کتاب راهی

برخلافِ او، مستقیم در چشمان گیرایش زل می‌زنم: «برای شناخت و تغییر نیامده بودم. نمی‌دانم چه شد که از یک جایی به بعد، دلم زیرورو شد.» - ظرف وجودت بی‌آنکه بدانی، آمادگی حرکت از تاریکی به‌سمت نور را داشته است.

ابوذر گفت: «پیامبر خدا (ع) را دیدم بر حلقهٔ درِ خانهٔ خدا چنگ زده و می‌فرمود: “ای مردم! اگر آن‌قدر روزه بگیرید که همچون میخ‌ها شوید و آن‌قدر نماز بخوانید که چون کمان گردید و آن‌قدر دعا کنید که بندبندتان از هم بگسلد، اما بغض علی‌بن ابی‌طالب (ع) را در دل داشته باشید، خدا شما را به رو در آتش خواهد افکند.”

«کسی که از گناهی توبه کند مانند کسی است که هرگز آن گناه را انجام نداده است.»

«شگفت‌ترین چیز در انسان دل اوست؛ دل مایه‌هایی از حکمت و مایه‌هایی از ضدّحکمت دارد.»

دست به آسمان بلند و از خدای محمد (ع) و علی (ع) درخواست می‌کنم: خداوندا! ما را در برابر آنچه کر و کورمان می‌سازد و قدرت تعقل را از ما می‌رباید مصون بدار. پروردگارم! راه بازگشت دشوار است و من ناتوان؛ خودت دستانم را بگیر و قدم‌به‌قدم یاری کن

خودم زمزمه می‌کنم: به کدامین گناه؟ کاسهٔ چشمانم پر می‌شود. دلم می‌خواهد بمیرم. حتی دیگر در خواب هم پیامبر (ص) را ندارم

- با خودت صادق باش!

وای به حال علی (ع) پس‌از این. علی (ع) دیگر غم‌خواری ندارد. علی (ع) دیگر کسی را ندارد که در دفاع از او بگوید: «ابوالحسن (ع) همان‌گونه که شایسته بود عمل کرد.» زین‌پس دیگر علی (ع) برای نامردانِ این شهر، از غریبه هم غریبه‌تر خواهد شد.

سید المرسلین (ع) خشنود از آن‌ها، فرمود: «خداوند دوستیِ چهار نفر را بر من واجب دانسته است: علی ، سلمان، ابوذر و مقداد.»

قدم اولِ شناخت، درک از واقعیت است، پسر جان، تو واقعیت وجودت را درک کرده‌ای. بشارت باد بر تو شناخت و پس‌از آن، حرکت رو به تعالی، ان‌شاءاللّه.

ابوذر گفت: «پیامبر خدا (ع) را دیدم بر حلقهٔ درِ خانهٔ خدا چنگ زده و می‌فرمود: “ای مردم! اگر آن‌قدر روزه بگیرید که همچون میخ‌ها شوید و آن‌قدر نماز بخوانید که چون کمان گردید و آن‌قدر دعا کنید که بندبندتان از هم بگسلد، اما بغض علی‌بن ابی‌طالب (ع) را در دل داشته باشید، خدا شما را به رو در آتش خواهد افکند.”

«شگفت‌ترین چیز در انسان دل اوست؛ دل مایه‌هایی از حکمت و مایه‌هایی از ضدّحکمت دارد.»

شرمنده‌ام. آن روزِ نحس را خوب به خاطر دارم. خانه در آتش و علی (ع) غل‌وزنجیر به دست در کوچه و بوی یاس در هوا پخش. اعتراف می‌کنم که اولین بار بود که دلم برای علی (ع) سوخت.

قرار نیست تا ابد، خود را سرزنش کنی. وقتی بنده‌ای از خطایی بازمی‌گردد، آن خطا برای همیشه، از پرونده‌اش پاک می‌شود. پس خودخوری و سرزنش بی‌جا ناشکری به درگاه خدایی است که راه توبه را باز گذاشته است.

‫- نهایتِ خواستنِ هرکس به‌قدر ظرفیت اوست و ظرف نامتناهیِ وجود نبی خدا (ص) را کسی جز علی (ع) پر نمی‌کند.

دل‌ها ظرف‌های خدایند.»

«شگفت‌ترین چیز در انسان دل اوست؛ دل مایه‌هایی از حکمت و مایه‌هایی از ضدّحکمت دارد.»

دل اگر خانهٔ خوبی‌ها باشد، چراغ راه می‌شود و اگر مقرّ ناپاکی‌ها، بلای جان.