کتاب خداحافظ مهرطلبی

افراد مهرطلبی که در حال درمان خود هستند ممکن است به گذشته نگاه کنند و بگویند: «ای کاش چیزی که اکنون می‌دانم را آن موقع می‌دانستم.» توجه و عشق به خود به معنای «اول خودم» نیست بلکه به معنای «همچنین خودم» است.

اگر می‌دانستید افراد چقدر کم در مورد شما فکر می‌کنند، این قدر در مورد تفکری که راجع به شما دارند نگران نبودید.

توجه و عشق به خود به معنای «اول خودم» نیست بلکه به معنای «همچنین خودم» است.

افراد مهرطلب نمی‌توانند ناامیدی را تحمل کنند و اگر کسی دوستشان نداشته باشد به شدت احساس درماندگی می‌کنند. ما از قضاوت شدن و نیاز داشتن می‌ترسیم. احساس موردنیاز بودن خیلی شبیه احساس دوست‌داشته‌شدن است.

شاید شنیده باشید که مهرطلبی یعنی باملاحظه بودن یا اهمیت دادن یا مهربان بودن. در واقعیت مهرطلبی میل به مدیریت واکنش‌های دیگران و اجتناب از ناراحتی ناشی از دوست‌داشته نشدن توسط آنها است.

می‌خواست احساس کند درکش می کنند اما اگر هیچ وقت خودتان را نشان ندهید دیده نخواهید شد.

«کسانی که ناراحت می‌شوند مهم نیستند و کسانی که مهم هستند ناراحت نمی‌شوند.»

غم احساسی طبیعی است، فرایند التیام برای کنار آمدن با مشکلات و ناراحتی‌ها، فراز ونشیب و فقدان‌های زندگی است.

تعریفی از انظباط وجود دارد که من واقعاً می‌پسندم، «انضباط یعنی دانستن تفاوت میان چیزی که اکنون می‌خواهید و چیزی که بیشتر از هر چیز می‌خواهید.»

احساسات شما درست هستند و به دلایلی وجود دارند، حتی وقتی دلیل آنها را ندانید. بکوشید بفهمید آن زمان بیانگر چه نیازی بودند و متعهد شوید اکنون تلاش کنید نیازتان برآورده شود

دوست داشته شدن یا موردنیاز بودن اگر به معنای قربانی کردن خودمان باشد بی‌فایده است و همه ما باید در مقطعی تصمیم خود را بگیریم: مهرطلب باشیم یا انسانی واقعی و اصیل. برای ورود به روابط، مهر ورزیدن به خود روشی مسئولانه‌تر و سخاوتمندانه‌تر است. از اینجاست که می‌توانیم انسانی اصیل‌تر و محترم‌تر باشیم و منابع و توانایی کمک به دیگران را نیز داشته باشیم زیرا معطوف ساختن توجه‌مان به خود سبب نمی‌شود به دیگران بی‌توجه باشیم. حقوق مساوی برای دیگران قائل شدن به معنای گذشتن از حق خود نیست.

فرزندپروری از موضع ترس برای هیچ کس خوب نیست و نقش ما جلوگیری از شکست خوردن فرزندانمان نیست، بلکه باید ارزش اشتباه کردن را یادشان بدهیم و کمکشان کنیم ایمن بمانند.

اگر غمگین هستید، مجبور کردن خودتان که آن را احساس نکنید، موجب از بین رفتنش نمی‌شود. ما باید یاد بگیریم غمگین بودن اشکالی ندارد و اگر اجازه بدهیم این احساس نیز می‌گذرد. اگر اجازه ندهیم، غم نمی‌گذرد و ما را در مسیر ناسالم یعنی پراکنده کردن حواس و انحراف قرار می‌دهد، نمی‌گذارد سایر احساساتمان را تایید کنیم یا به نیازهایمان توجه کنیم.

پذیرش به خاطر محبوبیت یا بزکی که انجام می‌شود شرطی است و اگر صرفاً هنگام مواجهه با شرایطی معین خوب باشیم، پس در واقع اصلاً خوب نیستیم. تنها خوبی‌ای که ارزش دارد خوبی بی‌قیدوشرط است، دوست‌داشته شدن و پذیرفته شدن همانطور که هستیم بدون هیچ اما و اگری. گاهی ابتدا باید دشواری و درد رها کردن پذیرش شرطی را به جان بخریم، تا پذیرش بی‌قیدوشرط پس از آن را به دست بیاوریم.

دلیلی وجود دارد که تمام حیوانات بزرگ با دندان‌های بزرگ اغلب مجبور به دفاع از خودشان نیستند. بگذارید افراد ببینند که دندان دارید و خواهید دید مجبور به استفاده از آنها نخواهید شد. به خودتان اجازه بدهید خشم را احساس کنید و مجبور نخواهید بود براساس آن عمل کنید چون حد و مرزها شفاف خواهد بود و احترام به همراه خواهد آورد.

