بریده‌هایی از کتاب اساطیر خاورمیانه

مهم‌ترین محور تغییر و تحول اسطوره‌های بین‌النهرین حرکت از نوعی نظام مادرتبار به نظام پدرسالار، از یک جامعهٔ ساده به سمت یک جامعهٔ پیچیده با تقسیم کار تفکیک‌شده‌تر، و از نوعی نظام دولت‌شهری به سمت تشکیل امپراتوری‌های بزرگ است. در واقع الهه‌ها از مادر به همسر و دختر تبدیل می‌شوند و خدایان مذکر از پسر به همسر و نهایتاً پدر.

خدایی که فعالانه در زندگی مردم مداخله می‌کند، بَعل است؛ خدایی که می‌کشد، زنده می‌کند و مردم به درگاهش قربانی می‌کنند.

از ۴۰۰ ق‌م تا ۱۱۰۰ میلادی، خدای یهود چهره‌ای تنها و پدرگونه بود و هرگونه هویت زنانه فقط در سایهٔ او به‌مثابه جنس دوم و مقوله‌ای دستوری پذیرفته بود.

مصریان با یادآوری رویدادهای اسطوره‌ای، خود را با خدایانشان هم‌ذات می‌کردند. شخصی که سردرد داشت به هوروس کودک تبدیل می‌شد و مادرش که ایزیس شده بود از او مراقبت می‌کرد.

هر آدمی هر روز به عنوان قهرمان روایت اسطوره‌ای خود زندگی می‌کرد

ایزیس یکی از الگوهای اصلی مدونا در سنت مسیحی است. نقش‌مایهٔ مادری است که بدون حضور پدر بچه اش را به دنیا می‌آورد و این نقش‌مایهٔ معیار، در دوره‌های بعد وارد قصه‌های قومی و حماسه‌ها می‌شود