کتاب باروت سوخته

دلم برای کسی تنگه. کسی که یاد نمی‌آد کیه. فقط می‌دونم خیلی دوستش داشتم. خیلی. کاش یکی بیاد بگه من کی‌ام و اونی که دلم براش تنگه کیه!

به‌قول محمود درویش، «اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.»

دل‌تنگی اگرچه حقیقت نباشه، اما باشه، مثل توضیحِ درد، دردِ دنده‌های شکسته. در ظاهر همه‌چی خوبه‌ها ولی با هر نفسی که می‌کشی، کل وجودت از درون می‌پوکه. دل‌تنگی دقیقاً یه همچین چیزیه. با تک‌تک مویرگ‌هات حسش می‌کنی؛ اما نمی‌تونی شرحش بدی.

اما هرجا که سفرهٔ ابلیس پهن باشه، اسرائیل هم‌کاسه‌شه.

اندازهٔ همهٔ دنیا، دل‌تنگ کسی‌ام که دیگه نیست.

دلم برای کسی تنگه. کسی که یاد نمی‌آد کیه. فقط می‌دونم خیلی دوستش داشتم. خیلی.

این دنیا یه عمر زندگی به من بدهکاره. هیام آروم در گوشم می‌گه: این دنیا به خیلی‌ها بدهکاره، اما تا حالا هیچ‌کس نتونسته طلبش رو وصول کنه.

اندازهٔ همهٔ دنیا، دل‌تنگ کسی‌ام که دیگه نیست

به‌قول محمود درویش، «اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.»

به‌قول محمود درویش، «اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.»

خدایا، تو اهل نخواستن نیستی، حتی اگه من نخوامت. خدایا، زوم نمی‌رسه. هیچ‌وقت نرسید. به خودم، به آدم‌ها، به دنیا. خدایا، کمکم کن.

این دنیا به خیلی‌ها بدهکاره، اما تا حالا هیچ‌کس نتونسته طلبش رو وصول کنه.

دنیای سیاست دنیای تبعیت بی‌چون‌وچراست. البته، فقط برای سربازها.

قلبم یخ می‌زنه. به‌قول محمود درویش، «اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.» «اونم دوستت داشت؟!» مکث می‌کنه: «هیچ‌وقت نفهمیدم.» من نیز مبتلاترینم به ندانستن، و اما حسرت...

هرجا که سفرهٔ ابلیس پهن باشه، اسرائیل هم‌کاسه‌شه.

محمود درویش، «اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.»

«اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.

دلم دلش گریه می‌خواد؛

این دنیا به خیلی‌ها بدهکاره، اما تا حالا هیچ‌کس نتونسته طلبش رو وصول کنه.

هرجا که سفرهٔ ابلیس پهن باشه، اسرائیل هم‌کاسه‌شه.

هرجا که سفرهٔ ابلیس پهن باشه، اسرائیل هم‌کاسه‌شه.

آدم‌ها وقتی خوب نیستن، دلشون یه دل‌نگرون می‌خواد. چیزی که تا اومدم به بودنش دل قرص کنم، پرنده شد و از بومم پرید.

صداهای مختلف به کاسهٔ سرم هجوم می‌آرن. تیراندازی، فریاد عصبی فاران، خندهٔ سرخوش زینب، خس‌خس سینهٔ خون‌آلود دانیال، نعرهٔ بسام، ردت رو زده‌ن، فقط از اونجا دور شو، خودت رو نجات بده... بوی چای دارچین رمیصا می‌آد. یکی صدام می‌زنه: هیام، دخترم. می‌شناسمش: حاج اسماعیله. دلم گرم می‌شه و چشم‌هام می‌ره.

دل‌تنگی اگرچه حقیقت نباشه، اما باشه، مثل توضیحِ درد، دردِ دنده‌های شکسته. در ظاهر همه‌چی خوبه‌ها ولی با هر نفسی که می‌کشی، کل وجودت از درون می‌پوکه. دل‌تنگی دقیقاً یه همچین چیزیه. با تک‌تک مویرگ‌هات حسش می‌کنی؛ اما نمی‌تونی شرحش بدی.

خدایا، تو اهل نخواستن نیستی، حتی اگه من نخوامت. خدایا، زوم نمی‌رسه. هیچ‌وقت نرسید. به خودم، به آدم‌ها، به دنیا. خدایا، کمکم کن.

به‌قول آسد روح‌الله، دنیاست دیگه! هربار یه برگ رو می‌کنه؛ یه بار برنده، یه بار بازنده.

در ظاهر همه‌چی خوبه‌ها ولی با هر نفسی که می‌کشی، کل وجودت از درون می‌پوکه. دل‌تنگی دقیقاً یه همچین چیزیه. با تک‌تک مویرگ‌هات حسش می‌کنی؛ اما نمی‌تونی شرحش بدی.

ظاهراً تنهاترین تنهای دنیام.

غم عین حباب، می‌شینه وسط شاهراه نفسم. نه بالا می‌ره، نه پایین. یه قطرهٔ لجباز اشک می‌شه و از کنار چشمم می‌چکه.

به‌قول محمود درویش، «اگر می‌دانستم عشق این‌گونه خطرناک است، هرگز عاشق نمی‌شدم.»