عضو سرکش خانواده‌ای ناکارآمد اغلب همان کسی بود که واقعیت را به خوبی می‌دانست.

وقتی یاد بگیریم اشکالی ندارد دوستمان نداشته باشند، برای خودمان و اطرافیان احساس رهایی به ارمغان می‌آورد.

همدلی یک موهیت است. وقتی مهرطلب هستیم، محبت خود را به طور نامشخص تقدیم کسانی می‌کنیم که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند قدر آن را بدانند.

اگر بتوانیم درک کنیم همیشه آرزو داشته‌ایم چه سخنانی از والدین خود بشنویم، می‌توانیم بفهمیم الان نیاز داریم چه حرفی از خودمان بشنویم. می‌توانیم مسیری تازه در پیش بگیریم و والدی برای خودمان باشیم که کودک درونمان نیاز داشت.

مهرطلبی میل به مدیریت واکنش‌های دیگران و اجتناب از ناراحتی ناشی از دوست‌داشته نشدن توسط آنها است.

اگر نمی‌خواهیم این احساس را پیدا کنیم که اشتباه پیش می‌رویم، باید این تصور که ممکن است درست انجام دهیم را رها کنیم.

البته که والدین مرتکب اشتباه می‌شوند و این باید برای کودک روشن شود که اشتباه والد بوده و باید به درستی جبران شود تا کودک به اشتباه احساس مسئولیت نکند. شاید متوجه شوید والدین‌تان وقتی اشتباه می‌کردند به سرعت عذرخواهی نمی‌کردند و شاید مسئولیتی بیش از حد مناسب بر عهده داشتید؛ شاید الان هم همینطور باشد.

شاید نیاز به شنیدن واژگانی التیام‌بخش داشتید، شاید پذیرش اینکه اشتباه کرده‌اند یا دچار مشکلات خودشان هستند. احتمالاً این واژگان التیام‌بخش را از والد واقعی خود نشنیده‌اید. شاید هیچ وقت اهمیت و تاثیر کلام خود را نمی‌دانستند یا اصلاً بلد نبودند چه بگویند.

مهرطلبی گاهی ممکن است بیشتر پیرامون ترس از اشتباه کردن باشد تا میل به درست انجام دادن کارها. این فرد مثالی از مهرطلبی است که در اصل سعی دارد موجبات نارضایتی نشود. آنها موقعیت‌های اجتماعی را مصالحه‌آمیز می‌سازند و همکاری را تسهیل می‌کنند. روحیه همکاری و دوستانه دارند. مانند رهبر ارکستر، وظیفه خودشان می‌دانند افراد را در یک جا هماهنگ کنند و گردهم آورند، در حالی که خودشان هیچ جایگاهی را اشغال نمی‌کنند. اگر به آنها زخم بزنید، با رضایت و بی‌تفاوتی خونریزی می‌کنند. البته بعد از اینکه به خاطر خونریزی و کثیف کردن همه جا عذرخواهی کردند.

من معتقدم والدین معمولاً با امکاناتی که دارند نهایت تلاش خود را برای شما می‌کنند اما همیشه نقاط کوری هم وجود دارد؛ آنها نمی‌توانند چیزی که خودشان دریافت نکرده‌اند به شما بدهند یا کمبودی که از وجود آن بی‌خبر بودند را جبران کنند.

وقتی موضوعی غلط پیش می‌رود، یا درست، اگر به خودمان فرصت تامل بدهیم، می‌توانیم از آن درس بگیریم.

توجه کردن به خود در واقع یعنی دست زدن به انتخاب‌های مناسب حتی اگر آن انتخاب‌ها لزوماً مطلوب نباشد. اگر در حالت تعادل و براساس راه‌های پیش روی خودتان تصمیم گرفتید، در مواقعی که هیجانات به طور کاذب تشدید می‌شود یا اهمیت اجتماعی دارد، کنار بمانید و همرنگ جماعت نشوید، اشکالی ندارد و این مهرطلبی نیست.

احساسات برای مهرورزیدن به خود حیاتی هستند؛ به ما می‌گویند در هر موقعیت چه چیزی درست است و چه چیزی غلط و ما را به سوی اعمال درست هدایت می‌کنند. افراد مهرطلب مانند بیانکا اغلب در نهایت هیچ احساسی برای خود ندارند یا فقط احساسات دیگران را احساس می‌کنند؛ یا احساسی را با احساس دیگر اشتباه می‌گیرند و سردرگم هستند که چه رفتاری باید در پیش بگیرند.

احساس موردنیاز بودن خیلی شبیه احساس دوست‌داشته‌شدن است. این کار را انجام می‌دهیم چون می‌ترسیم محبت افراد را از دست بدهیم و با این حال به دلیل تلاش بیهوده برای راضی نگه داشتن آنها خودمان را فراموش می‌کنیم.

«نگران اینکه دیگران چه فکری می‌کنند نباشید.»