کتاب پرسی جکسون (جلد سوم، نفرین تایتان)

آتنا با نگاهی آرام اما محکم حرفش را قطع کرد. «مایه تأسفه که پدرم زئوس و عموی من پوزیدون، تصمیم گرفتن سوگند خود رو مبنی برنداشتن فرزندان بیشتر زیر پا بگذارند. فقط هادس به قول خودش عمل کرد، واقعیتی که من آن را کنایه‌آمیز می‌دانم. همان‌طور که از پیشگویی بزرگ می‌دانیم، فرزندان سه خدای بزرگ‌تر... یعنی تالیا و پرسی... خطرناک هستن. آرس با کلهٔ پوکش به نکتهٔ خوبی اشاره کرد.» «درسته» آرس گفت: «هی، یه لحظه صبر کن. به کی گفتی کله‌پوک؟»

آپولو سکوت را شکست و گفت: «من باید بگم، این بچه‌ها خوب بودند.» گلویش را صاف کرد و شروع به خواندن کرد: «قهرمانان پیروز می‌شوند.» هرمس حرفش را قطع کرد و گفت: «ام، بله کاملاً کارشون خوب بود»، مثل این‌که می‌خواست جلوی شعر خواندن آپولو را بگیرد. «همه طرفدار تکه‌تکه شدن اونا هستن؟» چند دست آزمایشی بالا رفت. دمتر، آفرودیت.

سپس دستانش را طوری بالا برد که انگار می‌خواهد جلوی همه‌چیز را بگیرد و گفت: «احساس می‌کنم یه هایکو در حال نازل شدنه.» شکارچیان همه ناله کردند. ظاهراً آن‌ها قبلاً با آپولو ملاقات کرده بودند. گلویش را صاف کرد و یک دستش را به‌طور چشمگیری بالا گرفت و گفت: «چمن سبز برف رو می‌شکافه. آرتمیس از من کمک می‌خواد. من خیلی باحال هستم.» پوزخندی به ما زد و منتظر کف زدن شد. آرتمیس گفت: «سطر آخر فقط چهار بخش بود.» آپولو اخم کرد و گفت: «واقعاً؟» «آره. بهتر نبود بگی من خیلی کله‌گنده هستم؟»

«دختر زئوس، بله؟ می‌دونی که تو خواهر ناتنی من هستی. شنیدم که مدت‌ها درخت بودی، درسته؟ خوشحالم که برگشتی. من از این بدم میاد که دخترهای زیبا رو به درخت تبدیل می‌کنن. مرد، یادم میاد یه‌بار....»

ضمناً گاهی اوقات فانی‌ها خطرناک‌تر از هیولاها میشن.

وست اورهال شبیه قلعه شوالیه شیطانی بود. آن قلعه از سنگ سیاه بود، با برج‌ها و پنجره‌های شکاف‌دار و مجموعه بزرگی از درهای چوبی. قلعه روی یک صخرهٔ برفی بود و از یک‌سو به این جنگل بزرگ یخ‌زده و از سوی دیگر به اقیانوس خاکستری تاریک مشرف بود

من پرسیدم: «شما می‌دونید این هیولا چیه؟» آرتمیس کمانش را در دست گرفت و گفت: «دعا می‌کنم که حدسم اشتباه باشه.» من پرسیدم: «آیا الهه‌ها هم می‌تونه دعا کنه؟»

«می‌دونید، دوستان شما هیچ‌وقت شما رو رها نمی‌کنن.»

گاهی اوقات فانی‌ها خطرناک‌تر از هیولاها میشن.

«اوه، خب... زئوس قوانین خاصی داره. میگه «در مأموریت‌های انسان‌ها دخالت نکنید. حتی وقتی چیزی واقعاً اشتباه است»؛ اما هیچ‌کس حق نداره سربه‌سر خواهر کوچولوی من بذاره. هیچ‌کس.»

آیا امکان داشت یک پدر المپی علیه فرزند دورگهٔ خود اقدامی کند؟ آیا گاهی اوقات راحت‌تر نیست که اجازه دهید آن‌ها بمیرند؟ اگر دورگه‌ای هست که باید نگران این موضوع بود، آن دورگه‌ها من و تالیا بودیم. من فکر کردم که شاید من بهتر آن کراوات صدفی را برای روز پدر به پوزیدون هدیه می‌دادم.

تالیا زمزمه کرد: «وای، آپولو خیلی داغه.» گفتم: «اون خدای خورشیده.» «منظورم این نبود.»

پرسی، همه‌چیز ناعادلانه است.

مهم اینه که خودت خوشحال باشی.