کتاب بهارم باش

یادته بهت گفتم همهٔ ما یه روزی، یه جایی بهار زندگی‌مون رو می‌بینیم. یه آدمی میاد که ما رو از دل‌مردگی نجات می‌ده..

آدمی که تو ده سال آینده زندگیت جایی نداره، پس حرف امروزش نباید برات مهم باشه. اوکی؟

چقدر حضورت تو زندگی تاریک من خالی بود! چقدر کم داشتمت!

ـ یادته یه روز گفتی زندگی ما آدما هم شبیه فصل‌ها می‌مونه. زمستون داره، سختی داره ولی بعد یهو یه اتفاقی می‌افته که اون می‌شه بهار زندگی آدم؟ یه نگاه به من بکن، من اون درخت سرما زده‌م. من مدت‌هاست زمستونم می‌شه تو بهار من باشی؟

جونم شدی، جون دوباره. تو اونی هستی که دلم می‌خواد هر روز کنار خودم ببینمش.

از وقتی دیدمت فقط به تو فکر می‌کنم. هر روز، هر دقیقه.

حضورت، لبخندت، گرمی دستات بزرگ‌ترین هدیه برای منه

ـ دلبر! ـ جانم! ـ من حتی وقتی اسمت رو برای خودم زمزمه می‌کنم صدای ضربان قلبم رو می‌شنوم، یهو بوی موهات اطرافم رو پر می‌کنه بعد یه آرامشی همه وجودم رو می‌گیره...

اما می‌دونی آهو، خوبه که آدم یکی رو داشته باشه که باهاش خودش باشه. بتونه اون بخش مزخرفش رو هم نشونش بده. بتونه وقتی ازش همچین سؤالی پرسید سرش رو بالا بگیره و بگه، نه خوب نیستم.