کتاب محدودیت صفر (جلد اول)

نباید کسی را سرزنش کرد چرا که همه‌چیز در درون ماست، پس مسئولیت آن نیز با خود ماست.

خیلی ساده است. باید چهار جمله را بی‌وقفه خطاب به روح الهی تکرار کنید: دوستت دارم متاسفم لطفا مرا ببخش ممنونم

خاطرات برنامه‌اند، تنها مال شما نیستند، دیگران هم آنها را دارند. راه رها کردن خاطرات، فرستادن عشق به‌سوی روح الهی است. روح الهی می‌شنود و پاسخ می‌دهد، اما در زمان مناسب و طبق صلاحدیدش برای هر کسی

"اغلب مردم معنای مسئولیت را نمی‌دانند. آنها شیفتهٔ سرزنش کردن هستند. همچنان که رشد می‌کنند بالغ‌تر و آگاه‌تر می‌شوند و آهسته آهسته حس می‌کنند که مسئول آنچه می‌گویند و انجام می‌دهند هستند. مهم‌تر از آن اینکه وقتی آگاه و آگاه‌تر می‌شوید آرام آرام پی می‌برید که مسئول هر آنچه دیگران می‌گویند یا انجام می‌دهند نیز هستید، چرا که تمام این اتفاقات در دنیای شما رخ می‌دهد.

ما انسان‌ها باید مسئولیت تمام و کمال زندگی‌مان را برعهده بگیریم، نه استثنایی وجود دارد، نه بهانه‌ای وارد است و نه راه فراری هست.

همه باید بدانند که چیزی به نام "آن بیرون" وجود ندارد.

در واقع مساله هرچه که باشد ذهن من و شماست که مانع تجربهٔ شادی نهفته در هر لحظه می‌شود

آنچه ما را دچار نقصان می‌کند خاطراتی است که به‌صورت پیش‌داوری، حس رنجش، انزجار و عصبانیت، پخش و بازپخش می‌شود و ما را به عکس‌العمل آنی وامی‌دارد. فقط خدا می‌داند که ما چه زباله‌های دیگری در روح‌مان حمل می‌کنیم.

جهان هستی سخاوتمند است. وقتی دانش‌آموز آماده باشد، استاد از راه می‌رسد.

هواوپونوپونو به من کمک کرد تا کهنه‌ها را دور بریزم و جا برای چیزهای نو باز کنم.

"دوستت دارم"، "متاسفم"، "لطفا مرا ببخش" و "از تو ممنونم". اما قرار نیست این را به مردم بگویی بلکه آن را به روح الهی می‌گویی. تنها هدف این است که انرژی مشترک بین‌تان پاک شود."

به‌طور خلاصه می‌توان گفت که محدودیت صفر در مورد بازگشت به وضعیت صفر است، جایی که هیچ چیزی وجود ندارد و همه‌چیز ممکن است. در این وضعیت، هیچ فکر، حرف، عمل، خاطره، برنامه، باور یا چیز دیگری نیست، هیچ است و بس.

در واقع مساله هرچه که باشد ذهن من و شماست که مانع تجربهٔ شادی نهفته در هر لحظه می‌شود

توهم کاربر، نوشتهٔ تور نورتراندرز

ذهن سرکش۲۹ اثر گای کلک

همهٔ ما در زندگی‌مان به‌طور گذرا حالت محدودیت صفر را تجربه می‌کنیم، اما در اکثر مواقع ذهن‌مان پر از زباله است (واژه‌ای که او برای صحبت در مورد خاطرات به‌کار می‌برد). زباله‌هایی که مدام تکرار می‌شوند و بوی تعفن‌شان ذهن ما را خفه می‌کند.

این قبیل آزمایش‌ها نشان می‌دهند که انتخاب‌های ما در وضعیت منطقی و خودآگاه صورت نمی‌گیرند، بلکه از ذهن ناخودآگاه‌مان تراوش می‌کنند، و وقتی در آخر به سطح خودآگاه می‌رسند ما خود را مالک و صاحب آنها می‌خوانیم."

ابتدا با تنفسم ارتباط برقرار کردم و از طریق آن به وضعیت صفر رفتم. از درون حس می‌کردم هشیاری‌ام در حال افزایش است؛ درست همان نتیجهٔ انجام کی‌گونگ. گرایش درونی‌ام بلافاصله تغییر کرد. اگر بنا بود آنچه در درونم حس می‌کردم را به زبان بیاورم می‌گفتم: "دوستت دارم و از تو حمایت می‌کنم. لطفا مرا به‌خاطر سخت گرفتنم بر تو ببخش. چطور می‌توانم کاری کنم تا احساس امنیت کنی و کمک کنی تا هر دویمان به آنچه می‌خواهیم برسیم؟"