بریده‌هایی از کتاب مترو ۲۰۳۴

«حافظه‌ی انسان مثل شن توی بیابون می‌مونه. شماره‌ها، تاریخ‌ها و اسامی شخصیت‌های سیاسی کم‌اهمیت، مثل یادداشت‌هایی که با یه تیکه چوب روی تپه‌های شنی نوشته شدن، خیلی توش دووم نمی‌آرن. همه‌شون محو می‌شن یا دفن می‌شن. هیچ اثری ازشون باقی نمی‌مونه.»

در شهرهای بزرگ، آنچه که از آن به عنوان «آرامش ابدی» یاد می‌شد، در اصل استراحتی نیم قرنه بود؛ استراحت تا موقعی که به استخوان‌ها دست‌درازی شود؛ شاید برای جا باز کردن برای اجساد بیشتر یا شاید هم برای بیرون آوردنشان از زمین و ساختن یک بلوک مسکونی روی آرامگاهشان. زمین شلوغ‌تر از آن شده بود که علاوه بر زندگان، برای مردگان نیز فضای بقا داشته باشد.