بریده‌هایی از کتاب توهم های جمعی و پیروی از آن ها

ما اکثر اوقات در خیالمان بیشتر از واقعیت زجر می‌کشیم. سنکا

یک بار هم‌رنگ جماعت شو؛ یک بار کاری را به‌خاطر اینکه دیگران انجام می‌دهند انجام بده؛ خواهی دید رفته‌رفته احساس خمودگی در رگ‌وپی و قوای روحت رخنه می‌کند. آن‌گاه از تو تنها ظاهری بیرونی و درونی تهی باقی می‌ماند. -ویرجینیا وولف

ما اکثر اوقات در خیالمان بیشتر از واقعیت زجر می‌کشیم. سنکا

در حقیقت، احساس رضایتی که از حرف‌زدن دربارهٔ خودمان به دست می‌آوریم، هم‌تراز با پاداش‌های عینی‌تر دیگر از قبیل پول یا غذا است.

هرچه چیزی را بیشتر ببینیم، مغز ما سریع‌تر گرایش پیدا می‌کند آن را پردازش کند و به‌عنوان حقیقت بپذیرد

آدم‌ها با حرف‌هایی ترغیب می‌شوند که مایل‌اند باور کنند، نه حرف‌هایی که کسی با داد و فریاد به آن‌ها می‌گوید.

ما انسان‌ها به‌قدری اجتماعی هستیم که صرف آگاهی از حضور دیگران می‌تواند رفتارمان را تغییر دهد.

بسیاری از ما می‌خواهیم زندگی‌های معنادار و هدفمندی را دنبال کنیم؛ اما هم‌زمان معتقدیم که اکثریت در ارزش‌های ما سهیم نیستند. درنتیجه، خودمان را می‌کشیم تا با چیزی هم‌رنگ شویم که به‌غلط باور داریم دیگران از ما انتظار دارند.

متأسفانه، کلیشه‌ها معمولاً به‌واسطهٔ توهم‌های جمعی بزرگ‌نمایی می‌شوند.

ویلیام آیزاک توماس و همسرش دوروتی در سال ۱۹۲۸ آن را مطرح کردند، «اگر آدم‌ها موقعیتی را واقعی ببینند، پیامدهایش هم واقعی هستند.»

به خودت اعتماد داشته باش. خودت تصمیم بگیر. استقلال عمل داشته باش. نظر خودت را بگو. ماروا کالینز

اول این محدودیت‌های بیولوژیکی مغزمان است که ما را به‌سمت این توهم‌ها می‌کشانند. اطلاعات ارائه‌شده در بخش سه، «پس‌گرفتن قدرتمان»، دامنهٔ وسیع‌تری دارد و در مقیاس اجتماعی نکته‌هایی را به ما می‌آموزد. اینکه چطور من و شما، با رام‌کردن تأثیر اجتماعی، بالاخره می‌توانیم نقشی در رسیدن به دنیایی آزاد از توهم‌های جمعی ایفا کنیم. امیدواریم خواندن این کتاب کمک هرچند کوچکی برای گرفتن تصمیم‌های ب

سؤال اصلی این است که آیا آیندهٔ درخشان‌تر همیشه آن‌قدر دور است؟ اگر، برعکس، از مدت‌ها قبل اینجا بوده، و فقط نابینایی و ضعف ما مانعِ دیدن آن در پیرامون و درونمان شده و جلوی ما را برای رسیدن به آن گرفته باشد، چه؟ واتسلاف هاول

«تأثیر بیوگی» باوری بسیار قدیمی است که می‌گوید اگر محبوب کسی بمیرد، احتمال مرگ خودش هم در عرض یک سال دوبرابر می‌شود.

پرسیدن «چرا؟» ابزاری مفید برای همهٔ مسائل است و می‌تواند شما را از هر نوع آبشاری دور نگه دارد. با استفاده از قدرت این تک‌سؤال ساده، می‌توانید به دانش شخصی خود تکیه کنید، به‌جای اینکه به نفع نظرات دیگران از آن دست بکشید. این سؤال به شما مجال می‌دهد تا درموقع نیاز، دیدگاهتان را کنار دیدگاه‌های دیگران بگذارید و اطلاعات بهتری به دست آورید و در نهایت، تصمیم قاطعی بگیرید.

ما برای مراقبت از خودمان، با آن‌هایی که بر ما قدرتی دارند، مخالفت نمی‌کنیم، چون از پیامدهای این کار می‌ترسیم. در دل امید داریم اول شخصی شجاع‌تر از ما چیزی بگوید تا کارمان را آسان‌تر کند.

