود این‌ها برآمده بود.

حاضرم به جایی بروم که کسی در اطراف نباشد.

یکی دیگر از رایج‌ترین و وحشتناک‌ترین تجربه‌های افسردگی، احساس ابدی‌بودن آن است؛ اینکه ممکن است هرگز از آن خارج نشوید. تقریباً شروع به احساس سبکی خاص از زندگی می‌کنید. این فکر نهفته که «افسردگی من هرگز پایان نخواهد یافت» بیشتر بیماران را بیش از هر چیز دیگری زمین‌گیر می‌کند. گویی خودت را گم کرده‌ای، دیگر خودت را نمی‌شناسی و راهی به خودت نیست.

افسردگی فقط غم و اندوه نیست. پوچی است، فلاکت است. درد و نیستی یک‌باره است.

نقل‌قولی داریم که به لائوتسه نسبت داده می‌شود و برای افراد دچار افسردگی بسیار مناسب است، می‌گوید: «زندگی مجموعه‌ای از تغییرات طبیعی و خودبه‌خودی است. در مقابل آن‌ها مقاومت نکنید - این کار فقط غم و اندوه ایجاد می‌کند. بگذارید واقعیت، واقعیت باشد. بگذارید همه‌چیز به‌طور طبیعی به هر شکلی پیش برود که دوست دارد.»

نشانهٔ انسان معتدل رهایی از عقاید خود است. بردبار مانند آسمان، فراگیر مانند نور خورشید، استوار مانند کوه، انعطاف‌پذیر مانند درخت در باد. او مقصدی در نظر ندارد و از هر اتفاقی استفاده می‌کند که در زندگی برای او بیفتد.

اما آنچه اغلب دربارهٔ افسردگی اتفاق می‌افتد، این است که همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد وقتی همه‌چیز خوب نیست. همان‌طور که دریا قبل از سونامی به‌طور غیرعادی آرام است، زندگی یک فرد می‌تواند کاملاً عادی به نظر برسد قبل از اینکه افسردگی همه‌چیز را در بر بگیرد.

سال‌ها فکر می‌کردم که زندگی واقعی در شرف وقوع است. سال‌ها فکر می‌کردم قرار است اتفاقی بزرگ در زندگی‌ام بیفتد و من ناگهان احساس خوشحالی‌ای بیشتر کنم. فکر می‌کردم آنچه دارم زندگی می‌کنم زندگی واقعی من نیست، بلکه قرار است کاری دیگر انجام دهم؛ و روزی از هر قیدوبندی رها می‌شوم، از همهٔ مشغله‌ها رها می‌شوم. سپس سفری را برای کشف خودم، شادبودن، همیشه خرسندبودن آغاز می‌کنم؛ اما همیشه یک کار ناتمام وجود داشت. صورت‌حسابی باید پرداخت می‌شد، تماسی وجود داشت و ایمیلی بود که باید به آن پاسخ داده می‌شد. همیشه در مسیر خوشبختی من مانعی وجود داشت.

هیچ‌چیزی مثل عشق شفا نمی‌دهد؛ و تعریف عشق از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

«همهٔ ما در وضعیتی بسیار بد هستیم اما بعضی از ما به ستاره‌ها نگاه می‌کنیم.»

آن‌ها فقط رنج می‌برند زیرا زندگی آن‌طور که آن‌ها تصور می‌کردند، اتفاق نیفتاده است.

هیچ‌چیز سریع‌تر از عشق و مراقبت بهبود نمی‌دهد.

تو تصمیم می‌گیری که چگونه می‌خواهی دیده شوی: یک ترسو یا یک جنگجو،

بزرگ‌ترین حمایت برای یک بیمار افسرده پذیرش است. بپذیرید و درک کنید که او عمداً به شیوه‌ای ناکارآمد رفتار نمی‌کند. چیزی در اعماق درونش شکسته است که منجر می‌شود این‌گونه رفتار کند.