کتاب ضیافت افلاطون

دیوتیما، پس از آنکه به سرشت عشق پرداخت، به این پرسش روی می‌کند که دوست‌داشتنِ چیزهای زیبا به چه کار می‌آید (۲۰۴d). به‌بیان‌دیگر، کسی که به چیزهای زیبا عشق می‌ورزد به چه چیز میل دارد؟ سقراط، با نظر به مباحث پیشین، پاسخ می‌دهد که فردِ عاشق میل دارد چیزهای زیبا را از آنِ خود کند (زیرا فاقد آنهاست). دیوتیما او را با پرسش دیگری روبه‌رو می‌کند: آنچه که عاشق پس از تملک چیزهای زیبا حقیقتاً به دست می‌آورد چیست؟

اگر مباحث پیش‌تر گفته‌شده را به یاد داشته باشیم می‌دانیم که ما صرفاً دوستدار چیزی هستیم (یا میل به چیزی داریم) که فاقد آنیم. ازسوی‌دیگر، فرد نادان نیز دوستدار دانایی نیست و به آن میلی ندارد، زیرا، به‌سبب نادانی‌اش، نسبت به نداشته‌های خود شناختی ندارد. اما عشقْ دوستدار دانایی است زیرا فاقد دانایی است اما به این فقدان شناخت دارد. پس عشق برحسب سرشتش فیلسوف، یا دوستدار دانایی، است، زیرا عشق همواره به‌سوی زیبایی کشیده می‌شود و دانایی یکی از چیزهای زیباست

یعنی بحث از زشتیِ اسطوره‌ای بدنِ سقراط در قیاس با زیبایی شخصیتش، بحثی که تا ابد در یادها خواهد ماند. این بحث بازتابی است از مضمونی عمیق‌تر در اندیشهٔ افلاطون: تضاد میان قلمرو ظواهر و نوعی حقیقت یا واقعیت بنیادین. از چشم‌انداز اخلاقی، موفقیت مادی به‌ضرورت با نیکی اخلاقی متناظر نیست. در جامعه‌ای که قدرت و ثروت را ارج می‌نهد، میل آپولّودوروس به دانایی احتمالاً دیوانگی به نظر خواهد رسید، مصداقی دیگر از آن اتهام ننگینی که به سقراط وارد کردند و گفتند او نیکی را بد می‌نمایاند و بدی را نیک

آپولّودوروس چنین تعریف می‌کند که پیش از آشنایی با سقراط، زندگی او قرینِ آشفتگی و بی‌خبری بود اما اکنون او گفت‌وگوهای فلسفی را بر کارهای دیگر ترجیح می‌دهد. «هرچه باشد، برای من بزرگترین لذت از گفت‌وگوی فلسفی برمی‌آید، حتی اگر شنونده‌ای بیش نباشم، صرف‌نظر از آنکه گمان کنم [آن گفت‌وگو] به سود من خواهد بود یا نه»