کتاب غریب قریب: زندگینامه مهاجر افغانی شهید رجب غلامی

حاج آقای مجتبوی نیز گفت: سردار بزرگ سپاه اسلام، (شهید) محمود کاوه که فرماندهی لشکر شهدا را برعهده دارد، در وصف ایمان رجب فرمودند: ای کاش من ایمانی همچون این برادر افغانی داشتم.

رجب برخلاف هم سن و سالان خودش که از رفتارهای شیطنت آمیز برخوردار بودند، وقار و متانت خاصی در کوچه و خیابان داشت. سر به زیر بود. حُجب و حیای خاص او، رجب را از دیگران متمایز می‌کرد.

یادم هست یکبار در جبهه از رجب پرسیدم: چرا با اینکه در افغانستان میان مجاهدان و کمونیست‌ها جنگ هست، همانجا نماندی تا از کشور خودت دفاع کنی؟ گفت: در کشور ما گروه‌های مجاهد با گرایش‌های مختلف زیادند. من نمی‌دانم با کدامشان باشم که شهادتم فی سبیل الله باشد، ولی در ایران چون می‌دانم که تحت فرمان یک مجتهد و رهبر عالم، به دفاع از اسلام می‌پردازند، بنابراین این جبهه، جنگ حق علیه باطل است. اگر اینجا بمانم و برای رضای خدا بجنگم تا شهید شوم بهتر است.

امروز مزار شریف رجب میعادگاه عاشقان و شیفتگانی است که با حضور بر مزارش، غبار از سنگ مزارش می‌زدایند و با نذر و نذورات خود، بر این شهید مظلوم، حاجت روا گردیده و از کرامات والای این عزیز سفر کرده، در هر جا که متوسل شوند برخوردار می‌گردند.

از مؤمنین بزرگانی هستند که به عهد و پیمانی که با خدا بسته اند کاملاً وفادارند، پس برخی بر آن عهد ایستادگی کردند تا برای خدا شهید شدند.

متنی آماده شد و با کمک بنیاد شهید تکثیر گردید. تصمیم گرفتیم بخاطر گستردگی دوستداران و ارادتمندان شهید رجب غلامی که فراتر از یک خانواده و فامیل، بلکه به گستره تمام مردم بجستان بود، اولین جلسه یادبود شهدا را با نام و یاد شهید رجب برگزار کردیم. یکی دیگر از دوستانم که دانشجوی تربیت معلم مشهد بود تماس گرفت وگفت: در بجستان چه خبر است!؟ باتعجب گفتم: هیچی، چطور مگه؟! گفت: در خواب دیدم که ماشین بنیاد شهید با بلندگو در خیابان اصلی شهر با صدای نماینده بنیاد شهید، مردم را برای شنیدن سخنان حضرت امیرالمومنین علی بن ابیطالب (ع) در مسجد جامع بجستان دعوت می‌کند!!

خیلی ساکت و صبور و در اکثر کارها پیشقدم بود. خصوصاً کارهایی که دیگران از عهده‌ی انجامش بر نمی‌آمدند، او براحتی و بدون اینکه حتی ذره‌ای احساس ناراحتی کند آن کار را انجام می‌داد. کمتر می‌شد که او را بیکار ببینی، همیشه مشغول کار و مسائل دینی بود. در برخورد و صحبت با دیگران از افتادگی خاصی برخوردار بود. اصلاً از چیزی ناراحت نمی‌شد و همیشه خنده بر لب داشت.