بریده‌هایی از کتاب خداحافظ مهرطلبی

می‌خواست احساس کند درکش می کنند اما اگر هیچ وقت خودتان را نشان ندهید دیده نخواهید شد.

توجه و عشق به خود به معنای «اول خودم» نیست بلکه به معنای «همچنین خودم» است.

افراد مهرطلب نمی‌توانند ناامیدی را تحمل کنند و اگر کسی دوستشان نداشته باشد به شدت احساس درماندگی می‌کنند. ما از قضاوت شدن و نیاز داشتن می‌ترسیم. احساس موردنیاز بودن خیلی شبیه احساس دوست‌داشته‌شدن است.

دوست داشته شدن یا موردنیاز بودن اگر به معنای قربانی کردن خودمان باشد بی‌فایده است و همه ما باید در مقطعی تصمیم خود را بگیریم: مهرطلب باشیم یا انسانی واقعی و اصیل. برای ورود به روابط، مهر ورزیدن به خود روشی مسئولانه‌تر و سخاوتمندانه‌تر است. از اینجاست که می‌توانیم انسانی اصیل‌تر و محترم‌تر باشیم و منابع و توانایی کمک به دیگران را نیز داشته باشیم زیرا معطوف ساختن توجه‌مان به خود سبب نمی‌شود به دیگران بی‌توجه باشیم. حقوق مساوی برای دیگران قائل شدن به معنای گذشتن از حق خود نیست.

شاید شنیده باشید که مهرطلبی یعنی باملاحظه بودن یا اهمیت دادن یا مهربان بودن. در واقعیت مهرطلبی میل به مدیریت واکنش‌های دیگران و اجتناب از ناراحتی ناشی از دوست‌داشته نشدن توسط آنها است.

اگر غمگین هستید، مجبور کردن خودتان که آن را احساس نکنید، موجب از بین رفتنش نمی‌شود. ما باید یاد بگیریم غمگین بودن اشکالی ندارد و اگر اجازه بدهیم این احساس نیز می‌گذرد. اگر اجازه ندهیم، غم نمی‌گذرد و ما را در مسیر ناسالم یعنی پراکنده کردن حواس و انحراف قرار می‌دهد، نمی‌گذارد سایر احساساتمان را تایید کنیم یا به نیازهایمان توجه کنیم.

غم احساسی طبیعی است، فرایند التیام برای کنار آمدن با مشکلات و ناراحتی‌ها، فراز ونشیب و فقدان‌های زندگی است.

مهرطلبی میل به مدیریت واکنش‌های دیگران و اجتناب از ناراحتی ناشی از دوست‌داشته نشدن توسط آنها است.

افراد مهرطلبی که در حال درمان خود هستند ممکن است به گذشته نگاه کنند و بگویند: «ای کاش چیزی که اکنون می‌دانم را آن موقع می‌دانستم.» توجه و عشق به خود به معنای «اول خودم» نیست بلکه به معنای «همچنین خودم» است.

وقتی موضوعی غلط پیش می‌رود، یا درست، اگر به خودمان فرصت تامل بدهیم، می‌توانیم از آن درس بگیریم.

فرزندپروری از موضع ترس برای هیچ کس خوب نیست و نقش ما جلوگیری از شکست خوردن فرزندانمان نیست، بلکه باید ارزش اشتباه کردن را یادشان بدهیم و کمکشان کنیم ایمن بمانند.

توجه کردن به خود در واقع یعنی دست زدن به انتخاب‌های مناسب حتی اگر آن انتخاب‌ها لزوماً مطلوب نباشد. اگر در حالت تعادل و براساس راه‌های پیش روی خودتان تصمیم گرفتید، در مواقعی که هیجانات به طور کاذب تشدید می‌شود یا اهمیت اجتماعی دارد، کنار بمانید و همرنگ جماعت نشوید، اشکالی ندارد و این مهرطلبی نیست.

پذیرش به خاطر محبوبیت یا بزکی که انجام می‌شود شرطی است و اگر صرفاً هنگام مواجهه با شرایطی معین خوب باشیم، پس در واقع اصلاً خوب نیستیم. تنها خوبی‌ای که ارزش دارد خوبی بی‌قیدوشرط است، دوست‌داشته شدن و پذیرفته شدن همانطور که هستیم بدون هیچ اما و اگری. گاهی ابتدا باید دشواری و درد رها کردن پذیرش شرطی را به جان بخریم، تا پذیرش بی‌قیدوشرط پس از آن را به دست بیاوریم.