کتاب آن سوی پرچین

به من زندگی را ببخش، با تمام کشمکش‌ها و سربلندی‌هایش، با تمام بیزاری‌ها و سرخوردگی‌هایش، با تمام معانی معنویش و با تمام اهداف پنهانیش

در جواب گفت: «قبل از هر چیز باید دروازه‌ها را ببینی، چون برای هر کدام از ما دروازه‌هایی وجود دارد، حتی اگر هیچ وقت ازشان استفاده نکنیم».

هر دستاوردی به تنهایی بی‌ارزش است، مگر اینکه در مسیر پیشرفت‌ قرار بگیرد.

شکی در این نیست که جاده‌ی بعضی جاها دو‌راهی می‌‌شود، اما این به نگرش ما بر می‌‌گردد. چه کسی می‌‌تواند منکر این بشود که جاده عموماً به سمت جلو حرکت می‌‌کند؟ برای رسیدن به چه چیزی، ما نمی‌دانیم. می‌‌تواند به سوی کوهی باشد که بشود آنجا آسمان را لمس کرد، یا بر روی پرتگاهی رو به دریا. اما در نهایت رو به جلو حرکت می‌‌کند؛ چه کسی می‌‌تواند منکر این موضوع بشود؟ و این همان چیزی است که به خاطرش ما تلاش می‌‌کنیم تا مدام از هم پیشی بگیریم، البته هر کسی به شیوه‌ی خودش و به ما انگیزه‌ای می‌‌دهد که در وجود تو نیست.

کاش می‌‌شد دیگر ادامه ندهم.

«قبل از هر چیز باید دروازه‌ها را ببینی، چون برای هر کدام از ما دروازه‌هایی وجود دارد، حتی اگر هیچ وقت ازشان استفاده نکنیم».

به نظرم آمد که آنجا علیرغمِ تمامِ شکوه و عظمتش، زندانی بیش نیست.

«به من زندگی را ببخش، با تمام کشمکش‌ها و سربلندی‌هایش، با تمام بیزاری‌ها و سرخوردگی‌هایش، با تمام معانی معنویش و با تمام اهداف پنهانیش».

قوانین علم همه جا ثابت‌اند.

«عجب مسابقه دویی! پس بقیه کجا‌اند؟» همراهم در جواب گفت: «بقیه‌ای در کار نیست».

«به من زندگی را ببخش، با تمام کشمکش‌ها و سربلندی‌هایش، با تمام بیزاری‌ها و سرخوردگی‌هایش، با تمام معانی معنویش و با تمام اهداف پنهانیش».

از این بدتر نمی‌شود. هیچ ترقی در کار نیست، هیچ پیشرفتی در کار نیست

علم و حس رقابت! همین‌ها‌‌اند که ما را به این‌جا رسانده‌اند.

«می‌فهمم، اما موافق نیستم. هر دستاوردی به تنهایی بی‌ارزش است، مگر اینکه در مسیر پیشرفت‌ قرار بگیرد.

گفتم: «این‌جا به کجا ختم می‌‌شود؟» خندید و گفت: «به هیچ جا، خدا را شکر!»

به نظرم آمد که آنجا علیرغمِ تمامِ شکوه و عظمتش، زندانی بیش نیست.

چه کسی می‌‌تواند منکر این بشود که جاده عموماً به سمت جلو حرکت می‌‌کند؟ برای رسیدن به چه چیزی، ما نمی‌دانیم. می‌‌تواند به سوی کوهی باشد که بشود آنجا آسمان را لمس کرد، یا بر روی پرتگاهی رو به دریا. اما در نهایت رو به جلو حرکت می‌‌کند؛ چه کسی می‌‌تواند منکر این موضوع بشود؟ و این همان چیزی است که به خاطرش ما تلاش می‌‌کنیم تا مدام از هم پیشی بگیریم، البته هر کسی به شیوه‌ی خودش و به ما انگیزه‌ای می‌‌دهد که در وجود تو نیست.

چه کسی می‌‌تواند منکر این بشود که جاده عموماً به سمت جلو حرکت می‌‌کند؟ برای رسیدن به چه چیزی، ما نمی‌دانیم. می‌‌تواند به سوی کوهی باشد که بشود آنجا آسمان را لمس کرد، یا بر روی پرتگاهی رو به دریا. اما در نهایت رو به جلو حرکت می‌‌کند؛ چه کسی می‌‌تواند منکر این موضوع بشود؟