کتاب زندگی خوب

۱. جان‌مایهٔ زندگی خوب چیست؟ عمر چنان کوتاه است که مجال جروبحث، عذرخواهی، حسادت و مؤاخذه نیست. عمر فقط مجال عشق‌ورزی است که برای آن هم، به تعبیری، جز دمی فرصت نداریم.(۱) مارک تواین

به قول معروف، همیشه باطن زندگی خود را با ظاهر زندگی دیگران مقایسه می‌کنیم.

ما در رفاقت‌های غیرصمیمی، در محل کار و به‌خصوص در شبکه‌های اجتماعی معمولاً نسخه‌هایی آرمانی از خود را به نمایش می‌گذاریم. بهترین وجه خود را نشان می‌دهیم و پس از مقایسهٔ آنچه از یکدیگر می‌بینیم و آنچه در وجود خود احساس می‌کنیم، این حس به ما دست می‌دهد که از دیگران عقبیم.

زندگی خوب همیشه پیچیده است، برای همه.

عمر چنان کوتاه است که مجال جروبحث، عذرخواهی، حسادت و مؤاخذه نیست. عمر فقط مجال عشق‌ورزی است که برای آن هم، به تعبیری، جز دمی فرصت نداریم.

موفقیت در زندگی را بر اساس پست و مقام، درآمد و دستاورد می‌سنجیم، حال‌آنکه بیشتر ما ته دلمان می‌دانیم که صِرف این چیزها لزوماً شادی و خوشبختی نمی‌آورد. کسانی که توانسته‌اند به برخی موقعیت‌های مطلوب یا همهٔ آن‌ها دست یابند معمولاً حس می‌کنند حالشان قبل و بعد از این دستاوردها تفاوت چندانی ندارد.

هیچ‌وقت دیر نیست. در این شکی نیست

خانواده‌ای که در آن زاده شدم، خانواده‌ای که تشکیل دادم و دوستان کم‌شمار اما برگزیده‌ام. رابطه با این افراد است که به زنده‌بودنِ صِرفْ رنگ‌وبوی «زندگی» می‌دهد.

شونریو سوزوکی، استادِ ذن، به شاگردان خود می‌گفت خیلی خوب است جوری سراغ بعضی موقعیت‌های زندگی بروید که انگار قبلاً هرگز به آن‌ها برنخورده‌اید: «در ذهنِ آغازگر، امکان‌های زیادی هست، ولی در ذهن کاردیده امکان‌ها کم است».

عمر چنان کوتاه است که مجال جروبحث، عذرخواهی، حسادت و مؤاخذه نیست. عمر فقط مجال عشق‌ورزی است که برای آن هم، به تعبیری، جز دمی فرصت نداریم.(۱) مارک تواین

روابط خوبْ ما را سلامت‌تر و شادکام‌تر می‌کند. والسلام.

‫خطر لورفتن پایان داستان: زندگی خوب همیشه پیچیده است، برای همه. ‫زندگی خوب هم لذت‌بخش است ... هم چالش‌برانگیز. سرشار از عشق است، اما رنج هم در آن کم نیست. زندگی خوب هرگز اتفاقی نیست که یک‌باره بیفتد، بلکه به مرور زمان واقع می‌شود. فرایند است،(۳) فرایندی که آشفتگی، آرامش، سبک‌بالی، سنگینیِ مشکلات، کشمکش، دستاورد، مانع، جهشِ روبه‌جلو و سقوط‌های وحشتناک، همه و همه، در آن جای دارند. و صدالبته سرانجامِ زندگی خوب همیشه مرگ است.

«می‌ترسم قبل از تو نمیرم. می‌ترسم بدون تو بمانم اینجا».

هرآنکس که می‌بینم از جهتی استاد من است، چون چیزی از او می‌آموزم.

به مرور زمان، احساسی ظریف اما خلاصی‌ناپذیر به ما دست می‌دهد که زندگی‌مان اینجا و الان است و آنچه برای زندگی خوب لازم داریم آنجا یا در آینده است، همیشه خارج از دسترس.

چون جان‌مایهٔ زندگی پربار (زندگی خوب) دقیقاً همان چیزهایی است که زندگی را سخت می‌کند.

هر روز را با بذرهایی که می‌کارید داوری کنید، نه خرمنی که برمی‌دارید.(۱) ویلیام آرتور وارد

این یکی از ویژگی‌های کلی تصمیم‌گیری ماست: توجه زیادی به هزینه‌های بالقوه می‌کنیم و فواید بالقوه را ناچیز یا هیچ می‌شماریم

ما انسان‌ها، حتی وقتی بهترین نیات را داشته باشیم، چوب لای چرخ خود می‌گذاریم، مرتکب اشتباه می‌شویم و از افرادی که دوستشان داریم ضربه می‌خوریم.

یک چیز است که همواره اهمیت گسترده و ماندگارش را می‌بینیم: روابط خوب.

آدمیزاد پر از شگفتی و تناقض است. خیلی اوقات کارها و افکارمان با عقل جور درنمی‌آید، حتی (یا شاید به‌ویژه) با عقل خودمان.

زندگی در دل روابط پرمحبتْ محافظ تن و روان است.

آنَندَه، از شاگردان بودا، روزی بدو گفت «من چنین دریافته‌ام که نیمی از مسیر دستیابی به زندگانی قدسی را دوستانِ نیکو می‌سازند». بودا گفت «این نگو آننده. دوستان نه نیمی از زندگانی قدسی، که تمام آن هستند».(۲)

همیشه باطن زندگی خود را با ظاهر زندگی دیگران مقایسه می‌کنیم.

سرانجامِ زندگی خوب همیشه مرگ است.

زندگی حتی وقتی خوب باشد هم آسان نیست. هرگز نمی‌توان زندگی را از عیب‌ونقص تهی کرد، حتی اگر راهی هم برای این کار وجود می‌داشت، آن زندگی چنگی به دل نمی‌زد.

انسان‌ها اصلاً نمی‌فهمند چه چیز برایشان خوب است.

با نگاهی به هشتادوچهار سال پژوهشِ هاروارد می‌بینیم شادکام‌ترین و سالم‌ترین شرکت‌کنندگان کسانی بوده‌اند که بهترین روابط را داشته‌اند.

ضرب‌المثلی ییدیش هست که می‌گوید «آدم برنامه‌ریزی می‌کند، خدا می‌خندد».

اگر حافظهٔ انسان را ابزاری برای مطالعهٔ رویدادهای گذشته بدانیم، این ابزار در بهترین حالت غیردقیق است و، در بدترین حالت، ابداعگر.