کتاب عاشورا؛ فساد و اصلاح

معاویه تزی داشت که آن را عالی‌ترین تز خود می‌شمرد و آن این بود که از منبر مدینه بالا رفت و درحالی‌که شمشیر خود را از غلاف بیرون کشیده بود به مردم گفت: من با رضایت شما بر سر کار نیامده‌ام بلکه به یاری این شمشیر بر اریکهٔ قدرت نشسته‌ام؛ لذا با شما معامله‌ای می‌کنم و آن این‌که به شما (مخصوصاً عرب مدینهٔ منوره) قول می‌دهم امنیتتان را حفظ و رفاهتان را تأمین کنم و از شما خواسته‌ای دارم که هرچه می‌خواهید بگویید اما دربارهٔ خلافت سخنی به زبان نیاورید. این سخن معاویه به معنای «سکوت سیاسی» و «رفاه اقتصادی» است که اکثر دولت‌های امروزین هم در جای‌جای دنیا چنین رفتار می‌کنند.

این چهار فاکتور اصلاً اجازه نمی‌دهند که منِ حسین بن علی‌(ع) به آن سمت حرکت کنم. نه آن‌هایی که از من انتظار دارند که حامی دین جدّم باشم به من اجازه می‌دهند که تسلیم شوم؛ نه آن شأن اجتماعی‌ای که خاندان من دارد، نه شخصیّت خودم و نه باورهایم چنین اجازه‌ای به من می‌دهند. علاوه بر این چهار فاکتور، فاکتور پنجمی هم وجود دارد که زیباتر است. امام می‌افزاید عُقَلای عالَم هم در این داوری، من را به سمت انتخاب مقاومت سوق خواهند داد.