وقتی خطری بالقوه از جانب صاحب قدرتی ما را تهدید می‌کند، خفه‌شدن همیشه راحت‌ترین کار است. از هرچیز گذشته، این همان کاری است که در بچگی یاد گرفته‌ایم انجام دهیم. ولی در دنیای کسب‌وکار که فشار همتایان شدید است و گفتن حقیقت به صاحبان قدرت می‌تواند دردسرساز باشد، سکوت یک هنجار خطرناک است.

قلدری مجازی که به کمک شبکه‌های اجتماعی تشدید شده هم موجب سکوت و هم واکنش جمعی شدید و تلافی‌جویانه می‌شود، و در نهایت به همان چیزهایی دامن می‌زند که از آن می‌پرهیزیم: یعنی محکومیت اجتماعی، دوقطبی‌سازی و ترس.

وقتی هنجارهای اجتماعی فاسد می‌شوند - یعنی وقتی ارزش‌های شخصی ما را نقض می‌کنند و به قیمت فداکردن جمع زیادی، به عدهٔ کمی سود می‌رسانند - به‌سرعت مخرب می‌شوند، و ما را به درون گرداب هم‌رنگ‌شدن‌های مضر و توهم‌های جمعی می‌کشانند.

متأسفانه، ترکیب مغز ما و اینترنت نه فقط ارتباط بیشتر، بلکه طغیان بی‌سابقه‌ای از سوءتفاهم را سبب شده که احتمال دارد همهٔ ما را در خود فرو ببرد.

وقتی توجه ما بین چیزهای مختلف چندپاره می‌شود، توانایی دستیابی به حافظهٔ بی‌طرف تضعیف می‌شود و همین امر سوگیری تکرار را تشدید می‌کند.

دستاورد یک عمر زندگی این است که همان کسی شوید که واقعاً هستید. کارل گوستاو یونگ

غلب صداقت را به چشم حماقت و سادگی می‌بینیم، و حتی اگر دوست داشته باشیم با یکدیگر صادق باشیم، از این می‌ترسیم که در معرض انتقاد قرار بگیریم. بنابراین به‌جای اینکه درمورد آنچه واقعاً باور داریم روشن باشیم، روی این تمرکز می‌کنیم که در نظر دیگران چطور هستیم.

عزت‌نفس و همخوانی با خود واقعی یکی هستند. کارل راجرز می‌گوید کسی همخوان با خود واقعی‌اش است که صریح، صادق، پذیرا، همدل و اصیل باشد. چنین فردی می‌تواند به چیزی دست یابد که آبراهام مزلو «خودشکوفایی» می‌خواند

اعتماد متقابل حتی بیشتر از منافع متقابل، انسان‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. - اچ. ال. منکن

اعتماد ما به یکدیگر و به نهادهایمان، معیاری از سلامت اجتماعی در کل دنیاست.

وقتی ما با خود واقعی‌مان همخوان نیستیم - چه به‌خاطر اینکه از دیگران تقلید می‌کنیم، چه قربانی آبشارها می‌شویم و چه خودمان و دیگران را ساکت می‌کنیم - آسیب ماندگاری به عزت‌نفسمان می‌زنیم، از سلامتی و رفاه خود می‌کاهیم و محقق‌کردن پتانسیل‌هایمان را سخت‌تر می‌کنیم

وقتی آدم‌ها با چیزی هم‌رنگ می‌شوند که به گمانشان خواستهٔ جمع است، ممکن است در نهایت کاری را انجام دهند که هیچ‌کس نمی‌خواهد. این جادوی سیاه توهم جمعی است.

ما می‌توانیم به‌راحتی به درون موج تقلید رفتارها و انتخاب سبک زندگی‌هایی کشیده شویم که هیچ ربطی به منطق یا اطلاعات موجود ندارند. این امواج، به‌نوبهٔ خود، ما را به درون توهم‌های جمعی فرومی‌برند که می‌توانند دست‌کاری یا بزرگ‌نمایی شوند.

تمایل ما به تقلید از دیگران، چه در خمیازه‌کشیدن، چه خندیدن و چه تشویق در سالن تئاتر، ریشه در پیوند عمیق ما با یکدیگر دارد. ازآنجاکه به هم گره خورده‌ایم، گرفتار آبشارها می‌شویم.